Tensioni në dhomë u bë i prekshëm, si ajri para një stuhie.
– Mirë atëherë, unë po largohem, – tha Mentor Nano, duke hedhur një vështrim që zgjati pak më shumë se ç’duhej. – Shihemi nesër.
– Nesër? Ç’do të thotë kjo? – pyeti i habitur Bledar Qafoku.
– Nesër do t’i sjell Teutës një furrë me ajër të nxehtë. Më ka mbetur nga ish-ja. Unë s’di ta përdor, ndërsa ti, me sa duket, s’po e gjen kohën t’ia blesh gruas një të tillë.
– S’është ashtu… thjesht s’kam arritur ende. Po krahasoja modele, çmime…
– E kuptoj, – ia preu Mentori me një ton që la vend për nënkuptime. – Po tani duket se është pak vonë. – Sytë iu ndalën mbi Teutën me një butësi të tepruar. – Nëse të bezdis, Bledar, mund ta takoj Teutën diku tjetër. Për shembull, tek unë. Ç’thua, Teutë?
– Jo, jo, – ndërhyri Bledari me një kollë të thatë. – Sille këtu pajisjen.
Sapo dera u mbyll pas Mentor Nanos, Bledari iu kthye gruas me nerva të tendosura.
– Ç’ishte kjo skenë?
– Cila skenë? – bëri ajo e pafajshmja.
– Kjo që sapo ndodhi! Pse po i hidhje karrem?
– Mos u bëj qesharak. Thjesht mbajta muhabetin gjallë.
Papritur, Bledari u kujtua për diçka. Doli në ballkon dhe nisi një telefonatë të gjatë. Nga copëzat e fjalëve që arrinin deri brenda, Teuta kuptoi se ai po anulonte marrëveshjen me Ramiz Xhafën.
– Gjej një zgjidhje tjetër për ca ditë, tek ndonjë kushëri a mik. Tek ne s’bëhet, – tha ai prerë dhe mbylli telefonin.
Teuta fërkoi duart me kënaqësi. Por beteja ende s’ishte fituar plotësisht.
Të nesërmen në mbrëmje, Mentor Nano u shfaq sërish. Në njërën dorë mbante furrën, në tjetrën lule e çokollata. Pas shpine kishte edhe një çantë udhëtimi.
– Më fal, kjo çfarë është? – u step Bledari.
– Teuta më tha se mund të rri këtu për disa netë. Në shtëpinë time kam nisur disa rregullime. Pas ndarjes vendosa ta ndryshoj gjithçka, që një ditë ta çoj atje një grua më të mirë, në apartamentin tim me tre dhoma, – tha Mentori me entuziazëm, duke i buzëqeshur Teutës.
– Hyr, Mentor! Po bëj disa qofte tani, – tha ajo me zë të ëmbël.
– Jo! – shpërtheu Bledari. – Shtëpia jonë nuk është han! Teutë, pse po sillesh kaq përzemërsisht me të?
– Ç’të shqetëson? – u çudit ajo. – Është mik. Apo s’thoshe gjithmonë që dera jonë është e hapur për shokët? Që duhet t’u gjendemi pranë?
– Ndryshova mendje! – ia ktheu ai i nxehur, duke i zgjatur lulet mbrapsht Mentor Nanos. – Faleminderit për furrën. Çokollatat do t’i hamë vetë. Natën e mirë.
Çanta e Mentor Nanos përfundoi jashtë pragut. Në të vërtetë, ai as që kishte ndër mend të qëndronte. E gjithë kjo ishte një lojë për t’i dhënë Teutës një dorë dhe, pse jo, për t’u argëtuar pak.
– Më fal, Mentor, – tha Teuta pas tij. – Bledari sot s’është në humor. Por hajde kur të kemi sërish “ditë pritjeje” për miqtë… kur dikush tjetër të flejë në dysheme apo të përdorë vaskën tonë.
– Patjetër. Më telefono, më shkruaj, – buzëqeshi ai me ironi dhe u largua.
Teuta u kthye nga burri i saj, që ende ziente nga inati.
– Tani e kupton si ndihesha unë?
– Po! E mora mesazhin! – murmuriti ai. – Hoteli mbyllet. Askush nuk do të burojë më këtu!
Dhe këtë herë e mbajti fjalën. Sa herë i kujtohej si e shikonte Mentori Teutën, një therje xhelozie i përshkonte kraharorin. Ta humbiste gruan që dashuronte nuk e pranonte dot. Që prej asaj dite, vizitorët nuk zgjateshin më në shtëpinë e tyre.
Ndërsa Teuta shijonte qetësinë e apartamentit, mbështjellë me batanijen e saj të preferuar, e bindur se familja e tyre kishte shpëtuar – edhe pse kjo i kishte kushtuar miqësinë me Mentor Nanon.