— Nuset e reja duhet të çohen që pa zbardhur dita, — vazhdoi Mimoza me ton qortues. — Jo të rrinë të përkëdhelen në shtrat, ndërkohë që fëmija mbetet pa ngrënë!
— Klea nuk zgjohet kurrë e uritur. Ne kemi orar, kemi rregull, — tha Diella, duke iu afruar sobës. Sapo hodhi sytë në tenxhere, pa se fundi i saj ishte nxirë krejt. — Dhe për më tepër, ne nuk hamë hikërror për mëngjes. Klea ka alergji prej tij!
Mimoza nxori një tingull përçmues nga hunda.
— Përralla! Në fshat fëmijët hanë çfarë u vihet përpara dhe nuk bëjnë naze. Këto alergjitë i shpikni ju të qytetit, se nuk dini më ç’të trilloni!
Diella e kuptoi menjëherë se çdo fjalë më tepër do të ishte e kotë. Pa thënë asgjë, hapi frigoriferin, nxori kosin për vajzën dhe nisi të priste fruta në copa të vogla. Arbeni kishte dalë herët për në punë, duke lënë vetëm një shënim mbi tavolinë: do të kthehej për darkë dhe do të sillte diçka të mirë për të gjithë.
Dita u zvarrit rëndë, sikur orët të mos donin të lëviznin. Mimoza, megjithëse kishte ardhur me premtimin se do të ndihmonte me mbesën, nuk i kushtoi Kleas thuajse asnjë vëmendje. Përkundrazi, gjeti kohë të dilte dy herë deri te supermarketi afër pallatit dhe u kthye prej andej e ngarkuar me qese plot.
— Mora turshi! — shpalli me zë të lartë, duke rreshtuar kavanozët mbi tavolinë. — Jo nga ato gjërat e dyqaneve që hani ju këtu, helme të pastra! Fruta të çuditshme, ushqime pa emër dhe lloj-lloj pisllëqesh!
— Faleminderit, por ne kemi ushqime në shtëpi. Edhe turshi kemi, — iu përgjigj Diella, ndërsa e shihte si vjehrra po i shtynte pa teklif produktet nga një raft i frigoriferit në tjetrin.
— Nuk janë siç duhet! — ia preu Mimoza. — Unë këto gjëra nuk i fus në gojë. As djali im, ta dish mirë, se unë e njoh më mirë se kushdo! Dhe, të them të drejtën, ti gatuan shumë pak ushqim shtëpie.
Diella shtrëngoi nofullat. Do t’i kishte thënë shumë gjëra, por u përmbajt. I kishte premtuar Arbenit se do të përpiqej të ishte e duruar.
Pas drekës, kur Klea ra për gjumin e pasdites, Mimoza u ul papritur përballë Diellës në tavolinën e kuzhinës. Mbante një filxhan çaji në dorë dhe në fytyrë kishte atë shprehjen e prerë që paralajmëronte telashe.
— Duhet të flasim, Diella, — nisi ajo, me një ton që nuk linte vend për qetësi. — Kam marrë një vendim.
— Çfarë vendimi? — Diella ngriti kokën nga laptopi, ku po kontrollonte postën e punës.
— Kam vendosur të shpërngulem te ju. Përfundimisht.
Diella puliti sytë, e pasigurt nëse e kishte dëgjuar saktë.
— Më falni… çfarë thatë?
— Nuk shoh asnjë arsye të kthehem në fshat, — vazhdoi Mimoza, sikur po fliste për diçka krejt të zakonshme. — Atje është mërzi, sidomos në dimër. Këtu ka jetë: dyqane, parqe, njerëz. Unë mund të kujdesem për Klean, ndërkohë që ti dhe Arbeni punoni.
— Por… ne nuk kemi hapësirë, — tha Diella e hutuar. — Ky apartament është i vogël për katër veta.
— Mos fol kot! — Mimoza bëri një lëvizje me dorë, sikur ta largonte kundërshtimin. — Dhoma e fëmijës është shumë e përshtatshme për mua. Klea mund të flejë me ju, ose në sallon. Në fund të fundit, është ende e vogël; nuk i duhet ndonjë hapësirë e madhe.
Diella ndjeu si iu ngrit gjaku në kokë.
— Mimoza, kjo është e pamundur. Klea duhet të ketë dhomën e saj. Dhe unë me Arbenin nuk kemi planifikuar të jetojmë bashkë me…
— Me kë? Me nënën e tij? — e ndërpreu Mimoza, duke ngushtuar sytë. — E dija! E dija që ti doje të më mbaje larg djalit tim. Arbeni gjithmonë ka dashur të më ketë pranë. Në fillim donte të kthehej në fshat, por pastaj të njohu ty. Dhe tani prapë ti… Megjithatë, kot lodhesh. Unë e kam biseduar këtë me të.
— Çfarë? — Diella mbeti e shtangur. — Arbeni nuk më ka thënë asgjë.
— Atëherë paska pasur frikë nga reagimi yt, — deklaroi Mimoza me një lloj triumfi të hapur. — Por vendimi është marrë. Do ta shes shtëpinë në fshat dhe do të vij këtu. Klea do të mësohet me rregullat e reja.
Pa pritur përgjigje, ajo u ngrit dhe u nis drejt dhomës së vogëlushes. Diella e ndoqi pas me zemër të ngrirë dhe u tmerrua kur pa se Mimoza kishte filluar të hiqte nga muret vizatimet dhe fotografitë e fëmijës.
— Çfarë po bëni?! — shpërtheu Diella, duke ia marrë nga duart një kornizë ku Klea kishte dalë në ditëlindjen e saj të parë.
— Po rregulloj dhomën time, — u përgjigj Mimoza pa u trazuar fare. — Këto vizatime fëmijësh duhen hequr. Edhe krevatin duhet ta shtyjmë te dritarja. Ose më mirë ta nxjerrim fare, zë shumë vend.
— Mimoza! — Diella u përpoq të fliste qetë, por zëri i dridhej nga zemërimi. — Ju nuk mund të hyni kështu në shtëpinë tonë dhe t’i merrni dhomën vajzës sime. Ne me Arbenin nuk kemi folur për këtë dhe…
— Të thashë: Arbeni është dakord! — ia preu vjehrra. — Ty të mbetet vetëm ta pranosh. Në fund të fundit, unë jam nëna e tij, ndërsa ti je thjesht gruaja. Gratë vijnë e ikin, nëna mbetet përgjithmonë.
— Vendosini menjëherë lodrat e Kleas aty ku ishin! — Diella nuk e fshehu më indinjatën, ndërsa shihte Mimozën që po fuste sendet e vajzës në një kuti të madhe, e cila s’dihej nga kishte dalë papritur në shtëpinë e tyre.
— Mos më trego mua çfarë duhet të bëj! — ia ktheu Mimoza me një qetësi fyese. — Po ta rrisje siç duhet fëmijën, ajo nuk do t’i shpërndante lodrat nëpër gjithë dhomën.
Diella mori frymë thellë, duke u përpjekur të mos humbiste kontrollin. Jashtë kishte nisur të ngrysej, ndërsa Arbeni ende nuk ishte kthyer nga puna.