Nuk kam asgjë kundër faktit që yt atë të la një pasuri të tillë. E dija se kështu do të ndodhte; isha e bindur që Fatmiri, para se të mbyllte sytë, do ta kujtonte vajzën e vetme. Ai veproi drejt, sipas ndërgjegjes, dhe i qoftë kujtimi i mirë. Por tani nuk po flasim për të, Fjollë. Po flasim për ty.
— Duhet të jesh shumë e matur. Njerëzit e burrit do të përpiqen të të zhvishin deri në qindarkën e fundit, duke të bindur se, fundja, paratë e tua mbeten prapë brenda familjes. Mos u kap pas fjalëve të tyre të ëmbla dhe mos bjer në grackë.
— Mirë, mami, do të kem kujdes, — premtoi Fjolla. — Të them të drejtën, pas asaj që pashë në apartamentin e babit, ende nuk po mbledh dot veten. Aty është një mrekulli e vërtetë! Nuk di si ta përshkruaj… sikur të hyje në një pallat përrallash.
— Ah, bija ime, — Afërdita ia përkëdheli flokët me dhembshuri, — sa fëmijë ke mbetur ende në shpirt! Më gëzon fakti që jeta, më në fund, të ktheu diçka për lotët dhe dhimbjet që mbajte që e vogël.
— Mami, më trego për babin, — iu lut Fjolla me zë të ulët.
— Ç’të të tregoj, moj bijë? Unë isha kokëfortë, krenare deri në marrëzi. Ndoshta duhej të kisha vepruar ndryshe. Mbase atëherë ti dhe unë nuk do të ishim rritur me aq mungesa, duke numëruar kafshatat.
E njoha Fatmirin kur unë isha njëzet e gjashtë vjeçe, ndërsa ai i kishte kaluar prej kohësh të dyzetat. Atë ditë e sollën me urgjencë në spitalin tonë, me një krizë të rëndë; duhej ndërhyrje e menjëhershme. Pikërisht për këtë arsye nuk përfundoi në ndonjë klinikë private të shtrenjtë, por në spitalin shtetëror ku punoja unë, sepse ambulanca e solli aty.
Më vuri re menjëherë. Më lavdëronte se ia bëja gjilpërat pa dhimbje, se kisha duar të buta dhe sy të bukur. Nuk i thoshte si fjalë boshe; kishte një mënyrë të ngrohtë, të sinqertë, që më bëri ta besoja.
Pasi doli nga spitali, vazhduam të takoheshim. Babai yt dinte të sillej bukur me një grua. Më mbulonte me vëmendje dhe më fliste për dashuri sikur të mos kishte gjë më të vërtetë në botë.
Por kur i tregova se isha shtatzënë me ty, ai u zhduk. Nuk e gjeta më askund. Atëherë vuajta shumë, qava net të tëra, sepse e kuptova se për të kisha qenë vetëm një lodër. Fatmiri u shfaq sërish vetëm pasi ti kishe lindur.
— Po pastaj? Pse e refuzove, mami? — pyeti Fjolla e paduruar.
— Sepse ai… — Afërdita uli sytë, sikur ende i vinte turp nga ajo kujtesë. — Ishte kaq poshtëruese. Fatmiri më propozoi të bëhesha gruaja e tij e mbajtur. Doli që ai ishte i martuar prej vitesh. Fëmijë me të shoqen nuk kishte, por vjehrri i tij ishte njeri me ndikim, pronar i një biznesi gjysmë të paligjshëm. Fatmiri punonte për të dhe ishte pjesë e asaj pune. Prandaj nuk mund ta linte gruan. Siç ma shpjegoi atëherë, po ta bënte, nuk do ta linin të gjallë.
— Dhe? Çfarë ndodhi më pas? Pse nuk më le të kisha lidhje me të? Pse nuk pranove që ai të na ndihmonte? Ti punoje nga mëngjesi në darkë, por sërish nuk kishim para! Pse jetuam aq varfër, mami?
— Ta thashë, isha tepër krenare. Sot nuk do të veproja më ashtu. E kuptoj që për ty ka qenë e rëndë të rritesh pa baba. Më fal, Fjollë. Por kishte edhe diçka tjetër… Kisha frikë për jetën tënde. Nëse gruaja e tij do të merrte vesh për ekzistencën tënde, mund të hakmerrej.
— Po më vonë?
— Dy vjet më parë Fatmiri u shfaq përsëri. Më tha se vjehrri kishte vdekur, madje edhe gruaja e tij pak kohë më parë kishte ndërruar jetë. Na propozoi të transferoheshim te apartamenti i tij. Ti atëherë kishe nisur lidhjen me Albanin dhe dukej qartë se po shkonit drejt martesës. Kurse unë… Ti e di, unë isha shuar përbrenda. Më ishte bërë më e lehtë të jetoja vetëm sesa të filloja gjithçka nga e para me dikë. Ndoshta e prita shumë gjatë lumturinë time dhe, kur ajo trokiti, unë isha lodhur tashmë.
Fjolla u largua nga shtëpia e së ëmës me mendime të ngatërruara. Në mbrëmje, telefoni i ra; ishte vjehrra.
— Epo, Fjollë, na e trego edhe neve atë trashëgiminë tënde! Na lër të shohim me çfarë je bërë zonjë. Mjaft e shtyve.
— Doni të shihni apartamentin e babit? Mirë. Nesër do të jem atje që në mëngjes, sepse duhet të rregulloj dokumentet e tij. Mami më tha se aty ka edhe disa letra për mua. Ejani, adresën po jua dërgoj.
Të nesërmen, vjehrra dhe kunata hynë në apartament pothuajse pa zë. Ecnin ngadalë, të stepura, duke parë çdo cep me sy të zgurdulluar. Ato e kishin përfytyruar se do të gjenin një banesë të pasur, por jo diçka kaq marramendëse. Megjithatë, të dyja përpiqeshin të buzëqeshnin me mirësjellje.