Ai qëndroi edhe një çast, sikur të donte të thoshte diçka tjetër, por Fjolla e ndërpreu me një gjest të dorës.
— Dhe, meqë ra fjala, lëri çelësat e tu mbi komodinë dhe mbylle derën kur të dalësh, — shtoi ajo ftohtë.
Krenar Lika e ndoqi me sy trupin e saj të hollë teksa largohej drejt dhomës së gjumit. Një buzëqeshje e vetëkënaqur i rrëshqiti në fytyrë.
“Jo dhe aq e sigurt sa hiqesh, e dashur…”, mendoi me vete. “Me siguri e ka vrarë mendjen: kush do ta dojë në këtë moshë? E sidomos dikë si unë, zor se gjen.”
U shtri pak në divan, pastaj hyri në dush. Teksa u mbështoll me rrobën e banjës, i erdhi një mendim krenar: “Mirë që nuk i mora të gjitha rrobat kur u largova me inat.” Përgatiti kafe për vete, e piu ngadalë, dhe një filxhan të dytë e mbushi për të. Me të në dorë shkoi drejt dhomës.
— Zemër… pi pak nga kjo. Do të të bëjë mirë, të betohem, — tha me zë të butë, duke ia zgjatur filxhanin.
Fjolla hapi sytë me mundim.
— Ende këtu je? Të lutem, Krenar… ik. Nuk dua të të ndaj me askënd. Më neverit kjo situatë… më përmbys stomakun…
— Të përzihet nga rakia e djeshme, jo nga unë, — u përpoq të bënte shaka ai, por menjëherë u bë serioz. — Fjolla, me Olsa Qafokun gjithçka ka marrë fund. Të lutem, më beso. Nuk ka më asgjë, me askënd. Asnjëherë s’kam pasur nevojë për tjetër. Nuk e di vetë si rashë në atë marrëzi.
— U ndave me të? Është punë e jotja. Mua s’më hyn më në sy. Nuk të besoj. Dhe dil jashtë! Shpresoj të mos kesh ndërmend të kërkosh pjesë nga shtëpia — me të ardhurat që ke, mund të blesh një tjetër pa problem.
Ai u ngrys.
— Qenka kështu? Po ai tipi që të shoqëroi mbrëmë, kush ishte? Mos vallë s’je aq e pafajshme sa përpiqesh të dukesh? Apo u kap pas asaj Olsës për të më hequr qafe dhe për të sjellë dikë tjetër këtu?
Pa menduar dy herë, Fjolla e goditi me pëllëmbë. E shtrirë siç ishte, shuplaka nuk pati forcën që do të donte. Kjo e tërboi edhe më shumë.
— Largohu. Përndryshe do iki unë, — tha ajo, duke u çuar me vrull. Dhimbja e kokës e detyroi të mbahej pas murit.
Krenari hodhi çelësat në dyshemenë e korridorit dhe përplasi derën pas vetes.
Pasdite, kur dhimbja iu fashit disi, Fjolla doli në korridor. Sytë iu ndalën te tufa e çelësave mbi parket. U ul dhe shpërtheu në lot.
Vetëm atëherë e ndjeu me gjithë peshën e saj se martesa po i shembej para syve.
Dhe e vërteta më e hidhur ishte se ajo ende e dashuronte Krenarin. Xhelozia e kishte ndezur edhe më shumë atë ndjenjë që s’ishte shuar kurrë.
Do të kishte dhënë gjithçka të flinte e të zgjohej sërish pranë tij, në një botë ku emri i Olsa Qafokut të mos ekzistonte.
Sikur t’ia kishte lexuar mendimet, telefoni cingëroi. Një mesazh nga ai.
“E shtrenjta ime, më fal. Nuk jetoj dot pa ty.” Pas fjalëve ishte një emoji me duar të bashkuara në lutje.
“Do të fal… ndoshta. Por jo menjëherë. Le të vuajë pak,” mendoi ajo, dhe për çudi, humori iu ngrit.
Një orë më vonë, një numër i panjohur e thirri. Ajo u përgjigj pothuajse pa menduar.
— Përshëndetje, Fjolla. Jam Marsel Nushi. U njohëm mbrëmë te “Fregata”…
— Po… po, e mbaj mend, — tha ajo, duke u skuqur. I kujtohej shumë mirë si kishte kërcyer me të, sa afër ishte mbështetur pas trupit të tij.
— Do të kishe dëshirë të shëtisnim nga mbrëmja buzë lumit? Ajër i pastër, pak qetësi… Dje kuptova se ishe vetëm, prandaj mora guximin të të telefonoj.
Zëri i tij i thellë dhe i ngrohtë kishte një magnetizëm të veçantë. Po të ishte i mprehtë apo i ashpër, ajo me siguri do ta refuzonte.
— Pse jo? — u dëgjua duke thënë. Ideja për një kafe në lokal e lodhte, por një shëtitje pranë ujit, pranë parkut me pisha, tingëllonte qetësuese.
Pasi lanë orën dhe vendin e takimit, Fjolla u drejtua nga banja për t’u përgatitur. Por zilja e derës e ndali.
Nga vrima e derës pa vetëm një tufë me krizantema të bardha. Zemra i rrahu fort. Vetëm Krenari e dinte që ishin lulet e saj të preferuara.
Hapi derën.
— Për ty, — tha ai thjesht.
Ajo mori buqetën, futi fytyrën mes petaleve dhe thithi aromën.
— Faleminderit… por kjo nuk ndryshon asgjë, — u përpoq të fliste ftohtë, ndonëse brenda saj dëshira për t’u hedhur në krahët e tij ishte e fortë.
— E di. Nuk po të kërkoj të më falësh sot. Vetëm mos nxito të marrësh vendime. Më jep mundësinë të ta provoj sa shumë të dua. Vetëm një mundësi. Ta kam thënë: askush tjetër nuk më duhet. Nuk dua të të humbas. Dua ta fitoj faljen tënde, sado të më kushtojë.
Çdo fjalë…