— Jo-o-o… Asgjëkund s’ka për të shkuar gruaja… Do bëjë pak si e llastuar dhe pastaj do më falë, — mendonte me vetëkënaqësi Krenar Lika teksa hapte derën dhe hynte në majë të gishtave në apartamentin që, të paktën ligjërisht, ishte ende i tij. — Do flejë pak, do i dalë pija… Në mëngjes do t’i çoj një gotë lëng turshie të ftohtë ose një kafe në shtrat…
Krenari dhe Fjolla Gjini ishin martuar nga dashuria. Kishin rritur dy fëmijë, të cilët, sapo mbaruan gjimnazin, u shpërngulën në Tiranë për studime dhe mbetën atje përfundimisht.
Ai e kishte nisur rrugëtimin profesional si mjeshtër në një ndërmarrje të madhe dhe, me kalimin e viteve, u ngjit deri në postin e inxhinierit kryesor. Karrierë për t’u pasur zili.
Fjolla, ndërkohë, prej kohësh dyshonte se bashkëshorti nuk i ishte besnik. Sauna me “shoqëri”, sekretare të reja që zgjatnin më shumë seç duhej në zyrë, njohje të rastësishme nëpër kafene… Shenja kishte plot, por prova të drejtpërdrejta jo. Përveç shpinës së gërvishtur “nga macja”.
Krenari, sigurisht, i mohonte të gjitha. Madje, në mendjen e tij, aventurat nuk përbënin ndonjë mëkat të madh — thjesht kapriço mashkullore. Sipas tij, çdo burrë herë pas here “shëtit në kopshte të huaja”.
Por gjithçka ndryshoi një ditë para festës së përvjetorit të njëzetepesë të martesës së tyre. Fjolla siguroi prova të pakundërshtueshme të tradhtisë. Jo vetëm kaq — ajo dëgjoi me veshët e saj Krenarin teksa pranonte se nuk e donte më atë, por ishte i dashuruar me një tjetër: Olsa Qafoku.
Ironikisht, Olsa për Krenarin ishte vetëm një episod kalimtar. Ai madje po mendonte t’i jepte fund lidhjes — sipas tij, ajo kishte zgjatur më shumë seç duhej. Edhe Olsa, nga ana e vet, e kishte kuptuar se marrëdhënia nuk kishte të ardhme dhe kishte nisur të kërkonte dikë tjetër.
Fjolla kërkoi divorc dhe i kërkoi Krenarit të largohej përkohësisht nga banesa e përbashkët, me idenë se çështjen e pronës do ta zgjidhnin më vonë. Por ai nuk pranonte ta linte kaq lehtë.
Xhelozia e pushtoi kur mësoi se Fjolla kishte darkuar në një restorant me një burrë tjetër. Ai e priti kthimin e saj dhe, pa u ndjerë, hyri pas saj në apartament.
— O Zot… — rënkoi Fjolla sapo hapi sytë. Dhoma i sillej rrotull dhe një valë të përzierash i hipi në grykë.
U zvarrit nga krevati dhe, duke u mbajtur pas murit, arriti deri në banjë. U përkul mbi tualet dhe zbrazja e stomakut i solli një lehtësim të menjëhershëm. Pasi u shpëlau me ujë të ftohtë, u përkul mbi lavaman dhe piu ujë direkt nga rubineti.
— Kurrë më… vetëm të më kalojë kjo… — murmuriti ajo, ndërsa shkonte drejt kuzhinës për të marrë një gllënjkë pije të ftohtë nga frigoriferi. — Nuk do ta teproj më kështu…
Fjalia i mbeti përgjysmë. Në divanin e kuzhinës flinte një burrë, i mbuluar me një batanije gri me push.
— Mos vallë… e kam sjellë në shtëpi atë burrin nga restoranti?! — u tmerrua ajo, duke u përpjekur të rindërtonte mbrëmjen.
Ajo dhe Bora Çuko kishin dalë për të “festuar” ndarjen. Kishin porositur pije e meze, kishin kërcyer — madje ajo ishte përpjekur të bënte “shuffle” me një djalosh shumë më të ri, gjë që tani i dukej turp i madh. Më pas, në tavolinën e tyre ishin ulur dy burra të respektueshëm, rreth moshës së tyre. Ajo kishte kërcyer me njërin… si e kishte emrin? Ah, po — Marsel Nushi. Edhe një valle… edhe një… pastaj errësirë.
Burri në divan gërhiste lehtë. Zëri i dukej i njohur.
Fjolla iu afrua dhe, sapo pa fytyrën, nxori frymë e lehtësuar.
— Qenka Krenari…
Por menjëherë u mpak.
— Ç’bën ky këtu? Ne jemi ndarë. Për këtë arsye dola mbrëmë me Borën.
Tashmë ishte e sigurt se nuk bëhej fjalë për Marselin, por për bashkëshortin e saj kokëfortë. Çuditërisht, në atë moment ndjeu edhe një grimë mirënjohjeje — do të ishte katastrofë të përfundonte në shtrat me një të panjohur, ende pa u finalizuar divorci.
— Zgjohu! — ajo ia tërhoqi batanijen. — Çfarë kërkon këtu? A nuk ramë dakord që s’do më shqetësoje?
Krenari hapi sytë dhe buzëqeshi me atë shprehjen e vjetër, që dikur e bënte të shkrihej.
— Ti vetë the para ca ditësh se nuk u beson më fjalëve të mia, zemër. Me të drejtë. Edhe këtë herë gënjeva. Ja ku jam. — Ai hapi krahët. — Si je? Të dhemb koka? Eja, të të shëroj unë.
Për një çast, Fjolla ndjeu se po dorëzohej. Gati sa nuk hodhi hapin drejt tij, drejt atyre krahëve të njohur dhe asaj buzëqeshjeje që e kishte shoqëruar që në rini.
Por u përmbajt.
— Largohu. Do ta kaloj edhe pa ndihmën tënde, — tha ajo me zë të prerë, duke mbledhur gjithë forcën për të mos u lëkundur më.