Mbrëmja dukej sikur ishte krijuar për ngrohtësi dhe qetësi. Elvana kishte shtruar tryezën për dy vetë: mish të pjekur me rozmarinë, një sallatë të lehtë dhe një shishe verë të kuqe të hapur, të cilën e kishte ruajtur prej kohësh për një rast të veçantë. Atë ditë bëheshin plot dhjetë vjet që nga momenti kur ajo dhe i shoqi kishin regjistruar firmën e tyre të ndërtimit. Nuk e kishin blerë gati, nuk ua kishte lënë askush trashëgim; e kishin ngritur nga hiçi, në një garsoniere me qira, ku netëve gumëzhinte kompjuteri i vjetër dhe mbi parvazin e dritares ftohej kafeja pluhur.
Elvana e mbante mend ende aromën e bojës në zyrën e tyre të parë. I kujtoheshin duart e Flamurit, që mbanin erë nafte pas kthimeve nga kantieret. I vinte në vesh pëshpërima e tij e dikurshme: “Elvanë, do t’ia dalim. Ti vetëm mbaji llogaritë. Ti je e zgjuara ime; pa ty unë jam zero.” Dhe ajo i mbajti. U mor me gjithë kontabilitetin, uli shpenzimet aty ku mundej, bisedoi me furnitorët, ndoqi çdo lek që hynte në biznes dhe çdo lek që dilte prej tij. Për dhjetë vjet nuk kërkoi kurrë pagë më të madhe se një menaxher i thjeshtë, sepse besonte se gjithçka ishte e përbashkët: për familjen, për të ardhmen, për jetën e tyre. Për të ardhmen e tyre të përbashkët. Vetëm se nuk e vuri re në cilin çast kjo “e përbashkët” ishte kthyer, në heshtje, vetëm në pronë të tij.
Ajo rregulloi një tufë flokësh që i kishte dalë nga vendi, hodhi sytë nga ora dhe buzëqeshi lehtë. Flamuri po vonohej, por muajt e fundit vonesat e tij ishin bërë thuajse pjesë e zakonshme e ditës. “Punë, Elvanë, po sillem si në vorbull, po zgjerohemi,” i thoshte ai. Dhe Elvana e besonte. Ulur përballë karriges bosh, ajo rikthente në mendje bisedën e një dite më parë për apartamentin. Ata ende jetonin mes mureve të vjetra që Elvanës i kishin mbetur nga prindërit.
Flamuri i kishte premtuar shumë herë se do të blinin një shtëpi të tyren: të madhe, plot dritë, me një gardërobë të bollshme dhe pamje nga parku. “Sapo ta mbyllim këtë tender,” thoshte ai, “ti zgjidh çfarë të duash, edhe penthouse po deshe.” Një ditë më parë kishte shtuar se në mbrëmje do t’i sillte një surprizë. Elvana mendoi se, më në fund, bëhej fjalë për çelësa.
Brava kërciti në tetë e gjysmë. Flamuri hyri me zhurmë, me një buqetë zambakësh të bardhë në dorë. Elvana nuk i duronte dot ata lule, për shkak të aromës së rëndë, të ëmbël e si prej varrezash, por nuk ia kishte thënë kurrë, nga frika se mos e lëndonte. Në dorën tjetër mbante një dosje lëkure. Ajo u ngrit për ta pritur dhe ndjeu zemrën që iu përshpejtua. Por Flamuri nuk dukej si një burrë që po vinte t’i jepte gruas dhuratë. Ai dukej si dikush që e kishte fituar tashmë një bast, vetëm se ende nuk e kishte shpallur çmimin.
E hodhi dosjen mbi tryezë, pranë antipastave, pa i hedhur as edhe një vështrim darkës së përgatitur. Pastaj u ul, këmbën mbi këmbë, me një siguri të ftohtë.
— Epo, Elvanë, ja ku e ke surprizën, — tha ai me një nënqeshje që asaj i preu menjëherë veshin. — Ta pastrova fondin tënd të fshehtë. Atë që e kishe lënë për ditë të zeza. E mora deri në lekun e fundit.
Elvana mbeti e ngrirë, me pecetën ende në dorë, pa e vendosur dot mbi tavolinë. E pa gjatë, duke pritur që ai të qeshte, të thoshte se ishte shaka dhe të nxirrte nga xhepi ndonjë kuti kadifeje. Por Flamuri nuk po tallej. Ai hapi dosjen dhe ia shtyu dokumentet përpara. Ishte kontrata e shitblerjes për një apartament në një kompleks të ri banimi, në skaj të qytetit. Te rubrika “Blerësi” shkruhej emri i motrës së tij, Klea.
— Flamur, kjo duhet të jetë ndonjë ngatërresë, — foli Elvana me zë të ulët, ndërsa ndjeu gishtat t’i mpiheshin. — Aty kishim tetë milionë Lekë. I mblodhëm për gjashtë vjet. Nga pagat e mia, nga punët e tua nëpër objekte. Unë, edhe te dentisti, kur duhej, kurseja anestezinë që të mos shpenzoja. Ti më thoje se ato para ishin për shtëpinë tonë.
— Klea lindi fëmijë. Ajo ka më shumë nevojë, — ia preu Flamuri dhe zgjati dorën drejt gotës së verës që Elvana kishte bërë gati për të dy. — Është vetëm me djalin, kurse ne, siç jemi, e kemi një çati mbi kokë. Ti je grua e mençur, Elvanë, do t’i fitosh prapë. Ç’është ky pretendim i madh? Do shtëpi zonja. Kur të ketë para, do të ketë edhe shtëpi. Për momentin, Klea do të jetojë si njeri. E meriton.
— E meriton? — Elvana e dëgjoi zërin e vet sikur të vinte nga larg. — Ajo nuk ka punuar asnjë ditë në jetën e saj. Vitin e kaluar i bleve makinë. Pastaj i pagove pushime në det. Tani apartament. Me paratë që i kemi fituar bashkë, ti dhe unë. A po kupton çfarë po thua?
— Unë nuk kuptoj? — Flamuri u përkul përpara, dhe buzëqeshja iu kthye në diçka të ashpër, gati shtazarake. — Ti, e dashur, paske harruar kufijtë. Firma është në emër të mamasë sime. Drejtori i përgjithshëm jam unë. Ti je një kontabiliste e punësuar, merr rrogë dhe nuk ke asnjë të drejtë të fusësh hundët në vendimet e mia. Ke harruar vendin tënd. Nëse do të vazhdosh të rrish mbi qafën time, rri urtë dhe buzëqesh. Nuk të pëlqen? Dera është aty. Vetëm mos harro: pa mua nuk je askushi. Kush të do ty, në tridhjetë e tetë vjeç, pa burrë dhe me ca lekë qesharakë në kartë?
Ai e piu verën me një gllënjkë të vetme, u ngrit dhe e hodhi pecetën drejt e në sallatë. Elvana qëndroi pranë tryezës, duke parë dokumentet e shpërndara, mbiemrin e kunatës të shtypur me shkronja të trasha dhe pikat e verës që kishin njollosur fletën e bardhë. Nuk qau. Brenda saj, diçka u këput dhe ra diku thellë, si një gur i ftohtë e i rëndë në bark. Flamuri mori xhaketën nga varësja dhe, te dera, u kthye edhe një herë.
— Po shkoj te Klea, të festojmë hyrjen në shtëpinë e re. Ti ajrosu pak këtu dhe mendo për sjelljen tënde. Dhe mos bëj ndonjë budallallëk. Ti je grua e zgjuar, apo jo?
Dera u përplas. Elvana mbeti vetëm. U ul ngadalë në karrige dhe për rreth dhjetë minuta nuk lëvizi fare, me shikimin të mbërthyer në një pikë të padukshme. Pastaj u ngrit, mori telefonin dhe pa një mesazh të ri. Klea i kishte dërguar një fotografi: dora e saj e shëndoshë, me manikyr të ndezur, shtrëngonte një tufë çelësash përpara derës së re të apartamentit. Poshtë fotos shkruhej: “Faleminderit për dhuratën, motër.”
Elvana e la telefonin mënjanë dhe shkoi te dritarja. Përtej xhamit ndriçonin shtyllat e verdha të rrugës dhe ndonjë makinë e rrallë binte borisë në largësi. Qyteti vazhdonte jetën e vet, pa e ditur se pikërisht në atë çast një grua kishte pushuar së qeni vetëm një bashkëshorte e durueshme.
Ajo nuk hyri në dhomën e gjumit. Nuk mori në telefon shoqet për t’u ankuar për fatin. Nuk ra në gjunjë, as nuk shpërtheu në të qara me zë. Elvana u drejtua për në depo, aty ku pas kutive të vjetra të këpucëve qëndronte një kasafortë e vogël, për të cilën i shoqi kishte kohë që kishte harruar. Ai mendonte se brenda ndodheshin vetëm ditarët e saj të vjetër. Ajo shtypi kodin — datën e martesës së tyre, një datë që Flamuri nuk do ta kujtonte as po t’ia vendosnin pistoletën në kokë — dhe nxori prej andej një laptop.
Ishte një kompjuter i vogël, gri, me ekran të fikur, që në dokumente figuronte si pajisje e nxjerrë jashtë përdorimit. Flamuri e kishte parë vetëm një herë dhe e kishte pyetur: “Pse merresh me këtë hekurishte, kur kemi të rinj?” Ajo i ishte përgjigjur qetë: “Jam mësuar me të, më vjen për mbarë.” Ai kishte ngritur supet dhe e kishte harruar. Flamuri harronte gjithmonë gjithçka që nuk i zgjonte interes.
Elvana e hapi laptopin, shkroi fjalëkalimin dhe hyri në një bazë të dhënash që nuk ekzistonte në serverët e firmës. Aty ishte ruajtur kontabiliteti i vërtetë i tre viteve të fundit. Jo ai që dorëzohej në tatime, me shifra të rrumbullakosura dhe fitime modeste, por ai reali. Tabela, fatura, bordero, kontakte zyrash që merreshin me para në dorë dhe të dhëna kompanish fantazmë, përmes të cilave kishin kaluar dhjetëra milionë Lekë.