— Ishte thjesht një vëzhgim i natyrshëm! — shtoi Mimoza, sikur po fliste për diçka krejt të parëndësishme. — Po të mos e kishte ndërgjegjen të trazuar, gruaja jote nuk do të shpërthente menjëherë në britma!
Arbeni kaloi në sallon dhe u ul rëndë mbi divan. Ndihej sikur papritur ishte gjendur në mes të një fushe të minuar: çdo fjalë, çdo lëvizje e gabuar mund të sillte një shpërthim.
— Mami, më dëgjo mirë… — nisi ai, duke u përpjekur të zgjidhte me kujdes çdo fjalë. — Unë të dua, vërtet. Je nëna ime. Por Diella është gruaja ime, ndërsa Klea është vajza ime. Dhe nuk do të lejoj askënd, as ty, të më shkatërrojë familjen.
— Unë nuk po shkatërroj asgjë! — kundërshtoi Mimoza me zë të ngritur. — Përkundrazi, dua të jem pjesë e jetës suaj! T’ju ndihmoj, t’ju qëndroj pranë, t’ju mbështes. Çfarë të keqe ka këtu?
— Atëherë pse i the Diellës se unë kisha pranuar që ti të transferoheshe këtu? — e pyeti Arbeni drejtpërdrejt. — Ne nuk e kemi diskutuar kurrë këtë gjë.
Mimoza heshti për një çast. Sytë i lëvizën shpejt, sikur po kërkonte një përgjigje që të dukej bindëse.
— Epo… jo tamam ashtu, nuk e kemi thënë me ato fjalë… — murmuriti ajo. — Por ti vetë më ke thënë shpesh se të merr malli, se do të doje të vija më shpesh…
— Të vije për vizitë, mami! — e ndërpreu Arbeni, duke e theksuar qartë. — Jo të jetoje me ne. Janë dy gjëra krejt të ndryshme.
Në atë moment, dera e dhomës së gjumit u hap dhe prej andej doli Diella, me Klean e përgjumur në krahë. Vajza, sapo pa të atin, zgjati menjëherë duart drejt tij.
— Babi! Babi erdhi!
Arbeni e mori të bijën në krahë dhe e shtrëngoi fort pas vetes. Trupi i saj i vogël e i ngrohtë iu mbështet në kraharor. Klea vuri kokën mbi supin e tij dhe, në atë çast, ngjashmëria mes tyre u bë aq e dukshme sa nuk kishte si të mohohej: forma e hundës, prerja e syve, madje edhe mënyra si rrudhte vetullat kur përgjumja e bezdiste.
— Si mund të mos e shohësh që ajo më ngjan mua? — pyeti Arbeni me zë të ulët, pa ia ndarë sytë së ëmës.
Mimoza shtrëngoi buzët.
— Flokët nuk i ka si të tutë! As karakterin!
— Flokët i ka nga gjyshja e Diellës, — iu përgjigj ai qetësisht. — Ndërsa karakteri është përzierje e të dyve. Kokëfortësinë, meqë ra fjala, e ka nga unë.
Pastaj e uli Klean me kujdes në dysheme dhe e shtyu lehtë drejt dhomës së saj.
— Zemër, shko luaj pak në dhomën tënde. Babi duhet të flasë me gjyshen.
Kur vajza u largua, Arbeni u kthye nga e ëma. Fytyra i ishte ngurtësuar.
— Mami, po ta them edhe një herë: të dua. Por kjo që bëre është përtej çdo kufiri. Po përpiqesh të fusësh helm në familjen time, në lumturinë time. Dhe nuk arrij ta kuptoj pse.
— Unë nuk po helmoj asgjë! — u indinjua Mimoza. — Dua vetëm të jem më pranë teje! Por gruaja jote nuk më ka dashur që në fillim. Ajo të ka kthyer kundër nënës sate!
— Diella nuk ka folur kurrë keq për ty, — tha Arbeni, duke tundur kokën i lodhur. — Edhe kur ti e teproje me vërejtje, me thumbime, me dyshime… ajo prapë të ka respektuar, sepse je nëna ime. Ndërsa ti…
Ai nuk e përfundoi fjalinë. Por Mimoza e lexoi në sytë e tij zhgënjimin e thellë, një zhgënjim që e goditi më fort se çdo akuzë e thënë me zë.
— Mendoj se është më mirë të ikësh, — tha më në fund Arbeni. — Tani. Do të të thërras një taksi deri te stacioni dhe do të të marr biletën për në qytetin tënd. Nesër në mëngjes do të jesh në shtëpi.
— Po më dëbon? — pyeti Mimoza, dhe në zërin e saj u ndie një fyerje e vërtetë.
Arbeni mori frymë thellë.
— Diella është gruaja ime. Klea është vajza ime. Nuk do të lejoj askënd t’i fyejë, t’i lëndojë apo të shpifë për to. As ty.
Ai hyri në dhomën e fëmijës, ku Mimoza kishte arritur të nxirrte një pjesë të rrobave dhe sendeve të veta, dhe nisi t’i paloste sërish në valixhe.
— Çfarë po bën?! — shpërtheu ajo.
— Po të ndihmoj të bëhesh gati, — u përgjigj Arbeni pa ngritur zërin. — Taksi vjen për gjysmë ore.
Kur Mimoza e kuptoi se i biri nuk kishte ndërmend të tërhiqej, fytyra dhe sjellja e saj ndryshuan menjëherë. Nga roli i gruas së lënduar nuk mbeti asgjë. Tani në sytë e saj kishte zemërim të hapur.
— Si guxon, Arben?! — i bërtiti ajo. — Ajo të ka futur në grackë, të ka marrë mendjen! Të ka sjellë një fëmijë që s’është i yti dhe ti, budalla, i beson! Të gjithë burrat njësoj qenkan, mendojnë vetëm me epsh!
Arbeni nuk iu përgjigj. Vazhdoi në heshtje të mblidhte gjërat e saj. Kur taksia mbërriti, ai nxori valixhet jashtë dhe e ndihmoi të ëmën të ulej në makinë. Deshi t’i jepte edhe para për biletën e udhëtimit, por Mimoza nuk e shikonte më; sillej sikur ai të mos ekzistonte.
— Mami, — i tha ai, duke u përpjekur t’ia tërhiqte vëmendjen për herë të fundit. — Kur të jesh gati t’i kërkosh falje gruas sime dhe ta pranosh vajzën time, më njofto. Deri atëherë, këtu nuk do të vish më.
Taksia u nis. Arbeni qëndroi disa sekonda në vend, duke parë dritat e makinës që largoheshin, pastaj u kthye në apartament. Në kuzhinë gjeti Diellën të ulur në heshtje, me një filxhan çaji të ftohur tashmë mes duarve.
— Iku, — tha ai, duke u ulur pranë saj. — Nuk do ta kisha besuar kurrë se mund të sillej kështu.
— Po çfarë prisje? — u përgjigj Diella me një lodhje të hidhur në zë. — Të kam thënë prej kohësh si është. Edhe pas gjithë atyre fjalëve që hodhi mbi mua, ti ende doje të besoje se ajo thjesht po gabonte.
— E di, — pranoi Arbeni. — Por kupto edhe ti… ajo është nëna ime. Megjithatë…
Ai e pa dhe buzëqeshi lehtë, me trishtim, por edhe me vendosmëri.
— Ti dhe Klea jeni jeta ime. E vetmja gjë për të cilën pendohem është që nuk e pashë më herët fytyrën e saj të vërtetë.
Qëndruan pak në heshtje, pa pasur nevojë për fjalë të tjera. Pastaj u ngritën bashkë dhe shkuan te vajza. Klea, e pavetëdijshme për gjithë dramën që sapo kishte kaluar, u vrapoi përpara me gëzim dhe u tregoi vizatimin e saj: tri figura të vogla që mbaheshin përdore.
Familja e tyre. E vogël, por e vërtetë.