— Çfarë?
— Hiqe pallton, Klea. Ajo më përket mua. Ti ende nuk ke marrë asgjë.
— Si të duash! — Klea e flaku me qëllim pallton mbi krevat, sikur po i bënte nder, dhe menjëherë nisi të rrëmonte nëpër sirtarët ku Elvana mbante bizhuteritë. — Oho, po këtu çfarë paskemi?
Ajo nxori një kuti të vogël prej kadifeje të errët. Brenda saj qëndronte një varëse e vjetër prej ari, me grimca diamanti të vendosura me kujdes; i vetmi kujtim i çmuar që Elvanës ia kishte lënë nëna e ndjerë. Klea e hapi kutinë, dhe në sytë e saj u ndez një shkëlqim lakmitar, pothuajse grabitqar.
— Sa e bukur qenka… Këta janë gurë të vërtetë, apo jo? Dëgjo, po sikur ta marr unë këtë? Ç’ke që shtrëngohesh kështu, të dhimbset? Tani, fundja, jemi një familje. Flamuri tha se ti do t’i kuptosh të gjitha.
— Vendose aty ku ishte, — zëri i Elvanës u ul, u bë më i rëndë dhe më i prerë.
— Aman, mos u bëj kaq tragjike, — Klea ndërkohë po e mbërthente zinxhirin rreth qafës. — Thuaji Flamurit që e humbe. Ose thuaji që ta kërkova unë. Ai do të më lejojë, ti e njeh mirë. Ai më do më shumë se këdo.
Elvana bëri një hap drejt saj. Për një çast, Kleas iu duk se do ta godisnin dhe u tërhoq instinktivisht prapa. Por Elvana nuk ngriti dorë për ta qëlluar. Ajo thjesht zgjati krahun, e kapi varësen dhe ia këputi nga qafa. Zinxhiri i hollë lëshoi një tingull të mprehtë metali dhe u këput. Klea klithi.
— Çfarë po bën, moj e çmendur?! Do t’i tregoj Flamurit si më trajton!
— Tregoja, — tha Elvana, duke e shtrënguar varësen në grusht. — Tani mblidh plaçkat e tua dhe dil jashtë. Nëse të është fshirë nga mendja, po ta kujtoj unë: tashmë ke apartamentin tënd, të paguar me paratë e mia. Shko atje.
— Edhe do të shkoj! — ulëriti Klea, duke rrëmbyer pallton nga krevati. — Rrobat e mia po i marr, ti vetë më the se mund të marr çfarë të dua!
— Merri. Vishu me to sa të mundesh. Derisa përmbaruesit të vijnë t’i regjistrojnë.
Klea kishte mbërritur në korridor kur e dëgjoi fjalinë e fundit. U ndal për një sekondë, por nuk ia vuri veshin. Vetëm shfryu me përbuzje dhe e përplasi derën aq fort, sa nga korniza ranë copëza suvaje. Elvana mbeti në dhomën e gjumit, me zinxhirin e këputur në pëllëmbë. Pastaj e vendosi me kujdes varësen përsëri në kuti, e futi kutinë në kasafortë dhe u kthye te laptopi. Fytyra e saj ishte e palëvizshme, pa asnjë shenjë zemërimi apo dhimbjeje. Ajo po priste orën dhjetë.
Në zyrat e firmës së ndërtimit “FlamNdërtim”, në katin e katërt të një qendre biznesi, puna atë mëngjes gumëzhinte si zakonisht. Menaxherët telefononin klientët, përgjegjësi i kantierit raportonte vonesa në furnizime, ndërsa sekretarja shpërndante kafe nga një zyrë në tjetrën. Flamuri rrinte ulur në kabinetin e tij të gjerë, me dritare panoramike dhe mure të veshura me lëkurë të shtrenjtë, duke u ndier fitimtar.
Mbrëmja e kaluar, sipas tij, kishte shkuar më së miri: e afërmja e tij ishte e lumtur, gruaja ishte vënë në vendin që i takonte, dhe asnjë skenë histerie nuk kishte shpërthyer. Elvana e kishte gëlltitur fyerjen, siç bënte gjithmonë. Ai ishte i bindur se ajo do të rrinte një ditë me fytyrë të ngrysur, pastaj do ta ndizte prapë atë makinën e saj llogaritëse dhe do t’i prodhonte para. Kështu kishte ndodhur për vite me radhë. Kështu, mendonte ai, do të vazhdonte edhe më tej.
U mbështet në kolltuk, u shtri me kënaqësi dhe i telefonoi Kleas.
— E pra, motërz, si të duket dhurata e re?
— Flamur, asaj budallaqes sate për pak sa s’ia nxora sytë! — shpërtheu zëri i indinjuar në telefon. — M’u hodh sipër për një copë varëse koti. Thuaji të mësojë vendin e vet!
— Qetësohu, Klea, do ta rregulloj unë, — tha ai me ton të sigurt. — Do të vij në mbrëmje. Ajo do të ftohet. Gjithmonë ftohet në fund.
E mbylli telefonin dhe u zgjat me kënaqësi, sikur çdo gjë në botë të ishte nën kontrollin e tij. Pikërisht në orën dhjetë kishte planifikuar një mbledhje me juristin për një tender të ri. Por në nëntë e pesëdhjetë e tetë, në derën e zyrës së tij u dëgjua një trokitje krejt tjetër nga ajo e vartësve apo korrierëve. Nuk pritën as ftesë. Dera u hap menjëherë.
Brenda hynë gjashtë burra me rroba civile. Njëri prej tyre, një burrë i gjatë me flokë të thinjur dhe pallto gri, nxori në heshtje dokumentin e identifikimit. Drejtoria kundër Krimit Ekonomik dhe Korrupsionit. Pas tij dalloheshin dy djem trupmëdhenj me uniforma operative dhe maska. Njësi hetimore.
— Flamur? — pyeti burri i thinjur, edhe pse përgjigjen e dinte fare mirë.
— Unë jam. Çfarë po ndodh? — Flamuri u përpoq të dukej i habitur, por në kraharor i lëvizi një ftohtësi ngjitëse, e keqe.
— Ndaj kompanisë suaj po kryhen veprime verifikuese për dyshime të shmangies së detyrimeve tatimore në përmasa të mëdha. Këtu është urdhri për kontroll dhe sekuestrim dokumentesh. Të gjithë punonjësit të qëndrojnë në vendet e tyre. Telefonat celularë të fiken.
— Çfarë detyrimesh?! — Flamuri u ngrit vrik nga karrigia. — Jeni në vete? Unë po telefonoj avokatin tim!
— Do ta telefononi, — ia ktheu qetësisht burri me flokë të thinjur. — Pasi të mbarojmë ne. Dhe do të nisim nga kasaforta juaj. Ju lutem, hapeni vetë. Në të kundërt, do ta hapim ne.
Flamuri qëndroi në këmbë dhe shikonte si njerëzit e hetimit ia zbraznin zyrën me një qetësi të tmerrshme: hapnin sirtarët, kontrollonin raftin e serverëve, merrnin dosjet e kontratave dhe disqet e forta. Në paradhomë sekretarja qante pa zë. Menaxherët shkëmbenin vështrime të trembura dhe nuk guxonin të flisnin. Ndërsa mendja e Flamurit punonte me ethe: kush? Kush mund ta kishte nxjerrë zbuluar? Konkurrentët? Ndonjë ortak i zemëruar? Mendimi për Elvanën i shkoi nëpër kokë, por u zhduk menjëherë. Ai nuk e besonte dot që ajo të kishte guxim për një gjë të tillë. Për të, ajo ishte një mi i heshtur që kishte frikë edhe të cicëronte.
— Ku ndodhet financierja juaj kryesore? — pyeti burri i thinjur, duke shfletuar dokumentet themeltare që sapo ishin gjetur në kasafortë.
— Ajo… është e sëmurë, — mezi nxori Flamuri.
— Sa rastësi interesante. Ne pikërisht prej saj kemi marrë një kallëzim. Me përshkrim të hollësishëm të të gjitha skemave dhe me prova të bashkëngjitura. A e dinit se bashkëshortja juaj mbante edhe një kontabilitet paralel?
Në atë çast, diçka u këput brenda kokës së Flamurit. Ai hapi gojën për të thënë diçka, por prej saj nuk doli asnjë tingull. Burri i thinjur pohoi lehtë me kokë, sikur pamja përpara tij t’i mjaftonte, dhe vazhdoi kontrollin. Bastisja zgjati katër orë. Kur hetuesit dhe operativët dolën më në fund, duke marrë me vete tri kuti plot dokumente dhe dy serverë, Flamuri u ul në dysheme, në mes të kabinetit të shkatërruar, dhe nguli sytë në mur.
Telefoni i tij dridhej pa pushim nga thirrjet. Ai nuk e ngrinte. E dinte se ishte Klea. Dhe, për momentin, nuk kishte as idenë më të vogël se çfarë do t’i thoshte.
Pas gati një ore, megjithatë, ia telefonoi vetë. Zëri i tij dridhej nga tërbimi dhe frika.
— Klea, kemi telashe të mëdha. Në zyrë pati kontroll. Elvana na dorëzoi te policia.
— Çfarë?! — britma e saj çau receptorin. — Si na dorëzoi? Ti më the se i kishe të gjitha në dorë!
— I kisha në dorë për aq kohë sa ajo rrinte urtë! — gërhiti ai. — Ajo dinte çdo veprim, Klea. Çdo një! A e kupton që edhe ai subjekti yt me NIPT, përmes të cilit kalonim një pjesë të parave cash, do të dalë në dritë? Ti figuron si përfituese. Kjo quhet bashkëpunim. Mund të marrësh të njëjtin dënim si unë.
— Çfarë dënimi?! — zëri i Kleas u kthye në ulërimë. — Ti më betove se nuk rrezikoja asgjë! Më the: “Firmos letrat, merr paratë dhe kaq.” Flamur, unë kam fëmijë të vogël!
— Edhe unë jam futur në bela deri në fyt, Klea! — bërtiti ai. — Apartamentin tënd, me shumë gjasë, do ta sekuestrojnë. Ai është blerë me para të siguruara në rrugë të paligjshme.