— Për sa ditë mendon të rrijë te ne nëna jote? — Diella rrotullonte me nervozizëm një tufë flokësh rreth gishtit, ndërsa vështronte të shoqin që po mbaronte rregullimin e dhomës së miqve, e cila zakonisht shërbente si dhomë për vajzën e tyre trevjeçare, Klean.
Arbeni ngriti supet dhe sheshoi çarçafët e pastër mbi krevat.
— Mami tha se do të kalojë disa ditë me ne. I ka marrë malli! Besoj se në fundjavë do të kthehet në fshat. Atje ka punët e veta, s’mund të largohet për shumë gjatë.
Diella vetëm pohoi me kokë, ndonëse përbrenda ndiente sikur i ishte lidhur një nyjë e fortë në stomak. Marrëdhënia me vjehrrën kishte qenë e ftohtë që në fillim të martesës me Arbenin. Mimoza nuk ia kishte thënë kurrë hapur, por me çdo gjest e çdo shikim i linte të kuptonte se nusja nuk ishte ajo që ajo kishte dëshiruar për të birin.
— Vetëm, të lutem, thuaji të mos prekë produktet e mia të fytyrës në banjë, — shtoi Diella, duke kujtuar vizitat e mëparshme të vjehrrës. — Herën e fundit më harxhoi gjysmën e kremit të fytyrës dhe tha se thjesht donte “të provonte se ku shkojnë paratë e djalit të saj”.
— Lëre tani, Diella! — ia ktheu Arbeni, duke bërë me dorë sikur s’kishte rëndësi. — E harxhoi, mirë pra, e harxhoi. Për të, ndarja e gjërave është diçka normale. Megjithatë, do t’i flas.
Diella nuk u fut në debat. Pas tre vitesh martesë e kishte kuptuar tashmë se Arbeni do ta mbronte gjithmonë nënën e tij, sado e pakëndshme të sillej ajo me gruan e tij.
Mimoza mbërriti fiks në mesditë, në kohën kur Arbeni kishte shkuar tashmë në punë, duke e lënë Diellën të vetme për ta pritur. Zilja e derës i tingëlloi si paralajmërim stuhie.
— Tungjatjeta, Diella! — e përshëndeti vjehrra me një ton të thatë, duke i zgjatur faqen për një puthje formale; fytyra i ishte mbuluar me një shtresë të trashë fondatine dhe pudre.
Pas Mimozës rrinin dy valixhe të mëdha dhe një çantë e fryrë me gjëra “për shtëpinë”.
— Mirë se erdhët, Mimoza! — Diella vuri në buzë një buzëqeshje të sforcuar. — Hyni, dhoma juaj është gati.
— Po, po, sigurisht! Arbeni më tha që përkohësisht ma keni liruar dhomën e fëmijës. Shpresoj të ketë hapësirë të mjaftueshme, apo jo? — Mimoza e përshkoi korridorin me një sy vëzhgues e qortues. — Po djali im? Ende në punë? Nuk mundi të merrte leje për të pritur nënën e vet?
Diella e ndihmoi të fuste valixhet brenda.
— Arbeni kishte një mbledhje dhe nuk mund ta anulonte. Tha se do të kthehej më herët.
— E kuptova. Puna qenka më e rëndësishme se nëna, — mërmëriti vjehrra, teksa kaloi në dhomën e ndenjjes, ku Klea e vogël po luante me kukulla.
Vajza, sapo pa gruan e panjohur, u ndal e pasigurt. Mimoza mezi i hodhi një shikim mbesës.
— Kjo qenka Klea, pra. Qenka rritur, — tha ajo shkarazi dhe u drejtua menjëherë nga dhoma e fëmijës. — Më trego ku do të fle.
Gjatë gjithë ditës, vjehrra nuk iu drejtua as edhe një herë drejtpërdrejt Kleas. Madje, kur vajza ia zgjati me turp lodrën e saj të preferuar, Mimoza vetëm rrudhi hundën.
— Hiqe këtë, Diella! Nuk i duroj dot lodrat prej pelushi, mbledhin vetëm pluhur.
Në mbrëmje u kthye Arbeni, i lodhur, por i gëzuar që shihte të ëmën. Klea vrapoi drejt tij duke thirrur nga gëzimi, dhe ai e ngriti në krahë, duke e rrotulluar nëpër dhomë.
— Si i kam gratë e mia të dashura? U mërzitët pa mua? — Ai puthi Diellën në faqe dhe përqafoi nënën.
— Gjithçka mirë, bir! — Mimoza u çel menjëherë në buzëqeshje, duke u shndërruar për një çast në nënë e gjyshe të përkushtuar. — Gruaja jote kishte punë gjithë ditën, kështu që unë dhe Klea u morëm vetë me njëra-tjetrën.
Diella ngriti vetullat e habitur, por nuk tha asgjë. Gjatë gjithë ditës, Mimoza ose kishte folur në telefon me shoqet, ose kishte parë televizor, pa treguar asnjë interes për mbesën.
Pas darkës, ndërsa Arbeni po e vinte Klean të flinte në krevatin portativ në dhomën e tyre, Diella hyri në dhomën e fëmijës për të marrë pizhamet e së bijës dhe mbeti e ngrirë te pragu. Mimoza po i vendoste me kujdes rrobat e saj në sirtarët e komodinës, të cilët zakonisht ishin plot me veshjet e vogla të Kleas. Rrobat e fëmijës i kishte palosur thjesht mbi një karrige.
— Mimoza, çfarë po bëni? — pyeti Diella me kujdes.
— Po rehatohem, — u përgjigj ajo qetësisht, pa ndalur së mbushuri hapësirën me bluzat dhe fustanet e saj të shumta. — Nuk mund të jetoj nga valixhja.
— Por ju thatë se do të rrinit vetëm pak ditë…
Vjehrra u drejtua dhe e nguli vështrimin te Diella.
— Do ta shohim me kohë, Diella. Do ta shohim.
Dita e dytë e qëndrimit të Mimozës nisi me erën e qullit të djegur. Diella u hodh nga krevati, mori frymë thellë dhe, sapo ndjeu aromën e rëndë, nxitoi drejt kuzhinës. Vjehrra, e veshur me një rrobë shtëpie me lule, qëndronte pranë sobës dhe trazonte hikërrorin në tenxhere.
— Mirëmëngjes, — tha Diella, duke u përpjekur të fshihte acarimin. — Zakonisht mëngjesin për familjen e përgatis vetë.
— Ka ardhur koha të mësosh të ngrihesh më herët, — ia ktheu Mimoza, pa u kthyer fare.