Hetuesi tashmë ma tha hapur se do të kërkojë vendosjen e sekuestros mbi pasurinë. Duhet ta shesësh menjëherë dhe paratë të m’i japësh mua, për avokatin.
— Ta shes? — Kleas iu mor fryma nga zemërimi. — Ajo është banesa ime! Ti ma dhurove! Unë i kam çuar gjërat atje! Nuk kam ndër mend të shes asgjë!
— Je budallaqe apo bën sikur nuk kupton?! — shpërtheu Flamuri. — Po u sekuestrua apartamenti, e humb krejt. Kështu të paktën shpëtojmë paratë. Shite edhe për gjysmën e çmimit, vetëm bëje shpejt. Mua më duhet avokati më i mirë, përndryshe do të përfundojmë të dy pas hekurave. Dhe më beso, motër, burgu i grave nuk do të të pëlqejë aspak.
Klea ia mbylli telefonin në fytyrë. Flamuri dëgjoi vetëm sinjalet e shkurtra, pastaj, me tërë forcën, e përplasi celularin pas murit. Plastika u ça, ekrani u nxirë. Në zyrë ra një qetësi e rëndë, therëse. Ai mbeti vetëm.
Po atë mbrëmje, Elvana ishte ulur në një kafene të vogël buzë liqenit. Mbante para vetes një filxhan çaj jeshil dhe vështronte sipërfaqen e ujit, ku dritat thyheshin në rrathë të zbehtë. Ajo e dinte çfarë po ndodhte në zyrë. E dinte se hetuesit kishin nisur të merrnin në pyetje punonjësit. E dinte edhe se llogaritë e firmës ishin bllokuar. Pak më herët e kishte telefonuar Kastriot Sinani dhe i kishte thënë shkurt: “Gjithçka po shkon sipas planit. U tregove e zgjuar. Prit.” Dhe ajo priste. Ishte e bindur se Flamuri, herët a vonë, do të dërgonte dikë për t’u marrë vesh me të. Ashtu ndodhi.
Në kafene hyri një grua e moshuar, me pardesy të rreptë dhe flokë të rregulluar me kujdes. Ishte vjehrra e Elvanës, Lindita, drejtoreshë vetëm në letra e firmës dhe nëna e Flamurit. Dukej e rrënuar: poshtë syve i vareshin hije të errëta, buzët i dridheshin dhe duart nuk i pushonin. Ajo iu afrua tavolinës dhe u ul përballë Elvanës pa kërkuar leje.
— Elvanë e dashur, — nisi ajo me një zë të mbytur, — të lutem… të përgjërohem. Tërhiqe denoncimin. Thuaju se je gabuar. Thuaju se e bëre nga inati i divorcit. Thuaj çfarë të duash, vetëm ndaloje këtë. Ti e kupton që do të më fusin në burg? Mua, një grua plakë. Kam tension, kam zemrën…
— Lindita, — e ndërpreu Elvana me një ftohtësi që nuk linte vend për mëshirë, — a e kuptove ti se po më vidhnit, kur djali yt i dhuronte vajzës sate një apartament me paratë e mia? A e kuptove se më poshtëruat, më nxorët nga shtëpia dhe më thatë se nuk isha askush? Ti erdhe të lutesh për veten. Po cili prej jush erdhi ndonjëherë të kërkonte falje për atë që më bëtë mua?
— Elvanë, nuk mund të sillesh kaq mizorisht! Ne jemi një familje! — në sytë e vjehrrës u mblodhën lot.
— Familje? — Elvana buzëqeshi hidhur. — Vajza jote mban në qafë varësen e nënës sime të ndjerë. Ju më dhatë një javë kohë të largohesha nga apartamenti që prindërit e mi ma kishin lënë mua. Ju më quajtët “të huaj”. Atëherë, ja ku e keni të huajën. Zgjedhja është shumë e thjeshtë. Ose unë dëshmoj se të gjitha urdhrat i jepte Flamuri, ndërsa ti ishe drejtoreshë formale dhe nuk dije asgjë — dhe atëherë dënohet ai. Ose them se Flamuri është mashtruar, ndërsa gjithçka e ke drejtuar ti. Vendosni vetë. Keni kohë deri nesër në mëngjes.
Lindita hapi gojën, por asnjë tingull nuk i doli. Ajo e shikonte Elvanën me tmerr, sikur para saj të ishte një njeri krejt tjetër. Nuk po e njihte më nusen e urtë, atë grua që për dhjetë vjet kishte duruar kapriçot e vajzës së saj dhe fyerjet e djalit të saj. Elvana u ngrit nga tavolina, la mbi të një kartëmonedhë për çajin dhe bëri disa hapa drejt daljes. Para se të largohej, u kthye lehtë dhe shtoi me zë të ulët:
— Bëji të fala Flamurit. Dhe thuaji se unë do të fitoj prapë. Por jo më për të.
Kaloi një muaj. Jashtë binte një shi i imët e i ftohtë, që trokiste butë mbi strehën e shtëpisë së vjetër prej druri, buzë liqenit. Elvana rrinte në kolltuk, me një batanije mbi gjunjë, dhe lexonte për të disatën herë lajmin në ekranin e laptopit. Një agjenci informative kishte publikuar një njoftim të shkurtër: “Ish-administratori i përgjithshëm i shoqërisë ‘Flamur Ndërtim’ sh.p.k., Flamur, është dënuar nga gjykata me tre vjet burgim me kusht dhe me gjobë në vlerën 5 000 000 Lekë për shmangie nga detyrimet tatimore. Nëna e tij, e cila figuronte si drejtuese nominale, ka përfituar shtyrje të ekzekutimit të dënimit për arsye shëndetësore. Apartamenti i blerë me të ardhura të përfituara në mënyrë të paligjshme është konfiskuar në favor të shtetit.”
Elvana u mbështet pas shpinës së kolltukut dhe mbylli sytë. Para saj kaluan, si në një film të lodhshëm, pamjet e atij muaji: marrjet e gjata në pyetje, ku ajo kishte dhënë dëshmi të qarta e të menduara mirë; ballafaqimet, në të cilat Flamuri nuk arrinte t’i ngrinte sytë drejt saj; dhe seanca gjyqësore, ku ajo kishte dalë si dëshmitare e akuzës. Avokati që kishte paguar me paratë e shitjes së makinës së saj të vjetër kishte ndërtuar për të një mbrojtje të pastër, pa asnjë çarje. Gjykata pranoi pendimin e saj aktiv dhe e liroi nga përgjegjësia, duke vlerësuar ndihmën e dhënë në zbulimin e veprës penale. Nga salla e gjyqit, Elvana doli e lirë.
Klea nuk përfundoi kurrë para trupit gjykues. Në çastin e fundit, Elvana e ndryshoi dëshminë dhe i deklaroi hetuesit se motra e Flamurit nuk kishte pasur dijeni për prejardhjen e parave dhe se kishte vepruar sipas udhëzimeve të vëllait. Për të u treguan më të butë: iu vendos vetëm detyrimi për të mos u larguar dhe iu mor apartamenti. Elvana e dinte mirë pse po e bënte këtë. Burgu do t’ia hiqte Kleas fëmijën, ndërsa djali i vogël nuk kishte faj për asgjë. Megjithatë, jeta pa banesën e re, pa titullin e motrës së përkëdhelur dhe pa mbështetjen financiare të vëllait u kthye për Klean në një ndëshkim më të rëndë se çdo vendim gjykate. Gruaja krenare, e mësuar me para të ardhura lehtë, mbeti vetëm me foshnjën në krahë dhe me damkën e bashkëpunëtores në një krim.
Varësja me diamantë iu kthye Elvanës një javë pas kontrollit të banesës. Ajo ishte gjetur mes sendeve të sekuestruara te Klea dhe u njoh si pronë e Elvanës falë një fotografie të vjetër, ku nëna ia vinte në qafë ditën e mbrëmjes së maturës. Hetuesi ia dorëzoi personalisht kutinë prej kadifeje. Elvana e vendosi në qafë dhe që prej asaj dite nuk e hoqi më.
Telefoni i saj ra. Numri ishte i panjohur, por ajo e ndjeu menjëherë se kush mund të ishte. E afroi aparatin te veshi dhe dëgjoi zërin e Flamurit, të shuar, të huaj.
— Faleminderit që nuk e fute Klean në burg.
— Nuk doja t’i hiqja një fëmije nënën, — iu përgjigj Elvana qetësisht. — Ndryshe nga ti.
— Ti shkatërrove gjithçka, — tha ai me një hidhërim të errët. — Biznesin, familjen, jetën time.
— Jeta jote u prish atë natë kur vendose se unë isha askushi, — tha Elvana. — Unë nuk shkatërrova asgjë. Thjesht ndalova së ndërtuari për ty. Lamtumirë, Flamur. Në jetën e re përpiqu të mos vjedhësh.
Ajo e mbylli telefonatën dhe e bllokoi numrin. Jashtë, era shtynte mbi liqen rrudha të holla uji. Elvana piu gllënjkën e fundit të çajit, u ngrit nga kolltuku dhe iu afrua tavolinës ku laptopi vazhdonte të rrinte ndezur. Në ekran ishte hapur faqja e shërbimit tatimor. Ajo kishte regjistruar një firmë të re — të vogël, të ndershme, të sajën. Për momentin, në listën e punonjësve figuronte vetëm një emër.
Por Elvana e dinte se me kohë do të punësonte vajza të reja që kishin nevojë për një mundësi dhe do të ngrinte një biznes që nuk do të fshihej në tabela të zeza. Ajo buzëqeshi, rregulloi varësen në qafë dhe hapi një llogari bankare krejt të pastër. Nga e para. Me një faqe të bardhë përpara. Dhe me bindjen e plotë se ajo faqe nuk do të njollosej më kurrë.