Viti i Ri, këtë herë, nuk do të shënonte një fillim të ri. Do të bëhej thjesht pika prej nga gjithçka do të niste të matej ndryshe.
Erioni u kthye më pesë janar. Jo më një, as më dy, por pikërisht më pesë, atëherë kur dehja e festave nis të tretet dhe në kokë mbetet vetëm një ndjesi e rëndë, ngjitëse, sikur diçka të ketë dalë keq.
Ai e hapi derën me çelësin e vet. Ngadalë. Pa përplasje. Sikur ta dinte që më parë se zhurma nuk duhej.
— Erdha, — tha në korridorin bosh.
— Të dëgjova, — iu përgjigj Mimoza nga dhoma. — Hiqi këpucët.
Ai hyri, i vendosi çizmet drejt, me atë kujdesin e dikurshëm, kur ende besonte se gjëra të tilla kishin peshë. Xhupin e vari me rregull. Në duar nuk kishte asnjë qese me dhurata.
— Gëzuar, edhe pse me vonesë, — tha me siklet, duke futur kokën te dera e dhomës.
— Edhe ty, — ia ktheu ajo pa u ngritur nga divani. — Si është mami?
— Mirë, — u përgjigj ai tepër shpejt. — Një fqinj e ndihmoi me ngrohjen. Për momentin.
— Për momentin, si gjithmonë, — pohoi Mimoza. — Ulu, meqë erdhe.
Erioni u ul. Për disa çaste nuk foli, sikur po kërkonte fjalët.
— Mimoza, — nisi më në fund. — Duhet të flasim. Pa britma. Si njerëz të rritur.
— Nuk kam asgjë kundër, — ajo e pa drejt në sy. — Edhe unë jam lodhur duke ngritur zërin. Dua vetëm qartësi.
— Ti ke ndryshuar, — tha ai. — Dikur ishe më e butë.
— Jo, — u përgjigj ajo qetë. — Dikur duroja.
— Është e njëjta gjë.
— Nuk është, Erion. Durimi ka kuptim kur e di pse po duron. Unë thjesht kisha frikë nga përplasjet.
— Po tani nuk ke më frikë?
— Tani kam frikë nga diçka tjetër. Të zgjohem pas pesë vitesh dhe të kuptoj se kam jetuar një jetë që s’ka qenë e imja.
Ai uli sytë mënjanë.
— Mami thotë se ti e ke fshirë nga jeta.
— Unë nuk kam fshirë askënd, — tha Mimoza e lodhur. — Thjesht nuk pranoj më të jetoj sipas skenarit të saj.
— Ajo është e moshuar.
— Është gjashtëdhjetë e pesë vjeçe. Kur i intereson, ka më shumë energji se ne të dy bashkë.
— Nuk je e drejtë.
— Ndoshta. Por jam e sinqertë.
Erioni nxori frymën me nervozizëm.
— E di çfarë më tha më një janar?
— E marr me mend.
— Më tha: “Nëse zgjedh atë, më humb mua.”
Mimoza ngriti ngadalë vetullat.
— Dhe erdhe deri këtu që të ma përcillje këtë?
— Jo, — ai tundi kokën. — Erdha sepse kuptova se po më vënë përpara një zgjedhjeje. Edhe ti, edhe ajo.
— Unë nuk të kam vënë përpara asnjë zgjedhjeje, — tha Mimoza prerë. — Të tregova vetëm ku mbaron durimi im.
— Po kjo çfarë është, nëse jo zgjedhje?
— Janë kushtet e jetës sime.
— Ti gjithmonë vendos veten në vend të parë, — tha ai me hidhërim. — Po unë? Po mami?
— Dikush duhet të më vendosë edhe mua në vend të parë, — iu përgjigj ajo me qetësi.