Elvana nuk kishte qenë kurrë thjesht një llogaritare. Në të vërtetë, ajo kishte ngritur me duart e veta gjithë mekanizmin e padukshëm të biznesit, atë pjesë të errët që Flamuri ia atribuonte vetëm zgjuarsisë së vet. Çdo skemë, çdo pagesë e fshehur, çdo firmë që ai hidhte mbi dokumentet bankare pa lexuar as rreshtin e parë, ndodhej aty. Ajo kaloi shpejt nëpër pasqyrat përmbledhëse. Brenda tre vjetësh, pothuajse dyzet e dy milionë Lekë kishin kaluar jashtë arkës së shtetit.
Neni 199 i Kodit Penal, paragrafi i dytë: shmangie nga detyrimet tatimore në përmasa veçanërisht të mëdha. Deri në gjashtë vjet heqje lirie. Dhe para ligjit nuk do të përgjigjej vetëm ai që kishte firmosur deklaratat, por edhe ai që kishte dhënë urdhrat. Flamuri harronte shpesh një hollësi të vogël: disa nga ato urdhra, nga mendjemadhësia apo përtacia, i kishte lënë në mesazhe zanore.
Elvana i kopjoi të gjitha materialet në dy USB të mbrojtura. Të parën e futi në xhepin e një palltoje të vjetër, të varur thellë në dollap, të cilën nuk e kishte veshur prej tre dimrash. Të dytën e fshehu pas një ikone të vogël të Shën Mërisë, që rrinte mbi raftin pranë hyrjes. Ishte i vetmi objekt në atë shtëpi që Flamuri nuk e prekte kurrë, nga një frikë e turbullt supersticioze. Pastaj u kthye te tavolina, mori telefonin dhe gjeti në listën e kontakteve një emër që nuk e kishte hapur prej vitesh: Kastriot Sinani Frashëri.
Dikur, Kastrioti kishte qenë shefi i Flamurit. Flamuri e kishte tradhtuar në fillimet e karrierës, duke i rrëmbyer një klient të madh dhe duke e nxjerrë ish-eprorin si budalla para gjithë rrethit të ndërtuesve. Frashëri atëherë kishte qenë fare pranë falimentimit, por ia kishte dalë të ngrihej përsëri. Tani zotëronte një kompani ndërtimi rivale, e cila në çdo tender i rrinte pas shpine firmës së Flamurit. Elvana e dinte mirë: Kastriot Sinani Frashëri mbante prej kohësh një mëri të vjetër, të thellë dhe tepër personale ndaj burrit të saj.
Ajo telefonoi fiks në njëmbëdhjetë të natës, e vetëdijshme se një burrë në moshë mund të ishte tashmë në gjumë. Por Frashëri u përgjigj pas ziles së dytë. Zëri i tij tingëlloi njëkohësisht i gjallë dhe i kujdesshëm.
— Zoti Kastriot, jam Elvana, ish-llogaritarja e ish-punonjësit tuaj, — tha ajo me një qetësi të ftohtë. — Më falni për orën e vonë, por kam një propozim që, besoj, nuk do ta refuzoni lehtë.
— Elvana? Gruaja e Flamurit? — në zërin e Frashërit u ndje një habi e menjëhershme. — Çfarë ka ndodhur? Të ka përzënë nga shtëpia në mes të natës?
— Më keq se kaq, — u përgjigj ajo. — I bleu motrës së vet një apartament tetë milionë Lekë, me paratë që unë i kisha mbledhur për gjashtë vjet. Më tha se nuk jam askushi dhe se firma është në emër të nënës së tij. Vetëm se harroi diçka: unë di gjithçka. Absolutisht gjithçka. Për tre vitet e fundit. Dyzet e dy milionë Lekë jashtë arkës zyrtare. Dëshironi të dini si ju doli përpara në atë tenderin e para dy viteve? I kam të gjitha skemat, të gjitha llogaritë, të gjitha të dhënat e kompanive ndërmjetëse, madje edhe mesazhet zanore ku ai jep udhëzime të drejtpërdrejta. Dua drejtësi. Dhe jam gati t’jua jap këto materiale pa asnjë pagesë. Por me një kusht.
— Çfarë kushti? — Frashëri nuk u përpoq më ta fshihte interesimin.
— Nesër në dhjetë të mëngjesit, në zyrën e tij duhet të hyjnë njerëz me maska. Jo një kontroll i sjellshëm nga tatimet, me buzëqeshje dhe pyetje formale, por një operacion i mirëfilltë. Ju keni lidhje te krimi ekonomik. Thuajuni se ekziston një kallëzuese e gatshme të japë dëshmi dhe dokumente. Le të vijnë me urdhër kontrolli.
Në anën tjetër ra heshtje. Elvana dëgjoi frymëmarrjen e rëndë të Frashërit, teksa ai përpiqej të peshonte atë që sapo kishte dëgjuar.
— Elvanë, a e kupton që edhe ti ke firmosur? Ke qenë brenda këtyre veprimeve. Nëse nisin të gërmojnë thellë, mund të përfundosh edhe ti si pjesë e çështjes, — tha ai ngadalë, me një ton serioz.
— E di, — u përgjigj ajo. — Por kam regjistrime të urdhrave të tij. Jam e gatshme të bashkëpunoj me hetimin që të më trajtojnë si dëshmitare, jo si bashkëpunëtore. Avokati im thotë se kjo është e mundur. Për më tepër, unë nuk kam marrë fitime të jashtëzakonshme. Tetë milionë Lekët që ai më vodhi ishin në llogarinë time personale dhe janë mbledhur nga paga ime zyrtare. Mund ta provoj burimin e tyre. Ai, përkundrazi, nuk mund të provojë asgjë.
Frashëri u kollit lehtë dhe, papritur, qeshi shkurt.
— Po mirë e paska mbajtur gjarprin në gji ai… Në rregull. Më dërgo në email një përmbledhje të shkurtër: shuma, data, numra llogarish. Gjatë natës do të lëviz njerëzit e mi. Nesër në orën dhjetë fiks, bashkëshorti yt do të ketë një mëngjes që nuk ka për ta harruar.
Elvana e mbylli telefonatën dhe nisi menjëherë një email të koduar. Më pas u ngrit, shkoi te pasqyra në korridor dhe vështroi fytyrën e saj. Një grua e lodhur, me rrathë të errët poshtë syve dhe flokët e mbledhur fort në një topuz. Flamuri i thoshte shpesh se ishte kthyer në një mi gri. Gabonte. Minjtë fshihen nëpër vrima dhe dridhen nga frika. Ajo ishte një mi i zgjuar i kanalizimeve: i kujdesshëm, hakmarrës dhe i rrezikshëm kur e shtynin në qoshe. I buzëqeshi pasqyrimit të vet dhe foli me zë:
— Do të fitosh edhe ti diçka, Flamur. Bukën e burgut.
Mëngjesi i ditës tjetër nisi për Elvanën me një vizitë që ajo e priste dhe për të cilën ishte përgatitur brenda vetes. Në orën dhjetë, kur Flamuri duhej të ishte tashmë në zyrë, duke drejtuar mbledhjen javore, zilja e apartamentit ra. Nuk ishte një tingull i shkurtër e i prerë, por një tringëllimë e gjatë, kërkuese, që ajo e njohu menjëherë. Kështu binte vetëm Klea. Elvana hapi derën dhe pa kunatën në gjithë shkëlqimin e saj të rremë: kostum sportiv rozë flakë, buzë të lyera me shkëlqyes, flokë të fryra në një model që vetëm ajo e quante modern, dhe atë vështrimin përbuzës që, me siguri, e kishte ushtruar para pasqyrës. Në dorë mbante një çantë udhëtimi bosh.
— Tung, motërzë, — ia bëri Klea me një zë të kënduar, duke hyrë pa pyetur fare. — Po mendoja: tani që nuk ke më para për apartament të ri, ç’të duhen gjithë këto rroba të vjetra? Ti edhe kështu ke pak vend, kurse unë tani kam ku t’i sistemoj. Hajde, të shoh pak gardërobën. Nuk besoj se të vjen keq, apo jo?
Elvana u shmang anash dhe e la të kalonte në korridor. Nuk tha asgjë. Vetëm e ndoqi me sy, ndërsa Klea, sikur të ishte në shtëpinë e vet, hyri drejt e në dhomën e gjumit, hapi dollapin dhe nisi të rrëmonte varëset një nga një.
— Uaa, çfarë palltoje gëzofi! — thirri Klea, duke nxjerrë pallton prej vizoni që Elvana e kishte blerë tre vjet më parë, pas shpërblimit që kishte marrë kur ishte mbyllur me sukses një objekt i madh. — Ti këtë nuk e vesh më, apo jo? Je bërë pak e madhe për gjëra të tilla? Mua më shkon fiks.
Klea e hodhi pallton mbi supe dhe u rrotullua para pasqyrës, e kënaqur me veten. Elvana qëndronte te dera, me krahët e kryqëzuar mbi gjoks, dhe heshtte. Kunata e mori atë heshtje për dorëzim.
— Pse rri kështu, pa zë? — Klea u kthye nga ajo dhe e pa me sy të ngushtuar. — Mos je ofenduar? Hë moj, lëre. Flamuri bëri shumë mirë. Dhjetë vjet e ke mjelë, tani mjaft. Fëmijë nuk i dhe dot, shtëpi nuk ngrite dot, vetëm rrije mbi ato numrat e tu. Kurse unë jam gjaku i tij. Mua më premtoi që kur ishim fëmijë se do të më ndihmonte gjithmonë. Po ti kush je? Material i konsumuar. Do ta shohësh, ai do të gjejë një grua si duhet, një që t’i bëjë trashëgimtar.
— Hiqe pallton e gëzofit, — tha Elvana qetësisht.