— Jo, vërtet s’po më besohet, — shfrynte Hana me pakënaqësi. — Disa njerëzve u bie fati nga qielli! Pasuria u rrëzohet drejt e në prehër, pa lëvizur as gishtin. Një çast je askushi, çastin tjetër je zonjë e pasur.
— Mos më thuaj, moj bijë, — ia mbajti ison Drita. — Kur të buzëqesh fati, të buzëqesh tamam. Po ç’i duhet asaj ajo banesë, më thuaj? Dhe jo kudo, por në një ndërtesë të vjetër, mu në zemër të qytetit! Vetëm mund ta marr me mend sa vlen sot në treg.
— Edhe unë jam po aq e habitur sa ti. Kush do ta kishte menduar për atë të urtën tonë? — vazhdoi Hana, e ngrysur.
— Dhe brenda asaj shtëpie, sipas Albanit, paska gjithçka: mobilie antike, tablo të shtrenjta të punuara me vaj, enë të vjetra e me vlerë…
— Po, Albani ynë paska lindur me këmishë, — tha Hana, duke folur me të ëmën. — Gruaja e tij, nga pamja, s’të mbush syrin fare: as trup, as fytyrë. Çfarë pa vallë im vëlla tek ajo? E tani del se, pa e ditur, paska fituar si në llotari. Më mirë të më kishte ndodhur mua një fat i tillë. Unë jam e bukur, e zgjuar, edhe pamjen e kam si duhet. Ah, sikur të kisha unë një pronë të tillë, do ta shihje ti si do ta ktheja botën përmbys! Oho!
Nëna dhe vajza po bëheshin gati të shkonin për vizitë te djali dhe nusja e tij. Që nga mbrëmja e mëparshme, kur Albani u kishte treguar lajmin e pabesueshëm, të dyja nuk ishin më në vete. Mërzia dhe zilia u ishin futur në zemër si gjemba.
Megjithatë, mbi çdo ndjenjë tjetër qëndronte një dëshirë edhe më e fortë: ta shtinin në dorë pasurinë që nuk u përkiste. Pikërisht kjo mendësi nuk po u linte qetësi.
Gjithçka kishte nisur një javë më parë, kur krejt papritur, madje edhe për vetë Fjollën, erdhi lajmi se ajo ishte bërë trashëgimtare e pasur.
— Po si ka mundësi që ke heshtur gjithë këto vite? — u çudit Albani jo më pak se e shoqja. — Pse s’më the kurrë se kishe pasur një baba kaq të pasur? Ti vetë më ke treguar se me nënën jetonit në një garsoniere të mjerë në periferi dhe mezi shtynit muajin. Më ke treguar edhe si të tallnin në shkollë për rrobat e lira e këpucët e vjetra. Hanit si të mundnit dhe mezi prisnit rrogën. E tani çfarë del? Që babai yt paska qenë njeri me pasuri të madhe.
— Unë për tim atë nuk dija pothuajse asgjë deri këto ditët e fundit, — u përpoq të shpjegohej Fjolla. — Edhe mamaja nuk fliste kurrë për të. E vetmja gjë që dija ishte se dikur ai e kishte tradhtuar, dhe pas asaj ngjarjeje ajo ia kishte ndaluar të shfaqej në jetën tonë.
— Si në film, fiks!
— Po… sikur të ishte ashtu. Në të vërtetë gjithçka ishte shumë më e zakonshme. Megjithatë, pati disa raste të çuditshme. Isha ende në shkollë, kur disa herë pranë meje, në rrugë, ndalonte një makinë e madhe dhe elegante. Nga brenda më vështronte me kujdes po i njëjti burrë. Nuk thoshte asnjë fjalë, nuk më pyeste për asgjë. Pastaj shoferi më jepte një lodër të madhe, të butë, dhe një qese me ëmbëlsira e fruta. Më pas largoheshin.
— Të thashë, si në kinema, — përsëriti Albani, i mahnitur.
— Kurse mamaja… gjithçka që sillja në shtëpi, ajo e hidhte. Unë qaja me dënesë, sepse më vinte keq për dhuratat. Ajo vetë, me rrogën e saj të vogël, nuk mund të më blinte gjëra të tilla. Ose, në rastin më të mirë, e bënte shumë rrallë.
— Po kjo është çmenduri! Mesa duket, vjehrra s’paska qenë fare në rregull nga mendja, — u indinjua burri.
— Alban, mjaft! Si mund të flasësh kështu? Ajo është nëna ime, — u prek Fjolla.
— Po a nuk kam të drejtë? Vetë jetonte në varfëri dhe ty të rriti me barkun gjysmë bosh. Me siguri e dinte si silleshin bashkëmoshatarët me ty, e prapë lejoi të vuaje. Ndërkohë, paratë e ish-burrit i refuzoi. Paraja nuk ka erë, Fjolla. Atëherë çfarë mund të thuash për të?
— Kuptoje një gjë: mamaja ka qenë gjithmonë shumë krenare. Dhe as unë, as ti nuk e dimë çfarë ka ndodhur vërtet mes tyre. Prandaj unë nuk marr përsipër ta gjykoj, dhe as ti mos guxo ta bësh.