dhe kolltukun e saj të preferuar. Për të gjetur një banesë tjetër, Lindita Qosja nuk dukej aspak e nxituar. Agjenti i pasurive të paluajtshme, sipas saj, “nuk kthente telefonatat”; lagjet që i propozonin “nuk i përshtateshin”; çmimet, natyrisht, “ishin tepër të kripura”. Javët u zgjatën e u bënë muaj. Valixhet, pak nga pak, u zhdukën nëpër dollapë. Ndërsa kolltuku u vendos në qoshen më të mirë, pranë dritares.
Iliriana e ndiente se diçka në shtëpi po ndryshonte, por nuk fliste. I dukej sikur, me pak durim, gjithçka do të rregullohej vetë.
Rregullat e reja hynë pa zhurmë, njëra pas tjetrës, si të kishte dikush që natën lëvizte mobiliet fshehurazi.
Fillimisht, Ledionit iu tërhoq vëmendja pse vraponte në korridor.
— Fëmija përplas këmbët si kalë, — tha Lindita Qosja gjatë darkës, pa ia drejtuar fjalën askujt në veçanti.
Endriti ngriti sytë nga i biri.
— Ledion, pak më qetë, të lutem. Gjyshja lodhet.
Iliriana nuk tha asgjë. Më pas erdhi ndalimi i filmave vizatimorë pa kufje, sepse televizori “i acaronte nervat”. Pastaj nuk duhej të fliste më me shokët me altoparlant. Më vonë u kufizuan edhe vetë shokët: Lindita Qosja deklaroi se fëmijët e huaj sillnin rrëmujë në shtëpi. Ledionit i lejohej të luante vetëm në dhomën e vet dhe vetëm deri në shtatë të mbrëmjes. Madje edhe e qeshura, nëse dilte pak më e fortë, pritej menjëherë nga një vështrim i pakënaqur që vinte nga salloni.
— Mamaja ka nevojë për qetësi, — përsëriste Endriti sa herë që Iliriana përpiqej të hapte gojën. — Mundohu ta kuptosh. Është grua në moshë.
Dhe Iliriana përpiqej ta kuptonte. Përsëri. E përsëri.
Ajo i mbushte mendjen vetes se kjo gjendje ishte kalimtare. Se vjehrra lodhej shpejt. Se Endriti thjesht donte të shmangte grindjet. Por Ledioni, javë pas jave, bëhej më i heshtur. Nuk hynte më me vrap në mëngjes në dhomën e tyre. Nuk linte më pjesët e lodrave ndërtuese mbi tavolinën e sallonit. Gjithnjë e më shpesh rrinte mbyllur te vetja, me tabletin ose me ndonjë libër në duar, sikur të druhej të dilte edhe një herë më tepër nga dhoma.
Një mbrëmje, Iliriana hapi derën e tij ngadalë. Ledioni ishte shtrirë mbi krevat dhe shikonte tavanin.
— Pse nuk po fle? — e pyeti ajo me zë të ulët.
Ai heshti për pak. Pastaj ktheu kokën nga ajo.
— Mami… a ju pengoj unë?
Iliriana u ul pranë tij në krevat dhe e përqafoi më fort nga sa kishte menduar. Fjalët nuk i erdhën. Edhe ai nuk pyeti më asgjë.
Të dielën dolën shëtitje të gjithë bashkë: Iliriana, Endriti, Ledioni dhe Lindita Qosja. Jashtë ishte një ditë e bukur; dielli i vjeshtës ndriçonte butë, Ledioni shtynte gjethet me këmbë dhe qeshte. Iliriana e shikonte dhe mendonte se pikërisht kështu duhej të ishte.
Kur u kthyen në shtëpi, ajo iu fut menjëherë përgatitjes së darkës. Ledioni sillej rrotull saj, vendoste pjatat mbi tryezë dhe e pyeti nëse mund ta vinte bukën në shportë.