— Domethënë kështu e paske menduar? — vazhdoi ajo me zë të dridhur, por të vendosur. — Atëherë le ta nxjerrim në shitje dhe ta ndajmë shumën përgjysmë. Unë do gjej një strehë për vete.
Krenar Lika shpërtheu në një të qeshur përçmuese.
— Mos ëndërro kot, imorale. Apartamentin e kam blerë me paratë që m’i dha nëna.
— Si mund të thuash kështu? — iu drodh zëri Fjollës. — E kemi marrë bashkë, me kredi, me kursime…
— Vërtetoje po deshe. Fjalët e tua kundër dokumenteve të mia.
Ajo heshti. Po e shihte burrin me të cilin kishte ndarë vite të tëra dhe nuk arrinte të kuptonte si nuk e kishte dalluar më herët kalbëzimin që i fshihej brenda, përtej tradhtive. Në atë çast iu duk sikur Krenari që kishte dashur ishte zhdukur, e në vend të tij kishte mbetur një trup i zbrazët, i ftohtë, armiqësor. Mesa dukej, ai dhe e ëma kishin përgatitur terrenin prej kohësh, në rast se martesa do të shembej.
— Po unë ku të shkoj? — pëshpëriti ajo. — E di shumë mirë sa fitoj…
— S’është faji im që paguhesh pak. Duhej të vazhdoje të rrije nën hijen time dhe të mos bëje kokëfortësi.
— Ja pra, mbeta pa çati mbi kokë, — e përfundoi rrëfimin Fjolla, duke e vështruar me kujdes Marsel Nushin, sikur të kërkonte në fytyrën e tij ndonjë shenjë zhgënjimi.
— Mos u shqetësoni, zonjushë, — tha ai butë. — Unë… me pak fjalë, nuk jam njeri pa mjete. Jetoj jashtë qytetit, në një shtëpi private që e dua shumë. Në Tiranë kam një apartament ku fle vetëm ndonjëherë, dy-tri herë në muaj. Mund të zhvendoseni atje. Nuk do t’ju bezdis. Veç nëse më ftoni vetë për kafe.
Kur Fjolla pa banesën dykatëshe në një pallat luksoz, iu pre fryma.
— Unë s’mund të paguaj një qira të tillë, — tha me hutim, ndërsa brenda saj lindi frika se mos po hynte në një varësi tjetër.
Marseli buzëqeshi lehtë.
— Më lejoni t’ju tregoj diçka për veten. Ndoshta do ta kuptoni pse po ju ndihmoj dhe nuk do të keni arsye të më druheni.
Ai foli ngadalë, sikur çdo kujtim t’i rëndonte.
— Kam pasur një biznes të madh mobiliesh, të nisur me babanë tim. Pas vdekjes së tij, një rival u përpoq ta merrte me forcë. Kur nuk ia doli, kreu një krim të tmerrshëm: më zhduku gruan dhe fëmijën, duke e maskuar si aksident. Por më la të kuptoja se ishte vepra e tij.
Sytë e tij u errësuan.
— Unë reagova. E njëjta gjë i ndodhi atij. Veprova në zemërim… dhe për këtë përfundova pas hekurave. Nuk jam penduar asnjë çast. Vëllai im e mbajti gjallë biznesin.
Pastaj e pa drejt në sy.
— E vërteta është se ti i ngjan shumë gruas sime. Jo vetëm në pamje. Zëri, mënyra si flet, pastërtia që të lexohet në sy… — Ai nuk e kuptoi kur kaloi nga “ju” në “ti”. — S’kam më për kë të jetoj. Prano dorën time… për tani si mik. Apo shpatullën time. Më pas, koha do të tregojë.
Dhjetë vjet më vonë.
Një burrë e një grua të pjekur qëndronin në hundën e një anijeje, duke soditur detin që shtrihej i pafund. Fjolla mbështeti kokën me ëmbëlsi në supin e Marselit.
— Urime, gjysh! — i tha ajo me sy që i shkëlqenin. — Edhe të vegjlit do kenë djalë. Provoje ta gjesh si do ta quajnë.
— Mos vallë prapë Marsel? — qeshi ai, tashmë thinjosh, por i drejtë në qëndrim. — I madhi mban emrin tim… Atëherë kompania jonë do quhet “Tre Marselët”.
— Zemër, ç’të mungon? — belbëzoi një burrë i thinjur, me barkun që i dilte mbi rrip, duke u përpjekur të përqafonte një vajzë të re që rrinte me buzë të fryra. — Po bëj gjithçka që mundem. Madje ta kalova apartamentin në emrin tënd. Çfarë tjetër do?
— Çfarë më duhet? — qeshi ajo me përbuzje. — Krenar, e ke parë veten në pasqyrë kohët e fundit? Mua më duhet që të zhdukesh nga APARTAMENTI IM. Ke tre ditë afat. Jo një javë — tre ditë!
— Kërkon strehim? — drejtori i përgjithshëm e pa me sy të ftohtë ish-inxhinierin kryesor, tashmë të rrënuar, me fytyrë të mplakur para kohe. — Në apartamentet e kompanisë? Më vjen keq, Krenar Lika, janë të zëna. Dy prej tyre i kemi dhënë praktikantëve të rinj me të ardhme. E për të tretin… nuk është puna jote kush banon aty. Duhet të mbështetesh te vetja, sidomos kur e ke shkatërruar vetë jetën tënde.