— Ti nuk e bëre këtë, — vazhdoi Mimoza me të njëjtën qetësi. — Atëherë më mbetet ta bëj vetë.
— Familja mbahet me lëshime, Mimoza!
— Lëshim quhet kur të dy palët heqin dorë nga diçka, — ajo u përkul pak përpara. — Te ne kam hequr dorë vetëm unë. Nga koha ime. Nga qetësia ime. Nga shtëpia ime.
— Po e tepron.
— Jo, Erion. Për herë të parë nuk po e zvogëloj më atë që ka ndodhur.
Ai u ngrit dhe nisi të ecte nëpër dhomë, sikur muret të mund t’i jepnin një përgjigje tjetër.
— Unë nuk mund ta braktis nënën time.
— Nuk po të kërkoj ta bësh këtë.
— Por ti nuk pranon ta kesh pranë.
— Jo në shtëpinë time.
— Pra, kemi ngecur pa rrugëdalje?
Mimoza e vështroi gjatë, pa iu shmangur syve. Pastaj pohoi ngadalë.
— Po. Dhe është koha ta pranojmë.
— Domethënë, ti e ke vendosur tashmë gjithçka? — pyeti ai me zë të ulët.
— Po.
— Që kur?
— Diku mes mesazhit tënd “do flasim pas festave” dhe mëngjesit të një janari, — tha ajo sinqerisht. — Atë natë rrija vetëm, dëgjoja fqinjët që bërtisnin “Gëzuar Vitin e Ri” dhe kuptova se brenda meje kishte qetësi. Për herë të parë pas shumë kohësh.
— Qetësi… pa mua?
— Po.
Erioni u ul sërish. Shpatullat iu kërrusën.
— Dhe tani?
— Tani vjen divorci, — u përgjigj Mimoza me zë të baraspeshuar. — Pa skena. Pa luftë për gjëra. Thjesht një mbyllje.
— Po sikur të përpiqem të ndryshoj gjithçka?
— E ke provuar, — ajo tundi kokën lehtë. — Por jo për ne. E bëre që të gjithë të ndiheshin rehat. Të gjithë, përveç meje.
— Unë të dua.
— E di. Por dashuria nuk mjafton kur brenda saj mungon respekti.
Pastaj ra një heshtje e rëndë, më e fortë se çdo fjalë. Jashtë, dikush po pastronte oborrin nga bora; zhurma e lopatës mbi akull hynte në dhomë si një gërvishtje e gjatë.
— Do të largohem, — tha më në fund Erioni. — Që sot.
— Mirë.
— Nuk do të më pyesësh as ku do të shkoj?
— Është zgjedhja jote, — iu përgjigj ajo. — Si shumë gjëra të tjera.
Ai pohoi me kokë. U ngrit dhe hyri në dhomën e gjumit për të mbledhur rrobat.
Pas dyzet minutash qëndronte në korridor me çantën në dorë.
— Nëse ndonjëherë… — nisi ai.
— Mos, — e ndërpreu Mimoza butë, por pa lëkundje. — Mos lër pas “nëse”. Është më lehtë ta mbyllësh derën kështu.
Ai e pa për herë të fundit.
— Je bërë e ftohtë.
— Jo. Jam bërë e ndershme me veten.
Dera u mbyll.
Një muaj më vonë, gjithçka mori fund zyrtarisht. Shpejt, pa britma, pa lot të hedhur për t’u parë. Gjykatësja, e lodhur nga dhjetëra histori të ngjashme, bëri pyetjet e zakonshme dhe mori përgjigjet e zakonshme.
Kur doli jashtë, Mimoza mbushi mushkëritë me ajrin e ftohtë të janarit. Dita ishte gri, por e kthjellët.
Nuk e shkatërrova familjen, mendoi ajo. Thjesht pushova së qeni e përshtatshme për të gjithë.
Telefoni iu drodh në xhep. Ishte shoqja e saj.
— Hë? — pyeti ajo.
— Mbaroi, — tha Mimoza. — Jam e lirë.
— Atëherë jeto.
Mimoza e futi telefonin në çantë dhe nisi të ecte përgjatë rrugës së mbuluar me borë. Për herë të parë pas shumë kohësh, nuk mendoi se kujt i detyrohej, por çfarë dëshironte vetë.
Dhe ky ishte fillimi më i drejtë i vitit që mund të kishte imagjinuar.