Në vështrimin e tij, që i ikte sa majtas-djathtas, dukej qartë paniku i zhveshur nga çdo maskë.
— Por Sara ka një makinë shumë të mirë, në gjendje për t’u pasur zili. Ndërsa ti, Arlind, ke pagë krejtësisht të deklaruar dhe depozita bankare, — ia ktheva me qetësi, pa e ngritur zërin, sikur po lexoja një listë të zakonshme. — Sot në mesditë avokati im ka dorëzuar padinë në gjykatë. Gjyqtari tashmë ka nxjerrë vendim për masa të menjëhershme sigurimi. Të gjitha llogaritë tuaja bankare janë vënë nën sekuestro. Kartat janë bllokuar plotësisht. Nuk mund të prekni asnjë qindarkë nga fondet tuaja. Po ashtu, mbi makinën e Sarës është vendosur ndalim për çdo veprim regjistrimi. Nuk do të mund ta shisni, as ta kaloni në emër tjetër.
Kunata lëshoi një ofshamë të mbytur dhe u hodh drejt telefonit. Me gishta që i dridheshin, hapi me ngut aplikacionin bankar. Nuk kaluan as pak sekonda dhe klithma e saj e dëshpëruar më dha të drejtë: në ekranin e ndriçuar shfaqej shenja e kuqe e bllokimit të bilancit.
— Sa për shtëpinë e pushimit… — u ngrita ngadalë nga kolltuku dhe tregova me dorë nga korridori. — Nesër në mëngjes paraqes zyrtarisht kërkesën për divorc. Pasuria do të ndahet sipas ligjit. Mund të kërkosh gjysmën e shtëpisë jashtë qytetit, Arlind. Por, për shkak të borxhit tënd të madh ndaj meje, gjykata thjesht do të bëjë kompensimin e kërkesave. Pjesa jote në atë pronë do të kalojë automatikisht tek unë, si shlyerje e kredisë. Tani mblidhni gjërat. Valixhet e tua janë gati, të paketuara në garderobë. Kjo banesë është e imja dhe dua ta lironi menjëherë.
Arlindi u përpoq të thoshte diçka, nisi të tundte duart në ajër, sikur me gjeste mund ta çante murin që i kisha ngritur përballë. Por shumë shpejt e kuptoi se çdo kundërshtim ishte i kotë. Me dokumente gjyqësore nuk debatohet si në tavolinë familjare. Diturie Pano vërtitej rreth të birit, duke qarë me zë për padrejtësinë e botës dhe për “dinakërinë e grave”. Sara shtrëngonte telefonin në pëllëmbë dhe përpiqej, herë pas here, të merrte dikë nga të njohurit, por zëri i saj dilte i këputur. Në fund, pa thënë më asgjë, u veshën, kapën çantat e rënda të udhëtimit dhe dolën ngadalë nga dera.
Klikimi i bravës pas shpinës së tyre vuri pikën mbi nëntëmbëdhjetë vitet e martesës sime.
Të nesërmen telefoni nuk pushoi as për një minutë. Arlindi më dërgonte mesazhe të gjata, njëri pas tjetrit: herë më kërcënonte me gjyqe të tjera, herë më lutej ta tërhiqja padinë dhe “ta zgjidhnim si njerëz”. Nuk iu përgjigja asnjëherë. Thjesht e futa numrin e tij në listën e zezë dhe e mbylla atë derë njësoj siç kisha mbyllur derën e banesës një natë më parë. Alban ndërkohë kishte nisur zyrtarisht procedurat e divorcit dhe ndarjen e pasurisë së fituar gjatë martesës.
Kur të njohurit tanë të përbashkët morën vesh hollësitë, u ndanë menjëherë në dy kampe. Disa më mbështetën pa rezerva, duke thënë se më në fund u kisha dhënë një mësim të merituar njerëzve të papjekur, që për vite me radhë kishin dashur të jetonin rehat mbi kurrizin tim. Të tjerë pëshpëritnin pas shpine se kisha qenë tepër e ftohtë, tepër llogaritëse, madje mizore, sepse i kisha lënë “të afërmit” me karta të bllokuara dhe me borxhe të mëdha mbi kokë. Por çfarë kompromisi mund të kërkosh me njerëz që nuk të shohin si njeri, por vetëm si burim të leverdishëm për të zgjidhur hallin e radhës?
Unë, për herë të parë pas shumë kohësh, ndjeva qetësi të vërtetë. Mora laptopin, hapa programin profesional të projektimit dhe fillova, me një përqendrim të këndshëm, të vizatoja planin e një verande të re, të gjerë, për shtëpinë time të dashur të pushimit.