— Patjetër, — iu përgjigj Iliriana, duke ia përkëdhelur flokët me dorë.
Tryeza doli më e bukur nga sa e kishte menduar. Ajo madje nxori edhe disa qirinj të vegjël, të vendosur në mbajtëse qelqi, dhe i radhiti në mes. Donte që mbrëmja të kishte ngrohtësi, të dukej si një darkë familjare e vërtetë.
Lindita Qosja hyri në dhomën e ndenjjes dhe u lëshua rëndë në kolltuk, sikur mezi po mbahej në këmbë.
— Jam lodhur për vdekje, — tha me një psherëtimë të zgjatur. — Ledion, mos i përplas aq shumë pjatat.
Djali ngriu në vend. E uli me kujdes pjatën e fundit mbi tavolinë dhe u tërhoq pak mënjanë.
Endriti u kthye nga Iliriana dhe foli me ton të prerë:
— Merre në kuzhinë. Le të hajë atje. Ne duam të darkojmë qetësisht.
Në dhomë ra një heshtje e menjëhershme, e rëndë. Ledioni nuk tha asnjë fjalë. Mori vetëm pjatën e vet dhe u nis ngadalë drejt kuzhinës, sikur kjo të ishte gjëja më normale në botë.
Iliriana e ndoqi me sy. Pa shpinën e vogël, supet e ulura, pjatën që ai e mbante me të dyja duart.
Për herë të parë pas shumë kohësh, ajo nuk nisi të justifikohej para të shoqit. Nuk tha “mirë” dhe nuk i kërkoi Ledionit “të duronte edhe pak”. Qëndroi vetëm aty, pa lëvizur, duke parë djalin e saj teksa largohej për të ngrënë vetëm në kuzhinën e shtëpisë së vet.
E pa edhe një çast tjetër. Pastaj iu afrua pa bërë zë, ia mori pjatën nga duart dhe e ktheu qetësisht mbi tryezë, pikërisht aty ku kishte qenë.
— Ulu, — i tha me zë të ulët Ledionit, duke i afruar karrigen.
Djali u ul, i hutuar, pa e kuptuar mirë çfarë po ndodhte. Iliriana zuri vend pranë tij.
Endriti e vështroi i habitur, por habisë shpejt ia zuri vendin bezdia.
— Iliriana, ç’është kjo shfaqje tani? Nëna është e lodhur, unë kërkova vetëm diçka krejt normale…
— Kjo është shtëpia ime, — ia preu ajo, me një qetësi të ftohtë. — Dhe është edhe shtëpia e djalit tim. Nëse dikujt i duket ngushtë këtu, ose i pengon zhurma e një fëmije në tryezën e përbashkët, mund të shkojë vetë të hajë në kuzhinë.
Lindita Qosja lëshoi një ofshamë dhe vuri dorën në gjoks.
— Ah, kështu qenka puna. Po më dëbojnë nga tryeza në pleqëri. Edhe këtë e paskam përjetuar.
— Askush nuk po ju dëbon, — u përgjigj Iliriana pa e ngritur zërin. — Ju jeni ulur në tryezë. Edhe djali im është ulur në tryezë. Dhe kështu do të jetë.
Endriti ngriti zërin. Filloi të fliste për respekt, për mirënjohje, për sjellje të pahijshme. Iliriana nuk e ndërpreu. U çua, shkoi te rafti, hapi sirtarin, nxori dosjen me dokumentet e apartamentit dhe ia vendosi përpara të shoqit.
— Po të jetë nevoja, ta kujtoj se kujt i përket kjo banesë.