— Jo “në tonin”. Në timin. Dhe përgjigjja mbetet: jo.
— As nuk do ta diskutosh fare?!
— Këtë po e diskutoj prej tre vitesh, Kujtim. Çdo dhjetor. Ndryshojnë vetëm fjalët me të cilat ma sjell përpara.
— Ti thjesht i trembesh përgjegjësisë! — i doli atij pa u përmbajtur. — Për ty është më e lehtë të ngresh mur e të thuash: “S’ka lidhje me mua”.
— Sepse vërtet nuk ka lidhje me mua, — u përgjigj ajo qetë. — Unë nuk jam martuar me nënën tënde. Dhe nuk kam pranuar kurrë të jetoj në treshe.
Ai u ngrit vrik nga karrigia.
— Po sikur të të them se pa këtë ne s’mund të vazhdojmë më? Çfarë do bësh atëherë?
— Atëherë, — Teuta e vështroi drejt, pa iu shmangur, — do të thotë se ne, në fakt, nuk po shkonim askund që më parë.
Heshtja u rëndua mbi ta, e trashë dhe ngjitëse. Jashtë, dikush kishte nisur fishekzjarrët para kohe; shpërthenin shtrembër, kot më kot, siç ndodh në lagjet e pallateve që në mes të dhjetorit.
— Po më vë kushte? — pyeti Kujtimi me zë të ulët.
— Jo. Për herë të parë po flas hapur.
— Jam lodhur, Teuta, — ai kaloi dorën mbi fytyrë. — Jam lodhur vërtet. Nëna më shtyn nga njëra anë. Ti nga tjetra. Dhe unë mbetem në mes si budalla.
— Unë nuk të shtyj askund, — ajo tundi kokën. — Thjesht nuk pranoj.
— Për ty është e njëjta gjë. Nëse nuk bëhet siç thua ti, atëherë je kundër meje.
— Jo. Nëse nuk bëhet siç do ti, atëherë unë dal e keqja. Egoiste. Pa zemër.
— Vetë po e quan veten kështu.
— Jo, Kujtim. Kështu më quan ti. Prej kohësh.
Ai u ul përsëri dhe nguli sytë mbi tavolinë.
— Sot më tha, — nisi ai me një zë të mbytur, — se nëse gjërat vazhdojnë kështu, shtëpia gjithsesi do të më mbetet mua. Por nuk është e sigurt nëse do të rrojë deri atëherë.
Teuta ngriti ngadalë shikimin.
— Ja pra, arritëm te thelbi.
— Mos ia nis tani.
— Nuk po ia nis. Po dëgjoj. Ti tani nuk po mendon si ta ndihmosh, por çfarë do të ndodhë më pas.
— Nuk është e vërtetë!
— Është. Dhe ti e di shumë mirë.
Ai u çua me një lëvizje të prerë.
— E di çfarë? Po shkoj tek ajo. Tani. Ndërsa ti mendoje. Mendoje mirë. Është Viti i Ri, Teuta. Nuk është koha më e mirë për ultimatume.
— Nuk është ultimatum, — tha ajo me zë të ulët, ndërsa ai po largohej. — Është kufiri im.
Dera u përplas.
Teuta mbeti vetëm. Në kuzhinë ishte përzier aroma e çajit me të ftohtin që hynte nga dritarja paksa e hapur. Diku, në hyrjen ngjitur, nga një televizor dëgjohej një reklamë festive.
Ajo u ul dhe e mbështolli filxhanin me të dyja duart.
Çdo dhjetor e njëjta histori. Vetëm se këtë vit nuk kam ndër mend të shtirem më sikur gjithçka më duket normale.
Telefoni nuk nxirrte zë. Ora trokiste imët. Pas xhamit binte borë e lagësht.
Pas një ore erdhi mesazhi.
“Jam te mami. Duhet të flasim seriozisht. Pas festave.”
Teuta e fiku ekranin.
— Pas festave, — përsëriti me zë. — Sigurisht.
Ajo tashmë e dinte: që këtej e tutje, gjithçka do të bëhej më e rëndë.