Atë mbrëmje u ktheva në apartamentin tim. Ajo banesë kishte qenë pronë imja shumë kohë përpara se të martohesha, ndaj Klajdi Begaj nuk kishte mbi të asnjë të drejtë ligjore, as edhe më të voglën. Sapo hapa derën e hyrjes, më goditi aroma pikante e roleve të pjekura, të shtrenjta, dhe e salcës së sojës. Familja, me sa dukej, kishte vendosur të festonte me një darkë luksoze shpëtimin e mrekullueshëm nga telashet financiare. Nga dhoma vinte e qeshura e fortë, e shkujdesur e Klajdit, e përzier me zhurmën e televizorit të ndezur.
Tri çantat e mëdha të udhëtimit të tim shoqi, të cilat i kisha mbushur me qetësi gjatë pushimit të drekës, qëndronin të rreshtuara në fund të garderobës së bollshme, të fshehura me kujdes nga sytë e tyre.
Hoqa pallton, lava duart dhe hyra në dhomën e ndenjjes. Klajdi ishte shtrirë rëndë-rëndë në divanin e butë dhe po fuste në gojë një rol tjetër të madh, sikur gjithçka në botë të ishte zgjidhur. Shpresa Ismaili po shfletonte një katalog plot ngjyra me veshje mode, ndërsa Rinesa Çela, me tabletin në dorë, po kërkonte një udhëtim drejt ishujve ekzotikë. Me sa dukej, edhe ajo kishte ndërmend ta kremtonte “çlirimin” e saj.
— O, erdhi Elsa Basha! Shpëtimtarja jonë! — tha vjehrra me një buzëqeshje të shtirur, duke lënë katalogun mënjanë. — Hë pra, i mbylle të gjitha? I kalove paratë?
— I mbylla, — iu përgjigja me një zë krejt të njëtrajtshëm, pa asnjë lëkundje, dhe hodha mbi tavolinën prej xhami një zarf të bardhë, të fryrë nga dokumentet. — Kreditë janë shlyer plotësisht. Përmbaruesit dhe mbledhësit e borxheve nuk do t’ju shqetësojnë më.
— Më hoqe një mal nga supet! Lajm i shkëlqyer! — Klajdi u mbështet i lehtësuar pas divanit dhe fshiu duart me pecetë. — Të thashë, mama, Elsa nuk do të këmbëngulte gjatë. Shtëpia në fshat për të vlen më shumë se parimet.
— Po, ajo shtëpi ka shumë rëndësi për mua, — thashë, ndërsa u ula me qetësi në kolltukun përballë tyre dhe nisa t’i vëzhgoja me kujdes. — Pikërisht për këtë arsye nuk kam ndërmend t’ia jap askujt. Ashtu siç nuk kam ndërmend t’ju jap as paratë e mia. Lexoji, Klajdi. Në zarf ke kopjet e dokumenteve të tua. Njihu me to.
Ai zgjati dorën me përtesë drejt zarfit, pa kureshtje, si dikush që pret të gjejë brenda një formalitet të mërzitshëm. Nxori fletët e trasha dhe hapi faqen e parë. Sytë iu vunë menjëherë në lëvizje mbi rreshtat e shtypur. E pashë qartë se si fytyra e tij ndryshoi nga sekonda në sekondë. Ajo qetësia e shtirur iu shkri menjëherë. Vetullat iu ngritën lart, ndërsa goja iu hap paksa nga había.
— Kontratë për kalimin e të drejtës së kërkesës? — shqiptoi ai me një zë të mbytur, të ashpër, duke ngritur ngadalë drejt meje një vështrim krejt të humbur. — Si kreditore e re figuron… ti?!
— Çfarë shkruhet aty, Klajdi? Ma jep këtu! — Shpresa Ismaili ia rrëmbeu me padurim fletët nga duart të birit, i cili kishte mbetur si i ngrirë. Sa më shpejt lexonte, aq më shumë fytyra e saj merrte një ngjyrë të zbehtë, gati dheu. Rinesa mbeti pa lëvizur me tabletin në duar, duke parë herë të vëllanë, herë të ëmën, pa kuptuar ç’po ndodhte.
— Është gjithçka saktësisht kështu, — thashë dhe i kryqëzova qetësisht gishtat mbi gjunjë. — Unë e bleva të gjithë borxhin. Tani, Rinesa, ti më detyrohesh mua personalisht më shumë se dy milionë Lekë. Ndërsa ti, Klajdi, si garant zyrtar i kontratës, mban përgjegjësi solidare për të gjithë shumën. Unë do të veproj vetëm brenda ligjit dhe do ta kërkoj pagesën përmes rrugëve ligjore.
— Ti nuk ke të drejtë ta bësh këtë! Ne jemi njerëz të afërt! — shpërtheu vjehrra, duke i lëshuar letrat mbi qilim nga zemërimi. — Si guxon të sillesh kështu me familjen?!
— Shantazhi me kërcënime për divorc dhe ndarje pasurie, vetëm që të mbulohen shpenzimet e dikujt tjetër, nuk quhet familje, — u përgjigja, duke i parë me një ftohtësi të akullt. — Këtë rrugë e zgjodhët vetë. Tani largësia mes nesh matet vetëm me nenet e Kodit Civil.
— Rinesa nuk ka asnjë të ardhur zyrtare! Nuk ke çfarë t’i marrësh asaj! — ngriti zërin Klajdi, duke u çuar vrullshëm nga divani.