— Në rregull, — thashë me një zë të ulët, të qetë, pa asnjë dridhje. — Fitove, Arlind. Shtëpinë e pushimit nuk do ta jap. Nesër në mëngjes do të shkoj te kreditorët dhe do ta mbyll çdo detyrim deri në qindarkën e fundit. Më lër të dhënat e pagesave dhe kontratat e kredisë.
Ajri në dhomë u ndryshua menjëherë, sikur dikush të kishte hapur dritaren pas një nate të rëndë. Tensioni u tret në çast. Diturie Pano ngriti duart me entuziazëm dhe fytyra iu çel nga një buzëqeshje e gjerë, pothuajse triumfuese.
— Ja pra, kështu të dua, Era! E dija unë që ti je grua me mend! — filloi të më fliste ëmbël vjehrra, ndërsa rregullonte flokët. — Familja është mbi të gjitha. Njerëzit e shtëpisë duhet të mbahen fort pas njëri-tjetrit. Fundja, nuk jemi të huaj!
Sara përplasi duart nga gëzimi dhe, me një shpejtësi të dyfishuar, nisi të shkruante mesazhe në telefon. Me siguri po u shpërndante shoqeve lajmin e madh. Arlindi më ra lehtë në sup, me atë gjestin e tij përçmues që e paraqiste si miratim. Ata po kremtonin fitoren e tyre të shkëlqyer, të bindur deri në fund se kishin dalë pa lagur dhe se më kishin përkulur sipas interesave të tyre.
Vetëm se, të dehur nga suksesi i rremë, harruan një hollësi thelbësore. Puna ime më kishte mësuar të mendoja me shifra, me nene ligjore dhe me kontrata. Dhe unë nuk ua fal kurrë atyre që përpiqen të më përdorin me shantazh të hapur.
Të nesërmen në mëngjes frynte një erë e freskët vjeshte. Ecja me hap të vendosur drejt një ndërtese të madhe zyrash në qendër të qytetit. Në çantën time prej lëkure kisha dokumentet e identifikimit, të dhënat e bankës dhe të institucioneve financiare, të cilat bashkëshorti im m’i kishte dorëzuar me shumë “mirësi”. Por unë nuk po shkoja në ndonjë sportel të zakonshëm për të derdhur para. Mora ashensorin dhe u ngjita në një sallë të gjerë takimesh të një studioje juridike me emër, ku më priste miku im i vjetër i universitetit, tashmë një avokat i shkëlqyer për çështjet tregtare: Albani.
— Përshëndetje, Era. Je plotësisht e sigurt për këtë hap? Pas kësaj nuk ka kthim mbrapa, — më pa Albani drejt në sy, ndërsa shtyu drejt meje një dosje të trashë me dokumente të printuara me kujdes. Letra e freskët mbante ende aromën e bojës së shtypshkronjës.
— Plotësisht, Alban. E kam menduar çdo detaj, — iu përgjigja dhe mora stilolapsin pa hezitim. — Përgatiti.
Nuk kisha ndërmend t’ia dhuroja kursimet e mia të fituara me mund asaj bande egoistësh. Që mbrëmjen e kaluar kisha folur me Albanin dhe i kisha treguar të gjithë situatën. Ai kishte vepruar shpejt dhe kishte hyrë në bisedime me kreditorët e Sarës. Kompanitë ishin më se të kënaqura të hiqnin qafe një kredi të pashpresë, të cilën do t’u duhej ta ndiqnin gjatë e me mundim përmes përmbaruesve gjyqësorë.
Me dy milionë Lekët e mi, unë nuk po shlyeja borxhin e tyre.
Unë po e blija atë.
Sipas kontratës së cedimit, pra kalimit zyrtar të së drejtës së kërkesës, të gjitha detyrimet e Sarës kalonin ligjërisht tek unë, në mënyrë të pastër dhe të padiskutueshme. Bashkë me interesat e grumbulluara, penalitetet e mbledhura dhe gjobat e mëdha për vonesat. Dhe më e rëndësishmja: garancia e Arlindit nuk zhdukej askund. Ai vazhdonte të përgjigjej me pasurinë e tij për borxhet e së motrës.
Tani burri im dhe e afërmja e tij foshnjore nuk i detyroheshin më mbi dy milionë Lekë një institucioni financiar pa fytyrë. Këto para m’i kishin borxh mua, personalisht.
Vendosa firmën time të gjerë në faqen e fundit të secilit ekzemplar. Albani, me një lëvizje të sigurt, i vulosi dokumentet me vulën zyrtare.
— Paditë për arkëtimin e detyrimit dhe kërkesat për masa sigurimi janë gati, të kompletuara, — tha ai, duke i futur letrat e mia me kujdes në një zarf të bardhë, të trashë. — Sipas nenit 382 të Kodit Civil, ti je tani kreditore me të gjitha të drejtat. Brenda një ore, asistenti im do ta dorëzojë paketën e dokumenteve në gjykatë. Çështja është e pastër si kristali; provat janë të gjitha në dorë. Nesër në mëngjes, llogaritë e tyre do të jenë të bllokuara me vendim gjykate.