— Endrit, deri kur duhet ta duroj unë këtë?
— Majlinda, qetësohu pak. Edhe ajo është familje!
— Familje? — zëri i Majlindës u thye nga mllefi. — Po unë çfarë jam? Punoj në dy vende, kursej çdo lek, ndërsa motra jote e ka luksin të rrijë pa punë dhe të mbahet me paratë tona?
— Dafina punon! — u përpoq Endriti ta mbronte.
— Ku punon? Çfarë pune quan ti atë? Gjysmë turni si shitëse? Endrit, Dafina është grua e shëndetshme, me duar e këmbë në rregull. Le të dalë e të fitojë vetë!
Fytyra e Endritit u errësua.
— Ti nuk e kupton. Dafina ka fëmijë…
— Gjysma e vendit ka fëmijë! Kjo s’do të thotë që të gjithë duhet të jetojnë në kurriz të të tjerëve!
Në atë çast Majlindës iu kujtua muaji i kaluar. Edhe atëherë Endriti i kishte “huazuar” motrës pesëmbëdhjetë mijë lekë. Më parë, dhjetë mijë ia kishte dhënë së ëmës. Ajo nisi të bënte llogari me mend: gjatë vitit të fundit, të afërmit e burrit kishin marrë prej tyre mbi dyqind mijë lekë “borxh”. Asnjë qindarkë nuk ishte kthyer mbrapsht.
Të nesërmen, ashtu siç kishte paralajmëruar Endriti, erdhi Afërdita Dervishi. Për dikë që ankohej se “kishte probleme me tensionin”, vjehrra dukej çuditërisht e freskët: faqe të kuqe, fustan i ri, flokë të rregulluara sikur sapo kishte dalë nga parukeria.
— Majlindë, qenke dobësuar shumë! — tha ajo sapo hyri. — Fare nuk kujdesesh për veten.
Majlinda nuk iu përgjigj. Vendosi pjatat në tavolinë, ndërsa Afërdita u rehatuan menjëherë dhe nisi refrenin e zakonshëm të ankesave.
— Eh, moj bijë, sa e vështirë është bërë jeta! Çmimet rriten përditë, pensioni mezi del. Po mendoj të gjej ndonjë punë të vogël…
Endriti reagoi menjëherë:
— Mami, ç’punë thua në moshën tënde! Do të të ndihmojmë ne.
Majlinda e uli çajnikun mbi tavolinë me një zhurmë të fortë. Të dy kthyen kokën nga ajo, të habitur.
— Me çfarë do ta ndihmojmë, Endrit? — pyeti ajo ftohtë. — Ne mezi ia dalim për vete.
— Majlinda! — u skuq ai nga sikleti.
— Çfarë “Majlinda”? Zonja Afërdita, mos ma merrni për keq, por edhe ne mezi e shtyjmë deri në fund të muajit. Punoj në dy vende vetëm që të vëmë diçka mënjanë.
Vjehrra shtrëngoi buzët.
— Në kohën tonë gratë e respektonin burrin dhe familjen e vinin mbi gjithçka.
— Në kohën tuaj burrat mbanin shtëpinë, — ia ktheu Majlinda menjëherë. — Nuk rrinin mbi shpinën e gruas.
Endriti u bë flakë në fytyrë.
— Majlinda, a e kupton çfarë po thua?
— Po them vetëm të vërtetën. Gjatë vitit të fundit ke ndërruar tri punë, Endrit. Dhe çdo herë je larguar vetë.
— Nuk është kështu! — u mbrojt ai.
— Ah, më fal. Herën e fundit të hoqën sepse nuk shkoje fare në punë.
Afërdita përplasi pëllëmbët.
— Endrit, çfarë janë këto që thotë ajo për ty?
— Mami, Majlinda po i zmadhon gjërat…
— Po i zmadhoj? — Majlinda hapi dollapin dhe nxori dosjen me faturat. — Ja ku janë pagesat e gjashtë muajve të fundit. Të gjitha janë bërë nga karta ime. Ja edhe pasqyra e llogarisë sonë të përbashkët: për një vit, Endriti ka futur aty dyzet mijë lekë. Dyzet mijë. Për një vit të tërë!
Afërdita mbeti duke parë letrat pa fjalë. Pastaj ngriti sytë nga nusja.
— Po Endriti të ndihmon në shtëpi…
Majlinda qeshi shkurt, me hidhërim.
— Më ndihmon? Zonja Afërdita, kur ka gatuar për herë të fundit djali juaj darkën? Kur ka larë rroba? Kur ka pastruar shtëpinë?
Në mbrëmje, pasi vjehrra u largua, mbi apartament ra një heshtje e rëndë.