— Kjo punë nuk pret, Era, — i shqiptoi fjalët im shoq me atë ton të prerë, sikur po i jepte urdhër një vartësi. — Sara është ngatërruar pak me disa kredi. Shoqëritë e mikrokredive i bien telefonit mamasë çdo ditë dhe kërkojnë shlyerjen e borxhit. Me gjithë interesat e fryra, shuma ka shkuar në dy milionë Lekë. Në llogarinë tënde të kursimeve ke pikërisht aq. Nesër shkon në bankë, i tërheq të gjitha dhe e mbyllim këtë histori. Në fund të fundit, jemi një familje.
— Është “ngatërruar”? — e ktheva shikimin nga kunata ime. — Arlind, ajo ka dy vjet që nuk punon askund zyrtarisht. Ndërkohë udhëton rregullisht në resorte, blen rroba firmato, ha në restorante të shtrenjta dhe ndërron makina sikur të ishin këpucë. Dhe tani kjo quhet thjesht “u ngatërrua pak”? Mbi të gjitha, ç’lidhje kanë kursimet e mia personale me këtë?
Ato para ishin rezerva ime e paprekshme. Një pjesë më kishte mbetur nga shitja e një prone të vjetër të gjyshes, pjesën tjetër e kisha mbledhur dalëngadalë, pas shumë vitesh pune të lodhshme. Punoj si analiste e lartë financiare, mbaj mbi supe projekte të ndërlikuara korporatash dhe jo rrallë më zë mesnata para ekranit, duke kontrolluar tabela pa fund. Për vite të tëra i kisha mohuar vetes pushime të mira, nuk kisha blerë rroba të reja, kisha kursyer edhe te gjërat më të vogla, vetëm që të kishim një mbështetje të sigurt financiare dhe të përfundonim vilën tonë jashtë qytetit. Atë vend e kisha ngritur me duart e mia: zgjodha çdo dërrasë të verandës, mbolla vetë pemët, lashë në çdo metër të saj një copë nga energjia ime. Arlindi, nga ana tjetër, parapëlqente t’i kalonte fundjavat në divan dhe e quante atë shtëpi thjesht një tekë timen.
— Ka lidhje, sepse unë kam dalë garant zyrtar për kreditë e saj! — ngriti zërin ai, duke u mbështetur fort me pëllëmbë mbi banak. — Mjaft u kap pas fjalëve. Nëse borxhet nuk paguhen, kompanitë do ta çojnë në gjykatë mamanë dhe mua bashkë me të. Do të më marrin makinën. Ti duhet të na nxjerrësh nga kjo baltë. Për çfarë vlejnë të afërmit, nëse jo për ditë të tilla?
E pashë drejt në sy njeriun me të cilin kisha kaluar nëntëmbëdhjetë vjet jetë. Në vështrimin e tij nuk gjeta as pendim, as lutje, as turp. Vetëm një kërkesë të ftohtë, të ngurtë, të vendosur.
— Paratë e mia nuk do t’i jap. Janë siguria ime financiare për të ardhmen, — iu përgjigja prerë.
Arlindi qeshi nën buzë. Ishte një buzëqeshje e gjerë, e llogaritur, plot epërsi, ndërsa më shihte nga lart sikur vendimi im të mos kishte asnjë peshë.
— Atëherë dëgjo mirë, gruaja ime e dashur. Nëse refuzon tani, nesër në mëngjes paraqes kërkesën për divorc. Dhe do të ndajmë çdo pasuri që kemi. Edhe vilën tënde të shtrenjtë. Sipas dokumenteve, toka dhe shtëpia janë blerë gjatë martesës. Ligji më njeh saktësisht gjysmën. Pjesën time do t’ua shes për hiçgjë njerëzve të huaj dhe ti vetë do të detyrohesh të ikësh prej andej. Zgjidh: ose shlyen borxhet e Sarës, ose humbet shtëpinë jashtë qytetit.
Diturie Pano ngriti mjekrën me një kënaqësi fitimtare dhe tundi kokën, sikur gjithçka të kishte shkuar pikërisht sipas planit të saj. Sara më në fund e shkëputi shikimin nga ekrani i telefonit dhe më nguli sytë me një nënqeshje të lehtë. Ata e kishin menduar deri në detajin e fundit. Ishte një kurth i përkryer emocional. Im shoq e dinte shumë mirë sa shumë e doja atë vilë, vendin e vetëm ku shpirti im qetësohej dhe ku mblidhja forcat pas ditëve të rënda të punës.
I vështrova me kujdes fytyrat e tyre të kënaqura me veten. Gjithmonë kisha bërë përpjekje të isha një bashkëshorte mirëkuptuese. Kisha lëshuar pe në debate, kisha zbutur përplasjet, kisha mbajtur shtëpinë në këmbë dhe shpesh kisha bërë sikur nuk e shihja mënyrën haptazi përfituese me të cilën Arlindi sillej ndaj meje. Unë paguaja faturat, blija ushqimet, hartoja buxhetin e familjes. Por në atë çast, maskat ranë përfundimisht. Nuk po më kërkonin ndihmë; po përpiqeshin të më shtynin në qoshe.
Mora frymë ngadalë, ula sytë mbi tavolinë dhe luajta me mjeshtëri rolin e një gruaje që ishte dorëzuar plotësisht.