— Mendon se nuk do t’ia dal pa ty? — i tha ai me zë të ulët, por të mprehtë. — Mendon se je e pazëvendësueshme?
Majlinda nuk uli sytë. E pa drejt e në fytyrë.
— Provoje, atëherë. Dhe, meqë mund ta kesh harruar, kjo banesë është e imja.
Ditët që pasuan kaluan si në një luftë të ftohtë. Endriti sillej sikur ajo të mos ekzistonte, nuk i fliste, flinte në divan dhe përplaste gjërat sa herë hynte e dilte. Të afërmit e tij telefononin disa herë në ditë, por Majlinda nuk hapte asnjë thirrje.
Të premten në mbrëmje, kur u kthye nga puna, ajo gjeti në shtëpi Afërdita Dervishin dhe Dafina Bardhin. Të dyja ishin ulur në kuzhinë, ndërsa Endriti qëndronte pranë dritares, me krahët kryq.
— Sa mbledhje interesante, — tha Majlinda, duke hequr pallton. — E keni bërë zakon të mblidheni në banesën time pa ftesë?
— Majlinda, kemi ardhur të flasim, — nisi Afërdita.
— Po ju dëgjoj.
— Po e shkatërron familjen! — shpërtheu Dafina. — Për ca para!
Majlinda qeshi shkurt, pa gëzim.
— Ca para? Dafina, për dy vjet i ke marrë buxhetit tonë gati pesëdhjetë mijë lekë. Dhe këto janë “ca para” të miat.
— Do t’i kthej!
— Kur? Ma thuaj datën.
Dafina u hutua, uli sytë mbi tavolinë.
— Epo… kur të kem mundësi…
— Pra, kurrë. Dafina, je tridhjetë e dy vjeçe. Shko puno.
— Kam fëmijë!
— Edhe? Me miliona gra rrisin fëmijë dhe punojnë njëkohësisht. Ti, ndërkohë, jeton në kurriz të vëllait tënd. Më saktë, në kurrizin tim.
Afërdita u ngrit menjëherë.
— Si guxon të flasësh kështu? Ne jemi familja e Endritit!
— Edhe unë jam gruaja e Endritit! — Majlinda u ngrit po aq shpejt. — Dhe nuk kam ndërmend të mbaj më në shpinë njerëz të rritur, të shëndetshëm, që nuk duan të mbajnë veten.
— Endrit, thuaj diçka! — iu kthye Afërdita të birit.
Ai heshti për pak, duke parë nga xhami i errët i dritares. Më në fund foli:
— Mami, Dafina, shkoni në shtëpi. Unë dhe Majlinda duhet të flasim vetëm.
Pasi dera u mbyll pas tyre, Endriti u ul përballë gruas së tij. Dukej i lodhur, por jo më aq i sigurt në zemërimin e vet.
— Ndoshta ke të drejtë, — tha ngadalë. — Por ata janë familja ime. Nuk mund t’i braktis.
— Nuk po të kërkoj t’i braktisësh. Po të kërkoj vetëm të mos harxhosh paratë e mia për dëshirat, borxhet dhe tekat e tyre.
— Po unë nuk kam para të miat!
— Pikërisht. Gjej një punë të rregullt, mbaje atë punë, fito vetë dhe pastaj ndihmo kë të duash, sa të duash.
Endriti uli kokën.
— Po më vë para zgjedhjes: ti ose familja ime.
— Jo. Po të jap një mundësi. Ose bëhesh burrë i vërtetë dhe mban përgjegjësi për jetën tënde, ose ndahemi.
Atë natë Majlinda ndenji gjatë pranë dritares, duke parë qytetin që flinte. Brenda saj kishte një boshllëk të çuditshëm. Nuk ndiente dhimbje, as fyerje. Vetëm zbrazëti. Sikur diçka e madhe dhe e rëndësishme të kishte marrë fund në heshtje.
Në mëngjes, Endriti mblodhi rrobat dhe disa sende personale në një çantë.
— Për ca kohë do të rri te nëna, — tha ai. — Duhet të mendohem.
Majlinda vetëm pohoi me kokë. Nuk kishte më fuqi as të debatonte, as të lutej, as të shpjegonte.
Kur dera u mbyll pas tij, ajo ndjeu lehtësim. Për herë të parë pas shumë muajsh. Sikur dikush t’i kishte hequr nga shpatullat një gur të rëndë.
Në mbrëmje, Majlinda u ul në kuzhinë me një filxhan çaj përpara. Ishte qetësi. Askush nuk telefononte, askush nuk kërkonte para, askush nuk ngrinte zërin. Vetëm heshtje dhe paqe.
Ajo e dinte se e prisnin biseda të vështira, ndoshta edhe një divorc. Por në atë çast ndihej e lirë. E lirë nga borxhet e të tjerëve, nga problemet e huaja, nga manipulimet e përditshme.
Dhe për një gjë ishte e sigurt: çfarëdo që të vendoste Endriti, askush nuk do ta kthente më Majlindën në portofol për nevojat e të tjerëve. Mjaft kishte duruar. Kishte ardhur koha të jetonte për veten.