Babai im dhe i Rinesa Dhramit u nis dikur “për punë” diku larg dhe humbi pa gjurmë kur unë isha në klasën e pestë, ndërsa motra sapo kishte nisur të parën. Në të vërtetë, atëherë u zhduk përfundimisht. Më herët bënte të njëjtën gjë: largohej për muaj të tërë dhe pastaj kthehej sikur të mos kishte ndodhur asgjë. Me nënën nuk ishte i martuar; jetonte si zog i lirë, pa rrënjë. Endej sa andej-këtej nëpër Shqipëri dhe shfaqej kur t’i tekej, por gjithmonë sillte para e dhurata. Nëna e pranonte këtë jetë të pasigurt, sepse e dashuronte marrëzisht.
— Ilir Prifti, kthehu sa më shpejt, — i lutej ajo me zë të butë.
— Mos u bëj kaq e ndjeshme. Prit, se do vij me surpriza, — përgjigjej ai lehtë, e puthte shkujdesur dhe zhdukej sërish.
Në mungesë të tij, kujdesin për ne e merrte vëllai i babait, Mentor Curri. Ndoshta nëna i pëlqente, por ai kurrë nuk e la të kuptohej. Nuk i bëri asnjëherë lajka apo afrime të hapura. Thjesht ishte aty, sa herë kishim nevojë.
— Si po ia kalon, Pranvera Çela? — pyeste ai sapo hynte në shtëpi. — Si janë të vegjlit?
— Uraa, erdhi xhaxhi Mentor! — bërtisja unë dhe i hidhesha në qafë.
— Ç’kemi, Dritan Mullisi, — më shtrëngonte shkurt, por me ngrohtësi.
Në mendjen time, do të doja që ai të ishte babai im i vërtetë. Fundjavat na nxirrte mua dhe Rinesën për shëtitje, që nëna të pushonte. Ndonjëherë vinte edhe ajo me ne; herë të tjera rrinte në shtëpi, e zhytur në mendime për fatin e saj të vështirë.
Kur u rrita pak, Mentor Curri solli në korridor një palë shkallë gjimnastikore dhe i montoi vetë. Babai mungonte prej gati gjashtë muajsh. Unë e ndihmoja të shtrëngonim vidat e të vendosnim pajisjet. Rinesa qëndronte mënjanë dhe e vështronte me admirim teksa ai fiksonte me mjeshtëri traun, litarin dhe unazat.
— Xhaxhi Mentor, pse nuk martohesh? Je kaq i zoti me duar, të rrëmben kushdo, — tha ajo me një mençuri të çuditshme për moshën.
Këtë “urtësi” e kishte mbledhur nga bisedat që përgjonte mes nënës dhe shoqeve të saj.
— Nuk më ka hyrë ende në sy askush, Rinesa Dhrami. Kur të më pëlqejë dikush, atëherë do ta hedh hapin.