— Kjo punë nuk pret më, Elsa Basha, — i shqiptoi fjalët burri im prerë, sikur po jepte urdhër para një vartësi. — Rinesa Çela është ngatërruar pak me disa kredi. Kompanitë e mikrokredive i bien telefonit nënës çdo ditë dhe kërkojnë shlyerjen e borxhit. Me gjithë interesat e fryra, shuma ka arritur në dy milionë lekë. Në llogarinë tënde të kursimeve ndodhet pikërisht aq sa duhet. Nesër shkon në bankë, i tërheq të gjitha dhe e mbyllim këtë histori. Në fund të fundit, jemi një familje.
— Është “ngatërruar pak”? — e ktheva shikimin nga kunata ime. — Klajdi Begaj, ajo ka dy vjet që nuk punon askund zyrtarisht. Ndërkohë udhëton rregullisht në resorte, blen rroba firmato, ha në restorante të shtrenjta dhe ndërron makina sikur të ishin çanta dore. Dhe tani kjo quhet thjesht “u ngatërrua”? Po më e rëndësishmja: ç’lidhje kanë kursimet e mia personale me këtë?
Ato para ishin rezerva ime e paprekshme. Një pjesë më kishte mbetur nga shitja e pronës së vjetër të gjyshes, pjesën tjetër e kisha mbledhur vetë, vit pas viti, me punë të lodhshme dhe disiplinë. Unë punoja si analiste e lartë financiare, merresha me projekte të ndërlikuara korporatash dhe shpesh më zinte mesnata para ekranit, duke kontrolluar tabela pa fund. Për vite me radhë i kisha mohuar vetes pushime të mira, nuk kisha blerë veshje të reja, kurseja edhe në gjërat më të vogla, vetëm që të kishim një mbështetje të sigurt financiare dhe të përfundonim shtëpinë tonë të pushimit.
Atë shtëpi e kisha ngritur e rregulluar me duart e mia. Unë zgjidhja çdo dërrasë për verandën, unë mbillja pemët, unë derdhja energji në çdo cep të saj. Kurse Klajdi Begaj, në fundjavë, parapëlqente divanin dhe televizorin. Për të, ajo shtëpi jashtë qytetit nuk ishte asgjë më shumë se një tekë imja.
— Ka lidhje sepse unë kam dalë garant zyrtar për kreditë e saj! — e ngriti zërin burri, duke u mbështetur fort me pëllëmbë mbi banak. — Mjaft me kundërshtime. Nëse borxhet nuk shlyhen, kompanitë do të na çojnë në gjykatë mua dhe mamanë. Do të më marrin makinën. Ti duhet të na nxjerrësh nga kjo gjendje. Përndryshe, për çfarë shërbejnë të afërmit?
E pashë drejt në sy njeriun me të cilin kisha kaluar nëntëmbëdhjetë vjet jetë. Në atë vështrim nuk kishte as pendesë, as lutje, as turp. Vetëm një kërkesë e ashpër, e ftohtë, e padiskutueshme.
— Nuk do t’i jap paratë e mia, — iu përgjigja qartë. — Ato janë siguria ime financiare për të ardhmen.
Klajdi Begaj buzëqeshi me ironi. Një buzëqeshje e gjerë, e matur, e dikujt që besonte se kishte epërsi të plotë mbi mua.
— Atëherë dëgjo mirë, gruaja ime e dashur. Nëse refuzon tani, nesër në mëngjes unë paraqes kërkesën për divorc. Dhe do të ndajmë çdo gjë që kemi. Absolutisht çdo pasuri. Edhe shtëpinë tënde të dashur të pushimit. Në dokumente, trualli dhe ndërtesa janë regjistruar gjatë martesës. Sipas ligjit, mua më takon fiks gjysma. Pjesën time do t’ua shes për një çmim qesharak njerëzve të huaj, dhe ti vetë do të detyrohesh të ikësh prej andej. Zgjidh: ose shlyen borxhet e Rinesa Çelës, ose humbet shtëpinë jashtë qytetit.
Shpresa Ismaili ngriti mjekrën me një kënaqësi triumfuese dhe tundi kokën, sikur vendimi tashmë ishte marrë. Rinesa Çela më në fund e shkëputi vështrimin nga ekrani dhe më nguli sytë me një nënqeshje të lehtë. Ata i kishin llogaritur të gjitha. Ishte një kurth i ndërtuar me kujdes. Burri im e dinte shumë mirë sa e shtrenjtë ishte për mua ajo shtëpi: i vetmi vend ku shpirti im gjente qetësi dhe ku rifitoja forcë pas ditëve të rënda të punës.
I sodita me vëmendje fytyrat e tyre të kënaqura nga vetja. Gjithmonë isha përpjekur të isha bashkëshorte e arsyeshme. Tërhiqesha në debate, shuaja përplasjet, mbaja shtëpinë në këmbë dhe shpesh bëja sikur nuk e vija re sjelljen haptazi përfituese të Klajdi Begajt. Unë paguaja faturat, blija ushqimet, planifikoja buxhetin. Por tani maskat kishin rënë përfundimisht. Nuk po më kërkohej ndihmë; po përpiqeshin të më shtynin në një qoshe pa dalje.
Mora frymë ngadalë, ula sytë mbi tavolinë dhe luajta me mjeshtëri rolin e një gruaje që ishte dorëzuar plotësisht.