Megjithatë, dhuratat s’kishin më atë peshë që kishin pasur dikur. Mentor Curri përpiqej me mish e me shpirt. Punonte pareshtur për familjen tonë të madhe, sikur donte të na siguronte të gjithëve. Nëna, Pranvera Çela, i solli në jetë një djalë — Jorgo Mëhillin. Gëzimi i Mentor Currit ishte i pafund; dukej sikur toka s’e mbante nga lumturia. U martuan zyrtarisht dhe, për herë të parë pas shumë kohësh, gjithçka nisi të merrte formë të qetë.
Unë mbarova shkollën pa asnjë treshe dhe kisha shanse të fitoja studimet me bursë. Nëna rrezatonte nga krenaria.
— Do të kemi një dijetar në familje, a dëgjon, Mentor? — tha ajo me sytë që i shkëlqenin.
— Pse, ne të tjerët s’jemi kot, — u përgjigj ai me buzëqeshje. — Edhe ne dimë të nxjerrim bukën me nder.
— Lëreni, ju lutem! Ç’dijetar… — u skuqa unë, duke bërë sikur s’më interesonte. — Më mirë më hidhni pak shampanjë. Vetëm sa për ta provuar.
— Sikur s’e ke provuar ndonjëherë! — mërmëriti Rinesa Dhrami me ironi, ndërsa unë i hodha një vështrim kërcënues.
Jorgo Mëhilli kacavirrej mbi ne pa pushim, përpiqej të hipte mbi tryezë e ta kthente përmbys gjithë sofrën. Mentor Curri e kapi shpejt dhe e uli në prehër.
— Hajde, bir, sillesh si duhet. Nuk je më foshnjë!
Jorgo rrëmbeu një lugë, e vuri te hunda dhe shtrembëroi sytë me qëllim. Të gjithë plasëm së qeshuri.
— Mos po bie zilja? — ngriti kokën Rinesa.
Nëna shkoi të hapte derën. U tërhoq mbrapa me hapa të vegjël, si e ngrirë. Në prag u shfaq babai. Heshtja ra e rëndë mbi dhomë. Ai hodhi një sy rrotull dhe tha me një ton të ftohtë:
— Pse u mpirë? Vazhdoni festën.
Askush s’foli. Jorgo zbriti nga gjunjët e Mentor Currit dhe u drejtua nga i panjohuri i ri. Babai as që e vuri re. Nëna e ngriti menjëherë në krahë, sikur ta përdorte si mburojë. Mentor Curri u ngrit, i zverdhur.
— Ku po shkon? — e pyeti nëna me një zë që s’i ngjante të sajin.
— Më duhet… pak ajër.
Doli, duke më shtyrë lehtë me sup. U çova për ta ndjekur. Rinesa u vu pas meje.
— Bijë, shiko ç’të kam sjellë, rroba moderne! — u përpoq babai ta tërhiqte.
Çuditërisht, Rinesa as nuk e pa. Më arriti në korridor dhe më pëshpëriti:
— Po shkoj unë pas tij. Ti rri këtu dhe dëgjo ç’do të ndodhë.
— Po…
— Dritan Mullisi, ti je mjeshtër për të përgjuar!
U detyrova ta pranoja. Për këtë punë isha i lindur.
Rinesa doli me vrap pas Mentor Currit.