— Tani doli që babai im paska qenë shumë më i madh në moshë se mamaja dhe paska pasur një biznes ku qarkullonin para të mëdha. Ndoshta edhe jo krejt i pastër nga ana ligjore, — tha Fjolla me zë të menduar.
— Përveç teje, ai nuk paska lënë asnjë trashëgimtar tjetër? E çuditshme më duket e gjithë kjo histori. Mendoj se duhet t’i kërkojmë Afërditës të na tregojë gjithçka. Ka ardhur koha, — këmbënguli Alban.
— Ah, nuk e di nëse mamaja do të pranojë të flasë. Por do ta pyes patjetër. Edhe mua vetë më ha kureshtja të di kush ka qenë në të vërtetë im atë dhe për ç’arsye mamaja nuk pranoi kurrë ndihmën e tij, megjithëse ne kishim aq shumë nevojë.
Pak ditë më parë, çifti kishte shkuar të shihte apartamentin e madh të babait të Fjollës, atë banesë të pasur e të mobiluar me shije, që tani i kishte kaluar asaj me trashëgimi. Ajo që panë brenda i la pa fjalë: mure plot me tablo të mrekullueshme, vazo të vjetra me vlerë, mobilie të rralla antike prej druri të kuq dhe sende të tjera luksoze që dukeshin sikur i përkisnin një galerie arti.
— Uau! Po ky qenka muze, jo shtëpi! — thirri Alban, pa u përpjekur fare ta fshihte habinë. — Megjithatë, të jetosh këtu nuk besoj se është shumë praktike. I shesim të gjitha dhe blejmë një shtëpi moderne diku në natyrë. Apo jo, Fjollë? Madje do të na mbeten edhe plot para për jetesë. Tani mund të mos punojmë fare.
— Nuk e di… Nuk kam vendosur ende. Më duhet kohë ta pranoj këtë gjë. Nuk jam gati, — u përgjigj me zë të ulët Fjolla, ende e tronditur nga ajo që kishte parë.
Ajo ecte nëpër dhomat e gjera me tavane të larta si e magjepsur. Me gishta prekte perdet e rënda, ndalej pranë mobilieve të mahnitshme dhe qëndronte gjatë përpara pikturave, sikur brenda secilës prej tyre fshihej një botë e tërë.
— Po çfarë ka për të menduar kaq shumë? Shitet dhe mbaroi! — nuk hiqte dorë burri i saj. — Nuk do të rrimë këtu, fundja!
Ndërkohë, vjehrra dhe kunata e Fjollës nuk po rrinin duarkryq. Ato kishin nisur të ndërtonin me kujdes planin e tyre.
— Duhet t’i biem në kokë idesë që Fjolla është pjesë e familjes sonë, — po i shpjegonte Hana së ëmës me zjarr. — Dhe çfarë do të thotë kjo? Që gjithçka që i përket asaj, në njëfarë mënyre, është edhe e jona.
— Ti mendon se ajo nuk ka fare mend në kokë? — u habit Drita. — Jo, Fjolla është e qetë, e urtë, por nuk është budallaqe.
— Hajde, moj mami! Kujtohu në çfarë varfërie është rritur. Ajo as nuk ia di afërsisht vlerën gjithë këtyre pasurive. Edhe krushka jonë, nëna e saj, nuk më duket tamam në terezi. Mendo pak: çfarë mund t’i ketë mësuar së bijës, çfarë edukate mund t’i ketë dhënë? Me ne ajo nuk do të guxojë të përplaset, këtë ta kesh të sigurt, — kundërshtoi Hana.
— Ke të drejtë, bijë. Për çfarë i duhen asaj gjithë këto? Sidoqoftë, nuk do të dijë t’i administrojë siç duhet. Ose do t’i shpërdorojë nga gëzimi, ose do t’i falë nga zemra e butë. Nga ajo pritet çdo gjë.
— Pikërisht këtë po them edhe unë! Duhet ta bindim Fjollën që shitjen e apartamentit dhe të gjithçkaje që ndodhet brenda ta marrim përsipër ne të dyja. Ne mund të gjejmë shpejt njerëz që merren me këto punë dhe dinë si bëhen, — vazhdoi Hana të shpaloste versionin e saj.
— Po, moj bijë, — pranoi nëna. — Këtu ke plotësisht të drejtë. Kjo nuk është një punë e thjeshtë. Nuk po flasim për shitjen e ndonjë kutie betoni të mjerë në periferi; këtu kërkohet tjetër qasje.
— Unë do t’i them Fjollës se ajo nuk merr vesh fare nga këto gjëra dhe se do ta mashtrojnë patjetër. Do t’ia marrin paratë asaj naives sonë. Dhe aty bëhet fjalë për shuma të mëdha! — vazhdoi Hana me entuziazëm, ndërsa në mendje i shkëlqente pasuria e huaj.
— Sa mendje të hollë që ke, moj Hana ime! Vepro ti, se ne pastaj nuk do ta lëmë veten pa gjë. Vetëm duhet që nusja të na firmosë sa më shpejt një prokurë të përgjithshme, që të mund të nisim menjëherë shitjen e gjithë atyre pasurive.
Nëna e Fjollës, e cila nuk ishte aspak aq mendjelehtë sa e mendonte krushka, e kishte parashikuar pak a shumë një reagim të tillë. Prandaj e thirri vajzën tek vetja, pa praninë e burrit të saj, me qëllim që ta paralajmëronte për gabimet që mund t’i kushtonin shtrenjtë.
— Fjollë, duhet të flas me ty, — nisi Afërdita me një qetësi të vendosur. — Ti je shumë e mirë, e sinqertë dhe pa hile.