— Nëna ime është lodhur nga shëtitja. Merre djalin tënd që këtej, le të mos bëjë zhurmë! — tha Endriti me ton të prerë dhe ia përplasi derën e sallonit përpara fytyrës Ledionit tetëvjeçar.
Djali mbeti i ngrirë në mes të korridorit. Në duar shtrëngonte kutinë e një konstruktori, blu, me një makinë zjarrfikëse të vizatuar sipër. E kishte montuar vetë, pa ndihmën e askujt, dhe gjithë paraditen kishte pritur çastin t’ia tregonte gjyshes.
Iliriana rrinte pranë murit dhe shihte të birin pa lëvizur. Ledioni nuk shpërtheu në lot. Vetëm uli ngadalë sytë, u kthye nga ana tjetër dhe, pa thënë asnjë fjalë, shkoi drejt kuzhinës.
Diçka iu këput përbrenda. Fëmija i saj, në shtëpinë e vet, ndihej si i tepërt. Dhe ajo kishte kaluar shumë kohë duke u shtirur sikur nuk e vinte re.
Iliriana ishte tridhjetë e gjashtë vjeçe. Shtatshkurtër, me flokë të errët që pothuajse gjithmonë i lidhte bisht, punonte si menaxhere blerjesh në një kompani të vogël tregtie me shumicë. Në punë e njihnin si grua të qetë, të matur, që nuk nxitonte të ngrinte zërin. Edhe në shtëpi përpiqej të ruante të njëjtën përmbajtje.
Pas ndarjes nga burri i parë, ajo kishte jetuar për disa vite vetëm me Ledionin. Apartamenti i tyre me tri dhoma, në një lagje të qetë, i dukej si strehë e vërtetë: i gjerë, i ndriçuar, i tyre deri në frymën e fundit. Mëngjeseve, djali hynte me vrull në dhomën e saj duke thirrur: “Mami, a është gati mëngjesi?”, dhe ajo qeshte ende pa i hapur mirë sytë. Të dy ishin mësuar me atë hapësirë, me ajrin e saj, me ritmin që kishin krijuar bashkë.
Endritin e takoi krejt rastësisht, në shtëpinë e një të njohure të përbashkët. Ai ishte pak më i madh në moshë, i qetë, fliste me zë të ulët dhe kishte zakon ta dëgjonte bashkëbiseduesin deri në fund.
— Ti nuk më ndërpret kurrë, — i tha një ditë Iliriana.
— Sepse më intereson çfarë do të thuash më pas, — iu përgjigj ai, duke buzëqeshur.
Me Ledionin u afrua shpejt. E çonte në futboll, e ndihmonte me punimet e shkollës, nuk bënte sikur ishte “babai i ri”, por as nuk qëndronte i ftohtë larg tij. Pas martesës, Endriti u zhvendos në shtëpinë e tyre. Viti i parë kaloi lehtë, thuajse pa pengesa.
Shqetësimi erdhi më vonë. Një mbrëmje, nëna e Endritit, Lindita Qosja, telefonoi dhe njoftoi se e kishte shitur apartamentin e saj. E shpjegoi thjesht, pa shumë fjalë:
— Dua të jem më pranë djalit tim. Do të rri përkohësisht te ju, derisa të gjej diçka të përshtatshme.
Iliriana hodhi sytë nga Endriti. Ai ngriti supet, sikur çështja të ishte fare e vogël.
— Është vetëm për pak kohë. Nuk ke kundërshtim, apo jo?
Ajo nuk pati kundërshtim. Të paktën atëherë jo.
Lindita Qosja mbërriti me katër valixhe të mëdha dhe dy kuti të mbushura me enë kuzhine.