Në mbrëmje u ktheva në apartamentin tim. Ajo banesë ishte blerë prej meje para martesës, ndaj Arlindi nuk kishte mbi të asnjë të drejtë ligjore, as më të voglën. Sapo hapa derën, më goditi aroma e fortë e roleve të pjekura, të shtrenjta, e përzier me erën e salcës së sojës. Familja, mesa dukej, kishte vendosur të festonte me darkë të bollshme shpëtimin e mrekullueshëm nga telashet financiare. Nga dhoma vinte e qeshura e trashë dhe e zhurmshme e Arlindit, bashkë me zërin e televizorit që punonte në sfond. Tri çantat e mëdha të udhëtimit të tij, të cilat i kisha mbushur me qetësi gjatë pushimit të drekës, qëndronin të fshehura rregullisht në fund të garderobës së gjerë.
Hoqa pallton, lava duart dhe hyra në sallon. Arlindi ishte shtrirë si zot shtëpie në divanin e butë dhe po fuste në gojë një tjetër copë të madhe ushqimi. Diturie Pano shfletonte një katalog të ndritshëm rrobash mode, ndërsa Sara, me tabletin në dorë, po zgjidhte ndonjë udhëtim drejt ishujve ekzotikë; duket se po planifikonte ta kremtonte lirimin e saj nga borxhet.
— O, erdhi Era! Shpëtimtarja jonë! — vjehrra më buzëqeshi me atë ëmbëlsinë e saj të rreme, duke e lënë katalogun mënjanë. — Hë pra, i mbylle të gjitha? I kalove paratë?
— I mbylla, — iu përgjigja me një zë krejt të barabartë, pa asnjë dridhje, dhe hodha mbi tavolinën prej xhami të kafesë një zarf të bardhë, të fryrë. — Kreditë janë shlyer plotësisht. Mbledhësit e borxhit nuk kanë më arsye t’ju shqetësojnë.
— Më ra një barrë nga supet! Lajm i shkëlqyer! — Arlindi u mbështet i lehtësuar pas shpinës së divanit dhe fshiu duart me pecetë. — Të thashë, mama, Era nuk do të kokëfortësohej deri në fund. Vila jashtë qytetit për të peshon më shumë se parimet.
— Po, ajo vilë është vërtet e rëndësishme për mua, — thashë dhe u ula me qetësi në kolltukun përballë tyre, duke i vëzhguar me kujdes fytyrat. — Prandaj nuk kam ndërmend t’ia jap askujt. Ashtu siç nuk kam ndërmend të fal as paratë e mia. Lexoje, Arlind. Në zarf ke kopjet e dokumenteve të tua. Shikoji mirë.
Ai zgjati dorën drejt zarfit me një përtaci të dukshme, sikur po i bënte nder dikujt. Nxori fletët e trasha dhe hapi faqen e parë. Sytë nisën t’i rrëshqisnin me shpejtësi mbi rreshtat e shtypur. E pashë qartë se si fytyra iu ndryshua brenda pak sekondash. Qetësia e shtirur iu zhduk menjëherë. Vetullat iu ngritën lart, ndërsa goja iu hap pak nga hutimi.
— Kontratë për kalimin e së drejtës së kërkesës? — pëshpëriti me një zë të ngjirur, të mbytur, dhe ngriti ngadalë drejt meje një vështrim krejt të humbur. — Kreditorja e re je… ti?
— Çfarë shkruhet aty, Arlind? Ma jep këtu! — Diturie Pano ia rrëmbeu letrat nga duart të birit, i cili kishte ngrirë në vend. Sa më shumë lexonte, aq më tepër ngjyra e fytyrës i merrte një hije dheu. Sara mbeti e palëvizur me tabletin në duar, duke parë e hutuar herë të vëllanë, herë të ëmën.
— Gjithçka është plotësisht e saktë, — thashë, duke kryqëzuar gishtat mbi gjunjë. — Unë e bleva të gjithë borxhin. Tani, Sara, ti më detyrohesh personalisht mua më shumë se dy milionë lekë. Ndërsa ti, Arlind, si garant zyrtar në kontratë, mban përgjegjësi të përbashkët për këtë detyrim, në të gjithë shumën. Unë do të veproj vetëm brenda ligjit dhe do t’i kërkoj paratë me rrugë ligjore.
— Nuk ke të drejtë ta bësh këtë! Ne jemi njerëz të afërt! — shpërtheu vjehrra, duke i lëshuar letrat mbi qilim nga zemërimi. — Si guxon të sillesh kështu me familjen?
— Shantazhi me kërcënime për divorc dhe ndarje pasurie, vetëm që të mbulohen shpenzimet e dikujt tjetër, nuk quhet familje, — u përgjigja, duke i parë me një ftohtësi të akullt. — Këtë rrugë e zgjodhët vetë. Nga ky çast, largësia mes nesh matet vetëm me nenet e Kodit Civil.
— Sara nuk ka asnjë të ardhur zyrtare! Nuk do të marrësh dot asgjë prej saj! — ngriti zërin Arlindi dhe u hodh përpjetë nga divani.