Do të kishte edhe biseda. Edhe vendime.
Dhe këtë herë Viti i Ri nuk do të shënonte një fillim të ri, por pikën prej nga do të numërohej gjithçka.
Kujtimi u kthye më pesë janar. Jo më një, as më dy, por pikërisht më pesë, kur dehja e festave kishte nisur të shuhej dhe në kokë mbetej vetëm ajo ndjesi e rëndë, ngjitëse, se diçka kishte dalë krejt ndryshe nga ç’duhej.
Ai hapi derën me çelësin e vet. Ngadalë, pa e përplasur. Sikur ta dinte që më parë se zhurma nuk ishte e lejuar.
— Erdha, — tha në boshllëkun e korridorit.
— Të dëgjova, — iu përgjigj Teuta nga dhoma. — Hiqi këpucët.
Ai hyri brenda, i vendosi çizmet drejt, me kujdes, siç bënte dikur, kur ende besonte se gjëra të tilla kishin ndonjë peshë. Xhaketën e vari rregullisht. Në duar nuk mbante asnjë qese me dhurata.
— Gëzuar… me vonesë, — tha me siklet, duke futur kokën nga dera e dhomës.
— Edhe ty, — ia ktheu ajo, pa u ngritur nga divani. — Si është nëna jote?
— Mirë, — u përgjigj ai tepër shpejt. — Fqinji i rregulloi ngrohjen. Përkohësisht.
— Përkohësisht, si gjithmonë, — pohoi Teuta lehtë me kokë. — Ulu, meqë erdhe.
Ai u ul. Për disa çaste nuk foli, sikur po kërkonte brenda vetes guximin e duhur.
— Teuta, — nisi më në fund. — Duhet të flasim. Pa britma. Si njerëz të rritur.
— Unë s’kam asgjë kundër, — ajo e pa drejt në sy. — As unë nuk dua të bërtas më. Dua vetëm qartësi.
— Ti ke ndryshuar, — tha ai. — Dikur ishe më e butë.
— Jo, — u përgjigj ajo qetë. — Dikur duroja.
— Është e njëjta gjë!
— Nuk është, Kujtim. Durimi ka kuptim kur e di për çfarë po duron. Unë duroja vetëm nga frika e sherreve.
— Dhe tani nuk ke më frikë?
— Tani kam frikë nga diçka tjetër. Se mos zgjohem pas pesë vjetësh dhe kuptoj që kam jetuar jetën e dikujt tjetër, jo timen.
Ai uli sytë mënjanë.
— Mami më tha se ti e ke fshirë nga jeta jote.
— Unë nuk kam fshirë askënd, — tha Teuta e lodhur. — Thjesht nuk dua të jetoj sipas skenarit të saj.
— Ajo është grua e moshuar.
— Është gjashtëdhjetë e pesë vjeçe. Kur i duhet, ka më shumë energji se ne të dy bashkë.
— Po tregohesh e padrejtë.
— Ndoshta. Por të paktën po them të vërtetën.
Ai nxori frymën me forcë.
— E di çfarë më tha më një janar?
— E marr me mend.
— Më tha: “Nëse zgjedh atë, mua më humb.”
Teuta ngriti vetullat ngadalë.
— Dhe ti erdhe këtu për të ma përcjellë këtë?
— Jo, — ai tundi kokën. — Erdha sepse kuptova që po më detyrojnë të zgjedh. Edhe ti, edhe ajo.
— Unë nuk të kam vënë përballë asnjë zgjedhjeje, — tha Teuta prerë. — Të kam treguar vetëm ku mbaron durimi im.
— Po a nuk është edhe kjo zgjedhje?
— Jo. Janë kushtet me të cilat pranoj të jetoj.
— Ti gjithmonë e vendos veten në vend të parë, — tha ai me hidhërim. — Po unë? Po nëna ime?
— Dikush duhet të më vendosë edhe mua në vend të parë, — iu përgjigj ajo qetë.