Megjithatë, djemtë tashmë kishin jetën e tyre. Njëri po përgatitej për provimet përfundimtare të shkollës së mesme, tjetri studionte në universitet dhe vinte rrallë në shtëpi, vetëm për ndonjë vizitë të shkurtër mes librave dhe detyrimeve. Vajza e saj punonte pa pushim; kthehej në mbrëmje e rraskapitur, mezi mbante veten në këmbë, e mbi të gjitha duhej të kujdesej për shtëpinë dhe për dy burrat e familjes. Dhëndri shpesh ndodhej jashtë qytetit për arsye pune. Në këto rrethana, askush nuk kishte kohë të merrej gjatë me Elvana Sotën. Ajo vetë nuk donte t’i bëhej barrë vajzës, ndërsa me dhëndrin marrëdhëniet kishin mbetur të ftohta. Për më tepër, jetonin në skajin tjetër të qytetit dhe vizitat nuk ishin të shpeshta. Kështu, ditët kalonin njëra pas tjetrës dhe Elvana zhytej gjithnjë e më shumë në mendime të zymta.
Ndoshta kjo gjendje do të vazhdonte gjatë, po të mos ishte një telefonatë që theu heshtjen e apartamentit me një tingull të fortë e të papritur.
— Gjyshe! Tungjatjeta! — dëgjohej zëri plot hare i Oltian Begajt. — Po vij te ti pas pak. Bëj ca petulla, të lutem!
Elvana u gjallërua menjëherë. Me një energji që nuk e kishte ndier prej kohësh, hyri në kuzhinë dhe nisi të përgatiste petulla të holla, të arta, me skaje si dantellë. Nuk kaloi shumë dhe dera u hap; Oltiani, nipi më i vogël, hyri me buzëqeshje. U ulën përballë njëri‑tjetrit. Ai i shijonte me kënaqësi petullat, duke i lyer me reçel qershie dhe pak ajkë sipër.
Pasi u ngop, ai u mbështet në karrige dhe tha me ton vendimtar:
— Gjyshe, do të të hapim një profil në faqet e punësimit. Por më parë duhet të përgatisim një CV të rregullt.
Pastaj, me një vështrim lozonjar, shtoi diçka që e la Elvanën pa fjalë:
— Ose… pse të mos martohesh? Në vend që të kërkojmë punë, të gjejmë ndonjë zotëri serioz. Nuk je aspak e moshuar. Bëjmë një fotografi të bukur, vendosim njoftim dhe ti shkon në takime në vend të intervistave!
— Mos e thuaj as me shaka! — tha ajo duke tundur duart. — As që bëhet fjalë. Më mirë të gjej një punë.
— E dija që do ta thoshe këtë, — u përgjigj ai duke shtypur tastet e laptopit me shkathtësi.
Elvana e vështroi me admirim.
— Si pianist dukesh, si lëvizin gishtat e tu mbi tastierë, sikur po luan ndonjë melodi.
— Ja, mbaruam. Tani mjafton të presësh telefonatat, — tha ai i kënaqur.
Dhe telefonatat nisën vërtet që të nesërmen. Zilja binte herë pas here, por sapo dëgjonin moshën e saj, shumë prej tyre premtonin ta telefononin më vonë, ndërsa disa e refuzonin menjëherë. Pas një jave, thirrjet u rralluan ndjeshëm. Bashkë me to u shua edhe entuziazmi i Elvanës. Ajo u shtri sërish në divan, duke menduar me hidhërim për fatin e saj.
Në mbrëmje e mori vajza në telefon. U përpoq ta inkurajonte, e më pas i tha se të nesërmen, nga mbrëmja, do të vinte bashkë me Oltianin sepse kishin diçka të rëndësishme për të biseduar. Kjo e çuditi Elvanën; vizitat e vajzës nuk ishin të shpeshta. Një ndjesi e lehtë ankthi iu përzie me kureshtjen.
Të nesërmen, që në mëngjes, ajo vendosi të përgatiste tortën “Napoleon”, të preferuarën e vajzës. Me kujdes shtroi petët, përgatiti kremin dhe e la të pushojë.
“Deri në mbrëmje do të jetë përthithur mirë dhe do të shkrihet në gojë”, mendoi e kënaqur, ndërsa vendoste arrat e fundit si zbukurim sipër.
Kur erdhën, vajza dhe Oltiani sollën me vete laptopin. Pinë çaj dhe provuan nga një copë tortë. Vajza nuk rezistoi dot dhe mori edhe një fetë tjetër, duke zgjedhur atë që i dukej pak më e vogël. Biseda nisi me kujtime: sa shumë i kishte dashur Elvana gjithmonë të përgatiste byrekë, torta e kulaçë për Pashkë. Pastaj Oltiani hapi laptopin dhe i tregoi disa fotografi…