Në sytë e tij, që vraponin sa majtas djathtas, dallohej qartë një panik i pastër.
— Por Rinesa ka një makinë shumë të mirë, në gjendje të shkëlqyer. Ndërsa ti, Klajdi Begaj, ke një pagë krejtësisht zyrtare dhe depozita bankare, — ia ktheva me një qetësi të prerë, duke ia çmontuar çdo kundërshtim fjalë për fjalë. — Sot paradite avokati im dorëzoi padinë në gjykatë. Gjyqtari ka nxjerrë tashmë vendimin për masa të menjëhershme sigurimi. Të gjitha llogaritë tuaja bankare janë vendosur nën bllokim të rreptë. Kartat nuk funksionojnë më. Nuk mund të prekni asnjë qindarkë nga paratë tuaja. Po ashtu, mbi makinën e Rinesës është vendosur ndalim për çdo veprim regjistrimi. Nuk do të mund ta shisni, as ta kaloni në emër të dikujt tjetër.
Kunata lëshoi një psherëtimë të mbytur dhe u hodh drejt telefonit. Me gishta që i dridheshin, hapi aplikacionin bankar. Pas pak sekondash, britma e saj e dëshpëruar vërtetoi çdo fjalë timen: në ekranin e ndriçuar shfaqej shenja e kuqe e bllokimit të gjendjes.
— Sa për shtëpinë e pushimit… — u ngrita ngadalë nga kolltuku dhe tregova me dorë nga korridori. — Nesër në mëngjes dorëzoj zyrtarisht kërkesën për divorc. Pasuria do të ndahet sipas ligjit. Ti mund të kërkosh gjysmën e shtëpisë jashtë qytetit, Klajdi. Por, për shkak të borxhit tënd kolosal ndaj meje, gjykata do të bëjë thjesht kompensimin e kërkesave. Pjesa jote e pronës do të kalojë automatikisht tek unë, si shlyerje e kredisë. Tani mblidh gjërat. Valixhet e tua janë gati, të paketuara në gardërobë. Apartamenti është imi dhe dua që ta lironi menjëherë.
Klajdi u përpoq të thoshte diçka, ngriti duart me vrull sikur do të niste një tjetër skenë, por e kuptoi shpejt se çdo fjalë ishte e kotë. Me dokumente ligjore përballë, zhurma nuk të shpëton. Shpresa Ismaili sillej rreth të birit e trazuar, duke vajtuar me zë të lartë për padrejtësinë e madhe të kësaj bote dhe për dinakërinë e grave. Rinesa shtrëngonte telefonin në dorë, duke u përpjekur me nervozizëm të lidhej me ndonjë të njohur. Në fund, të rënduar nga ajo që po ndodhte, u veshën pa bërë më zë, morën çantat e rënda të udhëtimit dhe dolën ngadalë nga dera.
Klikimi i bravës vuri pikën mbi nëntëmbëdhjetë vitet e martesës sime.
Të nesërmen telefoni nuk pushoi as për një minutë. Klajdi dërgonte mesazhe të gjata, njërin pas tjetrit: herë më kërcënonte me gjyqe, herë më lutej ta tërhiqja padinë dhe të gjenim një marrëveshje “si njerëz”. Unë thjesht e futa numrin e tij në listën e zezë dhe i preva të gjitha kanalet e komunikimit. Bledar Osmani ndërkohë i kishte dhënë rrugë zyrtare procedurës së divorcit dhe ndarjes së pasurisë së fituar gjatë martesës.
Të njohurit tanë të përbashkët, sapo morën vesh hollësitë e kësaj historie, u ndanë menjëherë në dy kampe. Disa më mbështetën sinqerisht, duke thënë se kisha vepruar me mend dhe si e rritur, duke u dhënë më në fund një mësim njerëzve infantilë që për vite kishin dashur të jetonin rehat mbi kurrizin tim. Të tjerë nisën të pëshpërisnin pas shpine, duke më quajtur tepër të ftohtë, llogaritëse dhe të ashpër, sepse kisha lënë “njerëz të afërt” me karta të bllokuara dhe me borxhe të mëdha mbi kokë.
Por si mund të kërkosh kompromis të arsyeshëm me ata që të shohin vetëm si një burim të leverdishëm për të zgjidhur hallet e tyre të pafundme?
Unë, për herë të parë pas shumë kohësh, mora frymë lirshëm. Hapa laptopin me qetësi, ndeza programin profesional të projektimit dhe iu futa me përqendrim planit të një verande të re, të gjerë e të bukur, për shtëpinë time të dashur të pushimit.