— A e kupton fare çfarë the tani? — Erioni qëndronte në mes të kuzhinës me xhupin ende veshur, telefonin në dorë, pa u munduar as të hiqte këpucët. — Po ma thua këtë në dhjetor. Mu para Vitit të Ri.
— E kuptoj shumë mirë, — ia ktheu Mimoza qetësisht dhe piu një gllënjkë nga çaji që tashmë ishte ftohur. — Pikërisht prandaj po ta them tani, jo më vonë.
— Më vonë kur? Kur nëna ime të ngrijë përfundimisht në atë shtëpinë e saj? — zëri iu ngrit. — Apo kur të bjerë në shtrat?
— Erion, lëri këto skena, — Mimoza e pa drejt në sy. — Sapo u ktheve prej saj. Është gjallë, mirë me shëndet dhe, siç the vetë, “thjesht ankohet”.
— Ajo nuk po ankohet, po kërkon ndihmë! Nuk janë e njëjta gjë!
— Jo, — Mimoza e largoi filxhanin mënjanë. — Ajo kërkon që ti ta rregullosh situatën në mënyrën që të leverdis ty. Dhe ti do ta bësh po ashtu si të vjen për mbarë ty, veçse mbi kurrizin tim.
Erioni qeshi shkurt, me nerva, me një hidhërim të dukshëm.
— Ja ku filloi prapë. Gjithmonë i kthen gjërat përmbys. Unë vetëm thashë që mamaja e ka të vështirë vetëm. Është dimër, ka të ftohtë, shtëpia është e vjetër. Çfarë ka këtu për ta shtrembëruar?
— Edhe unë thashë vetëm kaq: nuk jam gati ta mbaj këtë barrë mbi vete. As me trup, as me shpirt.
— Po kush duhet ta mbajë?! — ai bëri një hap drejt saj. — Vetëm unë? Sipas teje unë jam prej hekuri?
— Ti je burrë i rritur. Dhe ajo është nëna jote, — Mimoza ngriti lehtë supet. — Unë nuk po të ndaloj. Shko tek ajo. Ndihmoje. Bëj çfarë mendon se është e drejtë.
— Po tallesh me mua? — Erioni qeshi me të madhe, prerë. — Ti rri këtu në apartament të ngrohtë, në apartamentin tënd madje, ndërsa nëna ime dridhet nga të ftohtit! Dhe ti më thua: “Epo, shko”?!
— Unë po të them të mos më tërheqësh me zor në një vend ku nuk dua të jem, — u përgjigj Mimoza ashpër. — Kjo është e ndershme.
Ai e hoqi kapelën me forcë dhe e flaku mbi komodinën pranë hyrjes.
— Prandaj nuk të ka dashur kurrë mamaja. Që në fillim më thoshte: “Ajo është e ftohtë, Erion. Nuk i bëhet vonë për askënd”.
— Thuaji mamasë sate, — Mimoza u ngrit në këmbë, — se unë nuk kam detyrim t’i pëlqej. Dhe aq më pak të jetoj sipas pritshmërive të saj.
— A po e dëgjon veten?! — ai gati po bërtiste. — Kjo është familje! Njerëzit normalë në dhjetor mblidhen bashkë, ndihmojnë njëri-tjetrin, përgatiten për festa!
— Pikërisht, — Mimoza buzëqeshi me ironi. — Njerëzit normalë. Kurse te ne çdo dhjetor përsëritet e njëjta histori: nëna jote, shtëpia e saj, hallet e saj dhe ti, që bën sikur ne të dy nuk kemi jetën tonë.
“Dhjetori mban erë mandarinash dhe grindjesh.”
— Mimoza, — Erioni e uli zërin dhe u ul përballë saj. — Ta flasim si njerëz. Viti i Ri është te dera. Ajo është vetëm. Të paktën për festat ta marrim këtu.
Mimoza mori frymë ngadalë.
— Përsërite edhe një herë.
— Epo… — ai u ngatërrua. — Përkohësisht. Nja dy muaj. Derisa të kalojnë të ftohtit.
— Në apartamentin tim? — pyeti ajo qartë.
— Në tonin, — e korrigjoi ai automatikisht.
— Jo, — e preu Mimoza.