Rinesa Dhrami vrapoi pas Mentor Currit, ndërsa unë mbeta i ngrirë në korridor, i mbështetur pas murit. Zemra më rrihte fort. Një mendim më shponte trurin: mos vallë nëna më në fund e kishte gjetur dashurinë e jetës? Po atëherë, ç’do të bëhej me ne?
— Pranvera, ç’është kjo? Mos je martuar me Mentor Currin ndërkohë? — e pickoi me ironi Ilir Prifti.
Nëna nuk foli.
— Pranvera… çfarë ka ndodhur, ka ndodhur. Kush s’ka gabuar në jetë? Ja ku jam kthyer!
U dëgjua një përplasje, pastaj tingulli i një shuplake dhe britma e trembur e Jorgo Mëhillit.
— Ik, Ilir… zhduku nga shtëpia ime.
— Po ç’të ka gjetur kështu?
— Të thashë mjaft! Dil jashtë. Askush s’të ka pritur.
— Gënjen. Sytë e tu tregojnë tjetër gjë. Ata nuk mashtrojnë.
— Fola qartë, — ia preu nëna.
Pas pak, Iliri doli në korridor dhe më pa.
— Po përgjon, Dritan Mullisi? Eh, do bëhesh dikushi ti…
S’më bëri përshtypje. U futa me ngut në dhomë, i bindur se do ta gjeja nënën të rrënuar. Por ajo po qetësonte Jorgon, rregullonte flokët dhe drejtonte mbulesën e tryezës njëkohësisht. Si Jul Cezari që komandon në disa fronte.
— Uf, pak deshi të na prishte festën, apo jo? — buzëqeshi shtrembër. — Ku mbetën të tjerët?
Jorgo tashmë e kishte harruar sherrin; i kënaqur që askush s’e qortonte, shtynte karrigen sa andej-këtej.
Dola jashtë. Përtej rrugës, në park, Rinesa Dhrami ishte ulur pranë Mentor Currit. I kishte kapur fort krahun dhe mbështeste kokën në supin e tij, sikur të trembej se po ta lëshonte, ai do zhdukej. U afrova pa zhurmë dhe pashë fytyrën e tij të hutuar. E kisha mbajtur prej kohësh brenda vetes atë fjalë.
Eca rreth stolit dhe i dola përballë.
— Babi, mjaft ndejte këtu. Hajde në shtëpi. Mami po të thërret.
Duart e Mentor Currit u drodhën lehtë. Rinesa i vuri menjëherë pëllëmbët mbi të tijat, ngriti kokën dhe e pa në sy.
— Eja, babi… të lutem?
U ngritëm të tre. Sido që të ishin gjërat, sot ishte ditë feste. Unë kisha mbaruar shkollën.