Çdo fjalë e tij depërtonte ngadalë në mburojën e akullt që Fjolla Gjini kishte ngritur rreth zemrës për t’u mbrojtur prej tij. Ajo e ndiente si po i shkrihej ajo fortesë, pikë pas pike, dhe kjo e trembi. Nëse vazhdonte kështu, edhe pak dhe Krenar Lika do ta fitonte shansin që kërkonte.
Dhe ajo nuk ishte gati ta falte kaq shpejt.
Por vetë ai, pa e kuptuar, ia preu hovin asaj dobësie.
— A je më mirë tani? Po sikur të dalim sonte në ndonjë lokal, si dikur… — sugjeroi me një ton pothuaj të përzemërt.
— Jo! — Fjolla u drodh nga ideja e një tavoline të shtruar, me gota përballë njëri‑tjetrit, si në kohët kur gjithçka dukej e rregullt. — Mbrëmjen e sotme ia kam premtuar dikujt tjetër.
— Kujt? Atij tipit të djeshëm? — Krenari shtrëngoi nofullat, grushtet iu mblodhën vetvetiu.
— Së pari, mos përdor atë lloj gjuhe për njerëzit që njoh. Unë nuk i quaj femrat e tua me fjalë fyese. — Ajo e theksoi çdo rrokje me qetësi të akullt. — Dhe së dyti, nuk kam pse të të jap llogari për takimet e mia.
— Je ende gruaja ime! — shpërtheu ai.
— Vetëm në letra. Pas tri javësh, as kjo s’do të ekzistojë më.
— S’ka për të pasur divorc. Do të vazhdojmë të jetojmë bashkë.
— Çfarë? Më mirë hidhem nga dritarja e katit të nëntë sesa të kthehem të jetoj me ty!
— Vërtet? Hidhe hapin atëherë… tani. Të të ndihmoj?
— I pashpirt! — Fjolla ia përplasi buqetën në fytyrë dhe hapi derën me forcë. — Ik nga shtëpia!
— Mirë… Do ta kujtosh këtë moment, — u përgjigj ai me hidhërim dhe doli me vrull.
Pasi dera u mbyll, duart e saj nisën t’i dridheshin. Tensioni i kishte mbërthyer çdo muskul. Ideja për t’u rregulluar me kujdes për takimin me Marsel Nushin iu duk e kotë.
Gjysmë ore më vonë, telefoni ndriçoi.
“Falem… falem… falem… Jam idiot. Të lutem, takohemi sot… ose nesër…”
Menjëherë pas atij mesazhi erdhi një tjetër:
“Jam poshtë, te parkimi. Mazda e gjelbër, targa XXX XX. Po pres.”
Ndoshta sepse nuk kishte kaluar orë para pasqyrës dhe as nuk ishte munduar të dukej perfekte, Fjolla ndihej çuditërisht e çlirët pranë Marselit.
E lanë makinën disa blloqe larg shëtitores buzë lumit dhe ecën gjatë nëpër rrugicat me pllaka guri. Dritat e shtyllave u ndezën njëra pas tjetrës, ndërsa nga uji vinte një freski e lehtë që i qetësonte mendimet.
— Sa bukur është këtu, — tha ajo me një buzëqeshje të sinqertë.
Gjatë bisedës, ajo kërkoi ndjesë për mbrëmjen e kaluar, duke pranuar se e kishte tepruar me pijet. Pastaj, me një ndershmëri që e befasoi edhe vetë, i foli për divorcin e afërt.
— Kështu që teknikisht jam ende e martuar… dhe mendoj se duhet ta kuptoni që ky takim është thjesht miqësor, — shtoi ajo, duke u skuqur teksa kujtonte si ishte mbështetur pas tij gjatë vallëzimit një natë më parë.
— Sigurisht. Nuk jam ithtar i vendimeve të nxituara, — u përgjigj ai me qetësi. — Thjesht… prej shumë vitesh nuk kam ndier një tërheqje të tillë. Ju jeni gruaja e parë që më ka prekur vërtet. Dhe, për të qenë i sinqertë, jam ndryshkur pak në raport me femrat. Kam harruar si t’u afrohem.
— Pse? — e pyeti ajo, duke e parë drejt në sytë e tij blu të thellë.
Ai hezitoi një çast.
— Arsyeja mund të mos ju pëlqejë.
— Gjithsesi, ma thoni.
— Kam kaluar shumë vite në burg… për vrasje. Nëse kjo nuk ju tremb, një ditë mund t’ju tregoj gjithë historinë.
Fjolla ndaloi në vend. Mendimet iu përplasën pa rend: të shtirej e tronditur apo ta merrte me qetësi?
— Mendoj se është më mirë t’ju shoqëroj deri në shtëpi, — tha Marseli me një buzëqeshje mirëkuptuese.
Ajo u tendos. Kishte frikë se mos ai do të kërkonte të hynte brenda, dhe ajo… nuk donte. Jo vetëm sepse ende kishte ndjenja për Krenarin dhe e dinte që ndoshta një ditë do ta falte, por edhe sepse ideja e një lidhjeje me një ish‑të dënuar e hutonte.
Megjithatë, pasi e shoqëroi deri në katin e saj, Marseli u përkul me edukatë, i puthi dorën dhe u tërhoq.
— Do t’ju telefonoj, — tha thjesht.
Fjolla mbeti e hutuar. Burrë i pashëm, i sjellshëm, me kulturë dhe dukshëm me para… por njëkohësisht njeri që kishte vuajtur dënim për vrasje. Dhe më e çuditshmja: as nuk tentoi ta puthte.
“Mos ndoshta nuk i interesoj si grua? Apo ka plane të tjera?” mendoi ajo, ndërsa hiqte këpucët në korridor. “Sa budallaqe jam… i tregova gjithë jetën time.”
Zilja e derës e bëri të kërcejë.
“Mos u kthye?” Me zemër që i rrihte fort, pa nga vrima e derës dhe, kur pa Krenarin, e hapi.
— Qenke e paturpshme! — shpërtheu ai sapo hyri. — Unë zvarritem pas teje, të lutem për një shans, e ti shëtit çdo mbrëmje me atë tip. Mjaft! Në këtë rast, jam unë që kërkoj divorcin.
— Shumë mirë.
— Por mos e ëndërro apartamentin. Ke një javë kohë të largohesh.
— Si? Si “zotëri i vërtetë”, do të më nxjerrësh në rrugë? — ia ktheu ajo me ironi të hidhur. — Apo po më thua se shtëpia nuk më takon fare?