Endriti nuk tha më asnjë fjalë. Heshtja ra mbi dhomë si një perde e rëndë. Ledioni, i shtangur, e shikonte të ëmën me sytë hapur fort, sikur po e shihte për herë të parë.
Atë mbrëmje darka kaloi pa zë. Lindita Qosja mezi preku gjellën dhe herë pas here psherëtinte me qëllim, që të dëgjohej. Endriti mbante kokën ulur mbi pjatë. Iliriana hante qetësisht dhe, sa herë që i dukej se djali nuk po merrte mjaft, i shtynte pranë një copë bukë.
Kur Ledioni u tërhoq në dhomën e tij, ajo i kërkoi të shoqit të mos largohej nga kuzhina.
— Do ta them vetëm një herë, — nisi ajo me një zë të prerë. — Nëna jote ka një muaj kohë të gjejë një shtëpi me qira dhe të shpërngulet. Ndërsa ti nuk do ta vendosësh më Ledionin në pozitën e të tepërtit brenda shtëpisë së vet. Nëse asnjëra nga këto nuk të duket e mundur, atëherë largoheni të dy. Vendimi është i yti.
Endriti e vështroi gjatë, sikur priste që ajo të buzëqeshte, të tërhiqej, apo të thoshte se ishte vetëm një shpërthim zemërimi.
— E ke seriozisht? — pyeti më në fund.
— Plotësisht.
Ai u ngrit, rregulloi mëngën e këmishës dhe tha me një ftohtësi të sforcuar:
— Mirë, pra. Atëherë ikim. Që sonte.
— Në rregull, — iu përgjigj Iliriana pa u lëkundur. — Do t’ju ndihmoj të mblidhni gjërat.
Këtë nuk e kishte parashikuar. Ajo e pa qartë si iu shfaq hutimi në fytyrë, vetëm për një çast të shkurtër. Por Iliriana nuk priti më. Hapi dollapin në korridor dhe hoqi nga varësja xhaketën e tij.
Deri afër mesnatës u morën me plaçkat. Lindita Qosja qante, përsëriste se e kishin tradhtuar, se askush nuk kishte zemër. Endriti rrinte i heshtur, duke futur rrobat në çanta pa ngritur sytë. Pas pak ditësh ata vërtet u larguan dhe morën një apartament me qira.
Tri javë më vonë, Endriti telefonoi. Tha se ishte nxituar, se kishte folur i zemëruar, se ishte gati të bisedonin me qetësi. Shtoi se edhe e ëma pranonte tashmë të jetonte veçmas.
— Më vjen mirë që e kuptove, — tha Iliriana. — Por ne nuk kemi pse të kthehemi pas.
Ajo e mbylli telefonatën dhe për një kohë të gjatë qëndroi pranë dritares, duke parë jashtë pa menduar asgjë të qartë.
Vjeshta iku dhe vendin ia la dimrit. Brenda apartamentit u kthye sërish drita, ajri, hapësira.
Ledioni nisi përsëri t’i shtronte pjesët e konstruktorit mbi tapetin e sallonit. Qeshte me zë të lirë kur shihte filma vizatimorë. Ftonte prapë shokët e klasës, dhe në korridor filluan të shfaqeshin sërish atlete të huaja, të hedhura pa kujdes.
Një mbrëmje po hanin darkë vetëm të dy. Ledioni po lyente bukën me gjalpë, kur papritur ngriti kokën.
— Mami, sa mirë që tani jetojmë vetëm ne të dy.
Iliriana e pa në sy. Aty kishte qetësi, jo frikë; kishte një buzëqeshje të lehtë, të çliruar.
— Po, — tha ajo me zë të ulët. — Është mirë.
Dhe atë çast e kuptoi se vendimin më të rëndësishëm të jetës nuk e kishte marrë kur i shqiptoi fjalët me zë. E kishte marrë atë mbrëmje, kur pa folur ia mori pjatën nga duart të birit dhe e vendosi sërish mbi tryezë.