— Mos po tallesh me mua?! Unë lodhem në dy punë, ndërsa prapë më del të paguaj për dembelët e tu! — shpërtheu Majlinda Kastrati.
Pas një dite të stërzgjatur pune, Majlinda u shemb mbi divan dhe nisi të fërkonte tëmthat. Tetë orë në zyrë, pastaj edhe katër të tjera si llogaritare te një sipërmarrës i njohur. Kështu kishte vazhduar prej tre vitesh. Në banesë mbretëronte qetësi e rëndë; vetëm frigoriferi në kuzhinë gumëzhinte njëtrajtshëm.
Dera e hyrjes u përplas. Endrit Basha kishte ardhur. Majlinda as nuk e ngriti kokën. Vazhdoi të masazhonte tëmthat, sikur dhimbja t’i kishte zënë rrënjë aty. I shoqi hyri në kuzhinë dhe menjëherë u dëgjua zhurma e pjatave.
— Majlinda, do të hash darkë? — thirri Endriti nga kuzhina.
— Nuk kam uri, — u përgjigj ajo pa i hapur sytë.
Ishin martuar prej shtatë vitesh. Shtatë vite që kishin nisur me ëndrra, premtime e plane të mëdha, por që dalëngadalë ishin kthyer në grindje pa fund dhe heshtje të ftohta. Majlindës iu kujtua dasma e tyre: sa të lumtur kishin qenë atë ditë. Endriti i kishte premtuar se do të ishte mbështetja dhe mbrojtja e saj. Po tani, ku kishin përfunduar ato fjalë?
Apartamentin Majlinda e kishte trashëguar nga gjyshja, shumë përpara martesës. Ishte me dy dhoma, në një lagje të mirë, me pamje nga parku. Ajo e ruante atë shtëpi me kujdes të veçantë, sepse ishte e vetmja gjë e sigurt që kishte në jetë.
Në kompaninë e sigurimeve paga ishte e rregullt, por jo aq e mirë sa të mjaftonte për gjithçka. Prandaj mbrëmjeve i duhej të merrte punë shtesë.
Endriti hyri në dhomë me një pjatë makarona në dorë.
— Përsëri punove deri vonë? — e pyeti, duke u ulur në kolltukun përballë saj.
— Çfarë të bëj tjetër? E di shumë mirë që po kursejmë për riparimin e shtëpisë. Dhe do të ishte mirë të bënim një pushim si njerëzit, jo gjithmonë te shtëpia e vjetër e nënës sate.
Fytyra e Endritit u tendos sapo u përmend e ëma. Afërdita Dervishi ishte temë më vete. Vinte shpesh te ata, ankohej për shëndetin, për varfërinë, për hallet e saj të pafundme. Dhe çdo vizitë mbyllej njësoj: Endriti i jepte para.
— Meqë ra fjala, mamaja vjen nesër, — tha ai si pa rëndësi.
Majlinda hapi sytë menjëherë.
— Prapë? Para dy javësh ishte këtu!
— Çfarë të bëj? Ka probleme me tensionin. Do të shkojë te mjeku.
— Te mjeku mund të shkojë edhe në qytetin e vet, — murmuriti Majlinda.
Endriti e uli pjatën me bezdi.
— Majlinda, ajo është nëna ime! A është kaq e vështirë të tregosh pak mirëkuptim?
Mirëkuptim… Majlinda buzëqeshi hidhur. Gjatë shtatë viteve, Endriti kishte ndërruar pesë vende pune. Herë shefi ishte budalla, herë kolektivi nuk i përshtatej, herë paga ishte shumë e ulët. Tani punonte si menaxher në një sallon makinash, por edhe aty kishte nisur të ankohej.
Telefoni i Endritit ra. Ai hodhi sytë te ekrani dhe doli në korridor. Majlinda dëgjoi pa dashje: ishte Dafina Bardhi, motra e tij. Edhe ajo ishte një histori më vete. Tridhjetë e dy vjeçe, dy fëmijë nga dy burra të ndryshëm, borxhe të përhershme dhe kredi që s’mbaronin kurrë. Zgjidhja ishte gjithmonë e njëjta: t’i telefononte vëllait.
Endriti u kthye në dhomë me pamje fajtore. Majlinda e kuptoi menjëherë.
— Sa? — pyeti ajo me zë të lodhur.
— Majlinda, mos e merr kështu… Dafina është në vështirësi. Fëmijët duhet të fillojnë shkollën, kurse ish-burri po vonon pagesën e detyrimit ushqimor.
— Sa, Endrit?
— Njëzet mijë lekë. Por Dafina premtoi se do t’i kthejë pas një muaji!
Majlinda u ngrit vrullshëm nga divani. Duart i dridheshin nga zemërimi.
— Pas një muaji? Si herën e kaluar? Dhe herën para saj?