Endriti ishte ulur në kolltuk, me sytë të ngulur te televizori, edhe pse dukej qartë se nuk po ndiqte asgjë. Majlinda po mblidhte pjatat nga tavolina dhe përpiqej të mos e kthente kokën nga ai.
Pas një kohe, ai e theu heshtjen:
— Pse duhej ta bëje gjithë atë para nënës sime?
Majlinda nuk u ndal. Vendosi një pjatë mbi tjetrën dhe iu përgjigj po me pyetje:
— Po nëna jote pse duhet të hyjë në jetën tonë sikur të ishte shtëpia e saj?
— Majlinda, e kuptoj që je e lodhur, por kështu nuk zgjidhen gjërat…
Ajo ngriti sytë, e lodhur dhe e acaruar njëkohësisht.
— Çfarë nuk zgjidhet? Të thuash të vërtetën? Endrit, unë nuk mundem më. Çdo muaj e njëjta histori: njëherë i duhet diçka nënës sate, herën tjetër motrës sate.
Endriti u ngrit nga kolltuku dhe iu afrua.
— Është vetëm një periudhë e keqe. Do të gjej një punë siç duhet…
— Kur? — ia preu ajo. — Kur do ta gjesh atë punën “siç duhet”? Dhe sa do ta mbash? Një muaj? Dy?
Në fytyrën e tij u duk menjëherë fyerja.
— Pra ti nuk beson fare tek unë?
Majlinda u ul ngadalë në një karrige, sikur këmbët të mos e mbanin më.
— Jam lodhur, Endrit. Jam lodhur duke besuar. Jam lodhur duke pritur. Jam lodhur duke mbajtur mbi shpinë gjithçka e vetme.
Atë natë gjumi nuk i erdhi. Qëndroi shtrirë, me sytë nga tavani, duke menduar për jetën e saj. Tridhjetë e dy vjeçe. Shtatë prej tyre të kaluara në martesë. Dhe çfarë e priste më tej? Edhe shtatë vite të tjera duke punuar për dy? Apo për tre, nëse llogariteshin edhe “huatë” e pafundme të familjarëve të burrit?
Në mëngjes u zgjua me një vendim të marrë. Gjatë mëngjesit, e pa Endritin drejt e në fytyrë dhe tha:
— Duhet të flasim seriozisht.
Ai e vështroi me dyshim.
— Për çfarë?
— Për paratë. Për familjen tënde. Për ne.
Majlinda nxori një fletë, ku një natë më parë kishte shënuar të gjitha shumat që të afërmit e tij kishin marrë “hua”.
— Shikoje. Gjatë dy viteve të fundit, nëna jote ka marrë njëqind e njëzet mijë lekë. Dafina — njëqind e tetëdhjetë mijë. Në total, treqind mijë lekë. Treqind mijë, Endrit! Nuk janë pak.
Ai nisi ta lexonte listën. Sa më shumë shihte, aq më shumë i errësohej fytyra.
— Nga i nxore këto shifra?
— I kam mbajtur shënim. Çdo lek. E di sa kanë kthyer? Asgjë. As edhe një lek.
— Majlinda, po njerëzit e familjes mund të kenë vështirësi…
— Të gjithë kanë vështirësi! — tha ajo më fort. — Por pse duhet t’i paguaj unë problemet e tyre? Pse prindërit e mi, kur kanë nevojë për ndihmë, mendohen dy herë para se të më telefonojnë, ndërsa të tutë i kërkojnë paratë sikur u takojnë me ligj?
Endriti nuk foli. Majlinda vazhdoi, tashmë më e qetë, por më e prerë:
— Unë e kam marrë vendimin tim. Që sot, asnjë lek më për të afërmit e tu. Nëse merr edhe një herë para nga buxheti ynë pa miratimin tim, unë paraqes kërkesën për divorc.
Ai u zbeh.
— Ti… po bën shaka?
— Kurrë nuk kam folur më seriozisht se tani. Endrit, unë të dua. Por nuk do të vazhdoj të jem arka e hapur e familjes sate.
Endriti u ngrit vrullshëm nga tavolina.
— Ky është ultimatum?
— Quaje si të duash. Unë nuk do ta duroj më.
Ai doli me nxitim nga kuzhina dhe përplasi derën e hyrjes pas vetes. Majlinda mbeti ulur, duke parë nga dritarja shiun që sapo kishte nisur të binte.
Pas një ore telefonoi Dafina. Majlinda nuk iu përgjigj. Më pas ra telefoni nga Afërdita Dervishi. Edhe atë thirrje e la pa përgjigje. Në mbrëmje Endriti u kthye në shtëpi i nervozuar dhe me erë alkooli.
— E more atë që doje? — i hodhi ai sapo hyri. — Nëna ime përfundoi në spital, motra ime është në krizë nervash!
— Këto janë problemet e tyre, — u përgjigj Majlinda qetësisht.
— Ti… ti je thjesht egoiste!
— Ndoshta. Por jam një egoiste që vendos vetë për paratë e saj.
Endriti iu afrua edhe më shumë gruas së tij, me fytyrë të tendosur dhe me zemërim në sy.