— Për ju, Elvana Sota, kam diçka konkrete, — vijoi Mentori me një buzëqeshje të lehtë. — Një nga ambientet e mia këtu në qytet, fare pranë shtëpisë suaj, mund ta vë në dispozicion. Hapësira është e bollshme; do të mund ta zgjeroni prodhimin, të punësoni ndihmës… pse jo, edhe gruan time, — shtoi me humor. — Pra, Rozafën. Gjithçka do ta regjistrojmë sipas ligjit. Nëse hasni pengesa, merrem unë. Kam juristin tim, ndaj procedurat do të ecin pa zvarritje. Do ta organizojmë siç duhet.
Elvana heshti për disa çaste. Të pranishmit u panë mes tyre me kureshtje, por ajo ngriti kokën me sytë që i shkëlqenin.
— Të falënderoj, Mentor, për një ofertë kaq bujare. E pranoj pa mëdyshje! Për mua është më shumë se dhuratë — është një mundësi që s’e kam ëndërruar kurrë. Jam mirënjohëse ndaj teje dhe ndaj jush të gjithëve.
— Atëherë, hapi i parë është pushimi që keni planifikuar, — tha ai duke e përqafuar. — Udhëtimi do t’ju bëjë mirë. Ndërkohë, unë do të merrem me përgatitjen e lokalit dhe dokumentacionit.
— Më në fund pak qetësi, — ndërhyri Oltian Begaj me gaz. — Po çaji me biskota na pret!
Kur po bëhej gati për udhëtim, Elvana zgjodhi me kujdes rrobat dhe sendet e nevojshme. Papritur, telefoni i ndërpreu përqendrimin. Sapo ngriti receptorin, dëgjoi një zë të njohur, të ëmbëlsuar artificialisht — ishte ish-shefi i saj, Mentor Peshkatari. Nga habia, për pak sa nuk i rrëshqiti telefoni nga dora.
— Elvana Sota! E dashur, na duhet ndihma juaj. Pa ju jemi si pa krahë. Kthehuni në punë, ju lutem. Do t’ju rrisim pagën, madje më vonë do t’ju sigurojmë edhe një pushim në sanatorium. Jo menjëherë, por patjetër!
Ajo mori frymë thellë para se të përgjigjej.
— Zoti Mentor Peshkatari, do ta them qartë: nuk do të rikthehem. Jo më në atë vend. Kam nisur një rrugë të re, me një profesion që e dua dhe me një jetë që më përmbush.
Bëri një pauzë të shkurtër dhe shtoi me ton të qetë:
— Sot, në fakt, ju falënderoj. Po, për largimin tim. Sepse pa atë vendim, nuk do ta zbuloja kurrë pasionin tim dhe nuk do ta kisha familjen kaq pranë.
— Gjyshja! Mbylle shpejt, se po vonohemi! — thirri Oltian Begaj duke hyrë me vrap. — Makina është poshtë. Mami dhe babi do të na përcjellin në aeroport.
Elvana e përfundoi bisedën, e vendosi telefonin në vend dhe, me një ndjesi çlirimi, mblodhi sendet e fundit. Bashkë me nipin zbritën shkallët dhe u nisën drejt aeroportit.
— Kush ishte? — e pyeti Oltiani rrugës.
— Askush i rëndësishëm, — buzëqeshi ajo. — Vetëm jehona e së shkuarës.
Siç kishte premtuar, Mentori përgatiti ambientin, siguroi pajisjet dhe bëri gati kontratat. Pas kthimit nga udhëtimi, gjithçka u formalizua sipas rregullave. Me kalimin e muajve, pastiçeria e Elvana Sotës u kthye në një nga vendet më të frekuentuara në qytet. Rozafa u bë krahu i saj i djathtë, ndërsa nipërit ndihmonin herë pas here me shpërndarjet.
Punët lulëzonin dhe Elvana projektonte plane të reja. Teksa sodiste tortat e rreshtuara me kujdes, ëmbëlsirat e dekoruara me finesë dhe gjithë atë shumëllojshmëri që kishte krijuar me duart e saj, mendoi me qetësi:
“Nuk ka të keqe që s’mbart një të mirë. Çdo gjë ndodh për një arsye.”
Dhe në atë çast e kuptoi se ndihej gruaja më e lumtur në botë.