— A e kupton fare çfarë the tani? — Kujtimi kishte mbetur në mes të kuzhinës, ende me xhup veshur, telefonin në dorë, pa marrë mundimin as të hiqte këpucët. — Ma thua këtë në dhjetor. Pak para Vitit të Ri.
— E kuptoj shumë mirë, — iu përgjigj qetë Teuta dhe piu një gllënjkë nga çaji që tashmë ishte ftohur. — Pikërisht prandaj po ta them tani, jo më vonë.
— Më vonë kur? Kur nëna ime të ngrijë përfundimisht në atë shtëpi? — zëri iu ngrit menjëherë. — Apo kur të bjerë në shtrat?
— Kujtim, mos e kthe në shfaqje dramatike, — Teuta e pa drejt e në sy. — Sapo u ktheve prej saj. Është gjallë, mirë me shëndet dhe, siç the vetë, “thjesht ankohet”.
— Ajo nuk ankohet, kërkon ndihmë! Janë dy gjëra krejt të ndryshme!
— Jo, — Teuta e uli filxhanin mënjanë. — Ajo po të kërkon ty të veprosh siç të leverdis ty. Dhe ti do të bësh atë që të duket më e lehtë për ty, por duke ma ngarkuar mua koston.
Kujtimi qeshi shkurt, me nerva dhe me inat.
— Ja ku filloi prapë. Gjithmonë i përmbys gjërat. Unë vetëm thashë që mamaja e ka të vështirë vetëm. Është dimër, ka borë, shtëpia është e vjetër. Çfarë po përmbys këtu?
— Edhe unë vetëm po them se nuk jam gati ta mbaj këtë barrë mbi shpinë. As me trup, as me shpirt.
— Po kush duhet ta mbajë?! — ai bëri një hap drejt saj. — Vetëm unë? Sipas teje unë jam prej hekuri?
— Je burrë i rritur. Dhe ajo është nëna jote, — Teuta ngriti supet. — Nuk po të ndaloj. Shko. Ndihmoje. Bëj çfarë mendon se duhet.
— Po tallesh me mua? — Kujtimi qeshi ashpër. — Ti rri në një apartament të ngrohtë, madje në apartamentin tënd, ndërsa nëna ime ka ftohtë! Dhe ti më thua: “Shko, pra”?!
— Po të them të mos më tërheqësh në një vend ku unë nuk dua të jem, — ia ktheu Teuta prerë. — Kjo është e ndershme.
Ai e hoqi kapelën me një lëvizje të fortë dhe e përplasi mbi komodinë.
— Prandaj mamaja ime nuk të ka dashur kurrë. Që në fillim më thoshte: “Ajo është e ftohtë, Kujtim. Nuk i bëhet vonë për askënd.”
— Thuaji mamasë sate, — Teuta u ngrit në këmbë, — se unë nuk kam detyrim t’i pëlqej. Dhe aq më pak të jetoj sipas pritshmërive të saj.
— A po e dëgjon veten?! — ai thuajse bërtiti. — Kjo quhet familje! Njerëzit normalë në dhjetor mblidhen bashkë, ndihmojnë njëri-tjetrin, përgatiten për festa!
— Pikërisht, — Teuta buzëqeshi me ironi. — Njerëzit normalë. Ndërsa te ne, çdo dhjetor përsëritet e njëjta histori: nëna jote, shtëpia e saj, hallet e saj dhe ti, që bën sikur ne të dy nuk kemi jetën tonë.
“Dhjetori mban erë mandarinash dhe grindjesh.”
— Teuta, — Kujtimi e uli zërin dhe u ul përballë saj. — Ta flasim si njerëz. Viti i Ri është te dera. Ajo është vetëm. Të paktën për festa ta marrim këtu.
Teuta mori frymë ngadalë.
— Përsërite edhe një herë.
— Domethënë… — ai u ngatërrua. — Përkohësisht. Për nja dy muaj. Derisa të kalojnë të ftohtët.
— Në apartamentin tim? — pyeti ajo qartë.
— Në tonin, — e korrigjoi ai pothuajse pa menduar.
— Jo, — ia preu Teuta.