Fotografitë e tortave u shfaqën njëra pas tjetrës në ekran. Elvana i pa me kureshtje dhe, paksa e hutuar, pyeti:
— Nuk po e marr vesh… doni që t’ju përgatis një tortë? Ç’festë po planifikoni?
Rozafa buzëqeshi dhe i shtrëngoi dorën.
— Jo, mamë. Ideja është tjetër. Ne duam që ti të nisësh diçka tënden, të përgatisësh torta e ëmbëlsira me porosi. Ti e ke dorën, e ke shijen, e ke syrin për të bukurën. Oltiani do të të lërë disa shembuj e modele. Mos u druaj — do të jetë edhe kënaqësi, edhe fitim. Të ardhurat shtesë nuk i bëjnë keq askujt.
— Po kush do t’i blejë nga unë? — tha ajo me mosbesim, duke ngritur supet.
— Gjyshe, këtë ma lër mua! — ndërhyri Oltiani me entuziazëm. — Unë merrem me reklamën. Do ta shohësh, do t’ia dalim patjetër!
Të dy tundnin kokën me bindje, ndërsa Elvana ndjeu një përzierje emocionesh: pasiguri, por edhe një gjallëri të re që i ndezi sytë. Ndoshta vërtet s’kishte pse të mos e provonte.
— Pra, je dakord? — këmbënguli vajza.
— Po… le ta provojmë, — u përgjigj ajo me zë të ulët. Ishte një botë e panjohur për të: klientë, porosi, pagesa… Por çdo fillim kërkon hapin e parë.
— Kështu të dua! — tha Rozafa. — Rruga hapet për atë që ecën.
Me kohë, Elvana mësoi rregullat e kësaj pune të re. Të pjekësh për qejf është një gjë; të punosh sipas kërkesave të të tjerëve është krejt tjetër. Duhej të dëgjonte me kujdes, të pyeste për hollësi, të sugjeronte, të zgjidhte përbërës cilësorë. Oltiani e ndihmonte shpesh — makina e tij u bë mjeti për furnizime e shpërndarje. Ishte e lodhshme, por çdo ditë sillte një sfidë dhe një tortë ndryshe. Pas disa muajsh, Elvana mezi gjente kohë të merrte frymë; porositë shtoheshin dhe lista e klientëve zgjerohej vazhdimisht. Edhe Rozafa herë pas here i gjendej pranë — qëronte arra, lante enë, sistemonte kuzhinën. Takoheshin më shpesh, qeshnin më shumë, dhe të ardhurat rriteshin krahas punës.
Kuzhina u transformua sipas dëshirës së saj. Bleroi pajisje të reja, forma të ndryshme, një tavolinë pune më të rehatshme dhe, më vonë, një furrë elektrike moderne. Fitimi që nxirrte ishte më i madh se më parë, por mbi të gjitha i sillte kënaqësi. Nuk ndiente më mërzi as plogështi. Çdo gjë rridhte natyrshëm. Filloi të fotografonte krijimet e veta; tashmë kishte një arkiv me punët e saj. Oltiani premtoi t’i përgatiste një katalog të shtypur — një hap tjetër drejt profesionalizmit.
Kur po afrohej dita e tetëmbëdhjetëvjetorit të Oltianit, Elvana deshi ta surprizonte me diçka të veçantë, diçka që ai e kishte ëndërruar prej kohësh. Vendosi t’i blinte një udhëtim drejt liqenit të Ohrit, vend që ai kishte dashur ta vizitonte. Nuk ishte e thjeshtë të gjeje paketën e duhur; oferta për Spanjë, Francë, Egjipt apo Turqi kishte plot, por për atë destinacion kërkimi zgjati. Megjithatë, Elvana nuk u dorëzua. Përveç pastiçerisë, ajo tashmë kishte mësuar të përdorte laptopin, internetin dhe tastierën, dhe arriti vetë të gjente agjencinë e përshtatshme. Oltiani u mbush me gëzim — ëndrrat, në fund, bëhen realitet. Edhe Rozafa me bashkëshortin e saj, Mentor Peshkatari, e përgëzuan për zgjedhjen.
— Edhe unë kam një surprizë, — tha Mentori, duke e parë drejt në sy.