Por buzëqeshjet e tyre ishin të ngrira, të sforcuara; zilia u lexohej qartë në sy, sado që mundoheshin ta fshihnin.
— E pra, Fjolla e dashur, ke menduar çfarë do të bësh me gjithë këtë? — e hapi bisedën Drita, me një zë të butë, gati ledhatues, duke peshuar çdo fjalë.
— Ende jo, — u përgjigj Fjolla shkurt.
— Si “ende jo”? Këto gjëra shiten, moj! Ç’të duhen gjithë këto sende të vjetra? A e ke idenë sa para mund të japin koleksionistët për gjithçka që gjendet këtu brenda? — ndërhyri menjëherë Hana, pa e mbajtur dot veten. — Edhe apartamenti duhet nxjerrë në shitje me mend. Jo kuturu, por me çmimin e duhur, që të mos humbasësh. A e ke ti mundësinë ta bësh këtë siç duhet? Na thuaj.
Fjolla i pa me qetësi, pastaj pyeti me një ton që nuk e kishte përdorur më parë me to:
— Po ju pse shqetësoheni kaq shumë për apartamentin tim?
Fjalët e së ëmës iu kujtuan në çast, dhe guximi i saj i papritur i la të dyja gratë të shtangura.
— Ne thjesht merakosemi për ty, Fjolla. Duam t’ju ndihmojmë ty dhe Albanit, — vazhdoi Drita, duke u përpjekur të ruante butësinë.
— Të më ndihmoni? Në ç’mënyrë pikërisht? — pyeti Fjolla, sikur vërtet po priste një shpjegim.
Hana u afrua edhe pak, e bindur se tani kishte ardhur momenti i saj.
— Dëgjo ç’po të themi. Ti vetë nuk do të arrish kurrë t’i shesësh këto sende me atë çmim që mund t’i shesim ne me mamin. Ajo njeh plot njerëz: punonjës muzeu, koleksionistë, të apasionuar pas antikuareve. Dhe, më beso, për secilën prej këtyre gjërave të vjetra do të paguajnë shuma të majme. Pastaj kemi edhe një agjent imobiliar të njohur, që merret vetëm me banesa të tilla, të rralla, luksoze, të shtrenjta. Ti, Fjolla, nuk ke pse lodhesh fare. Duhet vetëm të firmosësh një autorizim, që unë dhe mami të merremi me këto punë në emrin tënd. Kaq. Ç’thua? Nuk është zgjidhje e shkëlqyer?
Fjolla uli sytë për një çast mbi mobiliet e vjetra të të atit, mbi librat, porcelanet, pikturat, sendet që për të kishin filluar të merrnin kuptim krejt tjetër. Pastaj u kthye nga ato.
— Unë nuk kam asnjë problem. Dhe, meqë ra fjala, nuk kam ndërmend të shes asgjë. As edhe një send të vetëm nga apartamenti i babait. As apartamentin vetë.
— Çfarë? — Drita dhe Hana folën pothuajse njëkohësisht, të habitura e të fyer. — Pra kështu po sillesh me ne? Nuk të bëhet vonë fare për familjen tonë? U pasurove papritur dhe tani s’ke më nevojë për askënd! — shpërtheu Drita, duke mos e fshehur më fytyrën e vërtetë. — Mos ndoshta tani as Albani ynë nuk të duket më i denjë për ty, ngaqë nuk është i pasur? Hë? Thuaje, mos ki turp, moj e urta jonë, moj e heshtura!
— Me burrin tim i sqaroj vetë gjërat, — u përgjigj Fjolla pa ngritur zërin, ndërsa brenda vetes habitej se sa saktë e kishte parashikuar gjithçka e ëma. — Dhe nëse nuk keni më ndonjë propozim po kaq “origjinal”, ju lutem të largoheni. Kam shumë punë.
— Sa e poshtër qenke! — i shpëtoi Hanës, e cila nuk arriti ta përmbante mllefin.
Drita dhe Hana dolën nga apartamenti i Fjollës me duar bosh. Megjithatë, mendimin joshës për të shtënë në dorë pasurinë e dikujt tjetër nuk e braktisën.
Që atë ditë, të dyja nisën të punonin mbi Albanin, duke e shtyrë ta bindte gruan të shiste trashëgiminë e të atit.
Pikërisht atëherë filluan grindjet në një martesë që deri atëherë kishte qenë e qetë. Fjolla nuk pranonte lutjet, as presionin, as arsyetimet e të shoqit. Ajo kishte vendosur seriozisht të mos nxirrte asgjë në shitje, të paktën jo tani. Sa herë që hynte në apartamentin e babait, i dukej sikur kalonte pragun e një bote tjetër, të fshehtë, pothuajse magjike; një jetë që deri atëherë nuk e kishte njohur fare.
— Po pse po ngul këmbë kaq shumë? — i thoshte gjithnjë e më shpesh Albani, me acarim që nuk e fshihte më. — A nuk e kupton se me ato para mund të blejmë jo vetëm një apartament të mrekullueshëm në një pallat të ri, por edhe një shtëpi të tërë jashtë qytetit? Madje për disa vite nuk do të na duhej të punonim fare. Fare! Do të jetonim të qetë me paratë që do të merrnim nga shitja e antikuareve.
Fjolla e dëgjonte, por çdo fjalë e tij i dukej gjithnjë e më e huaj.
— I kuptoj shumë mirë të gjitha. Nuk jam budallaqe. Por po shoh edhe diçka tjetër: ke mësuar për mrekulli të numërosh paratë që nuk janë të tuat. Kjo çështje mbyllet këtu. Nuk do të shes asgjë, — i përgjigjej ajo, duke ndier falsitetin pas zërit të tij dhe duke e ditur mirë nga vinte kjo erë.
Në fund, martesa e tyre u prish. Albani, i nxitur e i helmuar nga njerëzit e vet, nuk arriti kurrë t’ia falte gruas pasurinë që i kishte rënë papritur në duar. Ndërsa Fjolla nuk pranoi të jetonte pranë një njeriu që, në çastin e parë të tundimit, mund ta tradhtonte pa u menduar dy herë.