— Jo “tonin”. Timen. Dhe përgjigjja mbetet: jo.
— As të flasësh nuk pranon?!
— Po flas për këtë prej tre vjetësh, Erion. Çdo dhjetor. Ndryshojnë vetëm fjalët me të cilat ma sjell.
— Ti i trembesh përgjegjësisë! — shpërtheu ai. — Për ty është më e lehtë të ngresh mur dhe të thuash: “Nuk më takon mua”.
— Sepse vërtet nuk më takon mua, — tha ajo me një qetësi të ftohtë. — Unë nuk jam martuar me nënën tënde. Dhe nuk kam pranuar askund të jetoj në treshe.
Ai u ngrit vrullshëm nga karrigia.
— Po sikur të të them se, pa këtë, ne nuk vazhdojmë dot më përpara? Çfarë do bësh atëherë?
Mimoza e pa gjatë, pa ia ulur sytë.
— Atëherë do të thotë se ne, në të vërtetë, nuk kemi qenë duke shkuar askund.
Heshtja ra mes tyre e rëndë, ngjitëse, si mjegull. Jashtë, dikush ndezi fishekzjarrë para kohe; shpërthyen shtrembër, pa ritëm, marrëzisht, ashtu si ndodh në lagjet e fjetura kur dhjetori ende s’ka mbërritur në fund.
— Po më kërcënon? — pyeti Erioni me zë të ulët.
— Jo. Për herë të parë po të flas pa u fshehur.
“Jam lodhur duke u copëtuar mes jush.”
— Jam i rraskapitur, Mimoza, — ai kaloi dorën mbi fytyrë. — Me të vërtetë. Nëna më shtyn nga njëra anë. Ti nga tjetra. Dhe unë rri në mes, si budalla.
— Unë nuk të shtyj askund, — ajo tundi lehtë kokën. — Thjesht nuk pranoj.
— Për ty është e njëjta gjë. Po s’u bë si thua ti, do të thotë se jam kundër teje.
— Jo. Po s’u bë si do ti, atëherë unë dal e keqja. Egoistja. Pa zemër.
— Ti vetë po e quan veten kështu.
— Jo, Erion. Kështu më quan ti. Prej kohësh.
Ai u ul prapë dhe nguli vështrimin mbi tavolinë.
— Sot më tha, — nisi ai me zë të mbytur, — se nëse gjërat vazhdojnë kështu, shtëpia gjithsesi do të më mbetet mua. Por nuk është e sigurt nëse do ta arrijë atë ditë.
Mimoza ngriti sytë ngadalë.
— Ja ku dolëm te thelbi.
— Mos fillo.
— Nuk po filloj asgjë. Po dëgjoj. Ti tani nuk po mendon si ta ndihmosh atë. Po mendon çfarë do të ndodhë më pas.
— Nuk është e vërtetë!
— Është. Dhe ti e di.
Ai u çua menjëherë.
— E di çfarë? Do shkoj tek ajo. Tani. Ndërsa ti mendoje mirë. Shumë mirë. Është Vit i Ri, Mimoza. Nuk është koha më e përshtatshme për ultimatume.
— Nuk është ultimatum, — tha ajo qetë pas shpinës së tij. — Është kufiri im.
Dera u përplas.
“Heshtja, ndonjëherë, është gjithashtu një vendim.”
Mimoza mbeti vetëm. Në kuzhinë ndihej aroma e çajit dhe ajri i ftohtë që hynte nga dritarja paksa e hapur. Diku, në hyrjen ngjitur, nga televizori dëgjohej një reklamë festive.
Ajo u ul dhe e mbështolli filxhanin me të dyja duart.
Çdo dhjetor e njëjta histori. Vetëm se këtë vit nuk kam ndërmend të bëj sikur gjithçka më duket në rregull.
Telefoni nuk dha shenjë. Ora trokiste në mur. Pas xhamit binte dëborë e lagësht.
Pas një ore mbërriti mesazhi.
“Jam te mami. Duhet të flasim seriozisht. Pas festave.”
Mimoza e fiku ekranin.
— Pas festave, — përsëriti me zë. — Sigurisht.
Ajo tashmë e ndiente: më tutje gjithçka do të bëhej edhe më e rëndë. Do të vinin bisedat, heshtjet dhe vendimet.