Gjendja po dilte krejt nga binarët.
— Dëgjoni mirë! — Diella u përpoq ta mbante zërin të qetë, edhe pse brenda po i vlonte gjithçka. — Nuk e di çfarë i keni thënë Arbenit dhe çfarë ju ka kthyer ai, por unë dhe ai nuk kemi folur kurrë që ju të shpërnguleni te ne! Dhe aq më pak kemi ndërmend t’i marrim vajzës sonë dhomën e saj!
Mimoza u drejtua menjëherë, kryqëzoi krahët mbi gjoks dhe e pa nusen me atë vështrimin e saj të ftohtë.
— Pra, kështu qenka puna? Për ty ky fëmijë paska më shumë rëndësi se nëna e burrit tënd? Nuse tipike! Ia kam thënë gjithmonë Arbenit: ti nuk ke qenë kurrë e përshtatshme për familjen tonë!
— Klea nuk është “ky fëmijë”! — ia preu Diella, ndërsa ndjeu gjakun t’i ngjitej në kokë. — Ajo është mbesa juaj, nëse e keni harruar!
— Mbesa ime? — Mimoza qeshi shkurt, me përbuzje. — Hidhe një sy mirë! Ç’lidhje ka ajo me familjen tonë? As me Arbenin, as me mua! Ku e ke gjetur, vallë?
Diella mbeti pa lëvizur. Për një çast iu duk sikur dhoma u ftoh befas, sikur dikush kishte hapur një dritare në mes të dimrit.
— Çfarë thatë? — pyeti ajo me zë të ulët.
— Atë që dëgjove! — Mimoza ngriti mjekrën me fodullëk. — Unë nuk jam e verbër. Djali im mbase nuk sheh, por në fisin tonë të gjithë kanë flokë të errët, kurse kjo Klea jote është flokëkuqe. As sytë nuk i ka tanët, as natyrën. Këto shpërthime, këto teka…
— Gjyshja ime ka qenë flokëkuqe! — tha Diella, duke i shtrënguar fjalët mes dhëmbëve. — Kurse karakteri i Kleas është kopje e Arbenit kur ishte i vogël! Ju thjesht nuk e mbani mend si ka qenë djali juaj, sepse jeni marrë shumë rrallë me të!
Fytyra e Mimozës u zbardh nga tërbimi.
— Si guxon të më flasësh kështu?! Unë e kam rritur Arbenin gjithë jetën, aq sa kam mundur! Ndërsa ti… ti je vetëm një gjuetare parash! Ia more mendjen djalit tim dhe i fute në derë një fëmijë të huaj! Kujton se nuk e di unë si ia hedh sytë shefit tënd në punë? Të gjitha ju kështu jeni!
— A jeni në vete? Apo keni parë shumë telenovela? — Diella bëri një hap prapa, e tronditur nga absurditeti. — Shefja ime është grua dhe është gjashtëdhjetë vjeçe!
— Mos më gënje mua! — Mimoza ngriti zërin. — Unë kam mësuar gjithçka për ty! Arbeni është shumë i mirë, shumë besimplotë, por unë i njoh vajzat e qytetit si puna jote!
Pikërisht në atë çast, dera e hyrjes u përplas lehtë dhe nga korridori u dëgjua zëri i Arbenit:
— Erdha! Ku janë të dashurat e mia…
Ai u ndërpre në mes të fjalisë. Në prag pa gruan të skuqur nga zemërimi dhe nënën përballë saj, të dyja të ngrira në pozicione sikur ishin gati për betejë.
— Çfarë po ndodh këtu? — pyeti ai, duke i parë me ankth herë njërën, herë tjetrën.
— Biri im! — Mimoza ndryshoi ton në çast dhe iu hodh pranë. — Sa mirë që erdhe! Gruaja jote… ajo ka humbur fare! Po më përzë, po më fyen!
— Çfarë? — Arbeni vështroi i hutuar Diellën. — Diella, për çfarë po flet mami?
— Nëna jote deklaroi se ti i paske dhënë leje të vijë të jetojë përgjithmonë me ne! — tha Diella ftohtë. — Madje kërkon t’i marrë dhomën Kleas dhe ta nxjerrë vajzën tonë në sallon! Dhe kjo pasi e quajti… — ajo u ndal, sepse nuk donte t’i përsëriste ato fjalë të ndyra përpara burrit.
— Mami, është e vërtetë kjo? — Arbeni u kthye nga e ëma.
— Sigurisht që jo! — u zemërua Mimoza, duke hapur sytë sikur ishte ofenduar rëndë. — Unë vetëm propozova të rrija ca kohë me ju, t’ju ndihmoja me fëmijën. Ajo vetë shpërtheu! Filloi të bërtiste, të më kërcënonte!
— Po gënjen! — tha Diella prerë. — Dhe jo vetëm kaq. Ajo tha se Klea nuk është vajza jote. Se unë… se e paskam bërë me dikë tjetër.
Nga fytyra e Arbenit u zhduk çdo ngjyrë. Ai u kthye ngadalë drejt nënës.
— Mami, ti vërtet e the këtë?
— Biri im, ajo po të ngatërron, po të manipulon! — nisi të vajtonte Mimoza. — Unë vetëm vura re se vajza nuk i ngjan shumë familjes sonë, kurse ajo menjëherë nisi të ulërinte!
— Unë nuk e ngre kurrë zërin pranë Kleas! — ia ktheu Diella. — Ndryshe nga ju, unë mendoj për fëmijën!
Arbeni dukej krejt i humbur. Hapi gojën sikur donte të thoshte diçka, por në atë moment nga dhoma e gjumit u dëgjua një të qarë e lehtë. Klea ishte zgjuar.
— Po shkoj tek ajo! — Diella u nis menjëherë drejt vajzës, por te dera u kthye edhe një herë.
Arbeni e pa me një pyetje të heshtur në sy, dhe ajo foli ngadalë, që çdo fjalë t’i mbetej në mendje:
— Nëse nëna jote nuk largohet nga banesa ime deri nesër në mëngjes, i dashur, atëherë ti bashkë me të do të kërkoni një shtëpi tjetër.
Fjalët e Diellës mbetën pezull në ajër, të rënda e të mprehta, sikur papritur kishin marrë formë mes saj dhe Arbenit. Ai e ndoqi me sy siluetën e gruas që largohej, me gojën paksa hapur, i paaftë të besonte atë që sapo kishte dëgjuar.
— E sheh si është? — pëshpëriti menjëherë Mimoza, duke e kapur të birin nga krahu. — Ta kam thënë gjithmonë që ajo nuk të do! Sapo diçka nuk shkon sipas qejfit të saj, të hedh tej! Ndërsa unë dhe ti kemi qenë gjithmonë bashkë, derisa u shfaq ajo!
Arbeni e liroi ngadalë dorën nga kapja e saj. Vështrimi me të cilin e pa të ëmën ishte i ftohtë, gati i panjohur.
— Mami, dua të di të vërtetën. Tani. Çfarë the saktësisht për Klean?
— Asgjë të madhe… — Mimoza u përpoq të shtirej si e pafajshme, duke ngritur supet me një habi të shtirur. — Thjesht thashë se vajza nuk ngjan edhe aq me ty.