Elvana Sota ecte me hapa të sigurt në korridorin e zyrës. Dita e punës sapo kishte nisur, por ajo tashmë e kishte përfunduar raportin për drejtorin dhe po shkonte ta paraqiste personalisht.
— Mirëmëngjes, zoti Mentor Peshkatari, — e përshëndeti me buzëqeshje ajo, sapo hyri në zyrë.
Mentor Peshkatari u ngrit nga karrigia, i bëri shenjë të ulej dhe mori dosjen që ajo vendosi mbi tavolinë.
— Ja materiali që kërkuat, — tha Elvana me qetësi.
— Po, po… shumë mirë, — murmuriti ai, por menjëherë ndryshoi tonin. — Megjithatë, sot do të flasim për diçka tjetër.
— Për çfarë bëhet fjalë? — e ndjeu një therje ankthi ajo.
— E dashura jonë Elvana Sota, kolektivi ka vendosur t’ju përcjellë në pension me një ceremoni të vogël dhe një dhuratë simbolike. Mjaft keni punuar, është koha të pushoni.
Ajo u drodh lehtë.
— Çfarë pensioni? Unë nuk jam plakë. Jam në kulmin e energjisë sime! Ju e dini shumë mirë që prej vitesh nuk kam marrë asnjë ditë raport mjekësor dhe pushimet i kam lënë gjithmonë për më vonë.
— Pikërisht për këtë po flas, — u përgjigj ai me një buzëqeshje të ngrirë. — Duhet të mendoni për veten. Merruni me nipërit, me ndonjë punë dore, sistemoni shtëpinë…
— Nipërit janë rritur tashmë. Shtëpia ime është gjithmonë në rregull. Punët e dorës nuk janë për mua, të paktën jo tani. Ndihem mirë dhe plot fuqi.
— Elvana Sota! — ngriti zërin drejtori. — Vendimi është marrë. Ka urdhër nga lart. Duhet t’u hapim rrugë të rinjve, ta rinovojmë stafin. Departamenti im nuk mund të mbetet vetëm me zonja në moshë “balzake”.
— “Mosha balzake” fillon nga tridhjetë e pesë vjeç, — ia ktheu ajo duke u ngritur në këmbë.
— Atëherë edhe më shumë arsye për të pushuar, — shtoi ai me një buzëqeshje lajkatare, ndërsa e shoqëronte drejt derës. — Dorëzoni sot detyrat dhe nisni jetën e qetë që e keni fituar me meritë.
Elvana mbeti në korridor, e mpirë. Mendimet i vërshonin pa rregull: “Më hoqën… më nxorën në pension… pas kaq vitesh në të njëjtin vend… ky qenka shpërblimi.” Hapi derën e sektorit dhe ndjeu sytë e kolegëve mbi vete. Rozafa Zeneli iu afrua menjëherë.
— Çfarë ndodhi, Elvana?
— Mbaroi… më çuan në pension. Më fshinë nga lista, si të mos ekzistoja më, — tha ajo me zë të dridhur.
— Mentori po e liron vendin për një të afërme të vetën, — pëshpëritën disa. E ngushëlluan shkurt dhe gjithçka vazhdoi si zakonisht.
Ajo dorëzoi dokumentet, refuzoi ceremoninë pompoze dhe u largua pa bujë.
Në fillim, ditët në shtëpi kalonin shpejt. U mor me punë të lëna pezull prej kohësh, rregulloi dollapë, sistemoi fotografi të vjetra. Por me kalimin e javëve, e pushtoi ndjenja e boshllëkut. Heshtja e shtëpisë iu duk e rëndë. U përpoq të merrej me punë dore, por duart sikur nuk i bindeshin, ndërsa mendja i rikthehej vazhdimisht padrejtësisë që i ishte bërë. Arriti deri aty sa në mëngjes nuk gjente forcë të çohej nga shtrati.
Nipërit tashmë ishin të rritur; njëri po mbaronte shkollën e mesme, ndërsa tjetri studionte në universitet në një qytet tjetër.