— Mirë, — thashë me një zë të ulët, të qetë, pa asnjë dridhje. — Fitove, Klajdi. Vilën nuk do ta dorëzoj. Nesër në mëngjes do të shkoj te kreditorët dhe do ta mbyll borxhin deri në qindarkën e fundit. Më lër të dhënat bankare dhe kontratat e kredisë.
Sikur dikush të kishte hapur dritaren pas një stuhie, ajri në dhomë ndryshoi menjëherë. Tensioni u tret për pak sekonda. Shpresa Ismaili përplasi duart nga gëzimi dhe fytyra iu ndriçua nga një buzëqeshje e gjerë, e ëmbël deri në neveri.
— Ja, kështu të dua, Elsa Basha! E dija unë që je grua me mend! — nisi të më përkëdhelte me fjalë vjehrra, ndërsa rregullonte flokët. — Familja është mbi gjithçka. Njeriu duhet të mbajë gjithmonë anën e të vetëve. Në fund të fundit, nuk jemi të huaj!
Rinesa Çela filloi të duartrokiste si fëmijë dhe, e ngazëllyer, iu hodh telefonit. Gishtat i lëviznin me shpejtësi mbi ekran; me siguri po u shpërndante lajmin shoqeve, duke e paraqitur si triumfin e saj personal. Klajdi Begaj më preku lehtë në shpatull, me atë gjestin e tij përçmues, sikur po më jepte bekimin për bindjen time.
Ata po festonin. Në sytë e tyre, fitorja ishte e plotë. Ishin të bindur se më kishin thyer, se më kishin përkulur sipas dëshirës së tyre dhe se mund të më përdornin pa pasoja.
Vetëm se, të dehur nga vetëkënaqësia, harruan një hollësi të rëndësishme: profesioni im më kishte mësuar të mendoja me shifra, me ligje dhe me kontrata. Dhe unë nuk ia fal askujt përpjekjen për të më futur në grackë me shantazh të hapur.
Të nesërmen në mëngjes frynte një erë e freskët vjeshte. Eca me hapa të vendosur drejt një ndërtese të madhe zyrash në qendër të qytetit. Në çantën time prej lëkure kisha dokumentet e identifikimit, të dhënat e institucioneve financiare dhe të bankës, të cilat im shoq m’i kishte lënë me shumë gatishmëri, duke menduar se po më çonte drejt nënshtrimit përfundimtar.
Por unë nuk po shkoja në ndonjë sportel të zakonshëm për të derdhur para. Mora ashensorin dhe u ngjita në një kat të lartë, ku ndodhej një firmë juridike me emër. Në një sallë të gjerë takimesh më priste miku im i vjetër i universitetit, tani një jurist korporativ i shkëlqyer: Bledar Osmani.
— Përshëndetje, Elsa Basha. Je krejt e sigurt për këtë hap? Pas kësaj nuk ka kthim mbrapa, — më tha Bledari, duke më vështruar me kujdes. Para meje shtyu një dosje të trashë me dokumente të printuara pastër. Letra e re mbante ende erën e lehtë të bojës së shtypshkronjës.
— Plotësisht e sigurt, Bledar. E kam menduar çdo hollësi, — u përgjigja dhe mora stilolapsin pa hezitim. — Vazhdo.
Nuk kisha ndër mend t’ua falja kursimet e mia një grupi njerëzish egoistë, që më shihnin vetëm si portofol. Që mbrëmjen e kaluar e kisha telefonuar Bledarin dhe i kisha shpjeguar gjithçka, nga fillimi në fund. Ai veproi shpejt. Brenda pak orësh kishte biseduar me kreditorët e Rinesa Çelës. Kompanitë financiare, siç doli, ishin më shumë se të kënaqura të hiqnin qafe një hua problematike, të cilën do t’u duhej ta ndiqnin gjatë, me lodhje e shpenzime, përmes përmbaruesve gjyqësorë.
Me dy milionë Lekët e mia, unë nuk po shlyeja borxhin e tyre.
Unë po e blija atë.
Në bazë të kontratës së cedimit, pra kalimit zyrtar të së drejtës së kërkesës, të gjitha detyrimet e Rinesa Çelës kalonin ligjërisht tek unë. Jo vetëm shuma kryesore, por edhe interesat e grumbulluara, penalitetet për vonesat dhe gjobat që kishin arritur në mijëra Lekë. Dhe më e rëndësishmja: garancia e Klajdi Begajt nuk zhdukej askund. Ai mbetej përgjegjës me pasurinë e vet për borxhet e së motrës.
Tani burri im dhe e afërmja e tij e papjekur nuk i detyroheshin më mbi dy milionë Lekë një institucioni të ftohtë financiar, pa fytyrë e pa emër.
Këto para m’i detyroheshin mua personalisht.
Vendosa firmën time të gjerë në faqen e fundit të secilit kopje. Bledar Osmani i kontrolloi edhe një herë dokumentet dhe, me një lëvizje të sigurt, i vulosi zyrtarisht.
— Paditë për arkëtimin e detyrimit dhe kërkesat për masa sigurimi janë gati, — tha ai, ndërsa i sistemoi me kujdes letrat e mia në një zarf të bardhë e të trashë. — Sipas nenit 382 të Kodit Civil, ti tani je kreditore me të drejta të plota. Pas një ore, asistenti im do ta dorëzojë dosjen në gjykatë. Çështja është e pastër si kristali, provat janë të gjitha në dorë. Nesër në mëngjes llogaritë e tyre do të jenë të bllokuara me vendim gjykate.