— Po fëmijë të tutë, nuk të shkon mendja të kesh? — këmbënguli Rinesa, duke hapur krahët me një gjest pothuaj komik.
Mentor Curri i la veglat mënjanë, fshiu duart në një leckë dhe e pa drejt në sy.
— Për momentin më mjaftoni ju të dy. Apo mos po përpiqesh të më largosh nga shtëpia? — shtoi ai me një buzëqeshje të hollë, duke ngushtuar sytë me shaka.
Rinesa nuk ishte budallaqe.
— Unë? — hapi sytë sa mundi. — Çfarë thua, xhaxhi Mentor! Unë gjithmonë gëzohem kur vjen.
Atë mbrëmje e mora motrën mënjanë.
— Pse e ngacmon ashtu? Mos e mërzit kot, se një ditë nuk do të vijë më.
— Po babi sjell dhurata… — tha ajo me zë ëndërrimtar. — Ndoshta vjen së shpejti.
— Ah, sa e vogël je! Të blejnë me ca gjëra të bukura. E di sa kushtojnë pajisjet që na solli Mentori?
— Ç’më duhen mua ato? Unë dua fustane e kukulla. S’jam majmun të rri nëpër hekura si ti.
Këtë herë ajo e priti kot të atin. Ai nuk u duk. Një pasdite Mentori erdhi dhe u mbyll me nënën, Pranvera Çelën, në kuzhinë. Zëri i tij dëgjohej i ulët, i vendosur; i saj, i thyer nga lotët.
— Pranvera, mos qaj. Nuk do t’ju lë vetëm. E njeh vetë si është ai… kërkon gjithnjë vendin më të ëmbël e më të rehatshëm.
Nëna shpërtheu me një ulërimë të mbytur, një “oh, oh” që të shponte veshët, pastaj qau gjatë, me dënesë.
Megjithatë, Mentori vazhdoi të vinte si më parë: ndreqte ç’të prishej, na nxirrte shëtitje, kujdesej për ne. Një ditë mori guximin dhe i foli hapur për ndjenjat e tij. Unë, pa asnjë pikë turpi, përgjoja pas derës.
— Mentor, s’të hyj në punë unë ty! Je burrë i mirë, meriton lumturi të plotë.
— Më lër mua ta di kush më duhet, — ia ktheu ai me kokëfortësi.
— Po nëse ai kthehet?
Ai heshti.
— Unë do ta pres gjithsesi. E dua, Mentor! S’kam ç’i bëj zemrës. Nëse mendon se të duhet një grua pa zemër…
U largova në majë të gishtave. Në atë çast më erdhi ta shkundja nënën. Si mund të priste ende dikë që na kishte harruar?
Vazhduam jetën kështu. Rinesa i ngjante të atit: aty ku kishte përfitim, aty afrohej. A mund ta qortoja? Edhe ajo, me sa dukej, po e kuptonte se nga i ati nuk kishte më ç’të priste, por…