— Ti nuk e bëre kurrë këtë, — vazhdoi ajo me të njëjtën qetësi. — Prandaj, me sa duket, do të më duhet ta bëj vetë.
— Familja mbahet me lëshime!
— Lëshimi quhet i tillë kur heqin dorë të dy palët nga diçka, — Teuta u përkul pak përpara. — Te ne, dorë kam hequr vetëm unë. Nga koha ime. Nga qetësia ime. Nga shtëpia ime.
— Po e zmadhon kot.
— Jo, Kujtim. Për herë të parë po e shoh në përmasën që ka vërtet.
Ai u ngrit dhe nisi të ecte nëpër dhomë.
— Unë nuk mund ta braktis nënën time.
— Nuk po ta kërkoj këtë.
— Por ti nuk pranon ta marrësh.
— Jo në shtëpinë time.
— Atëherë s’kemi rrugëdalje?
Teuta e vështroi gjatë, pa e shmangur shikimin. Pastaj pohoi lehtë me kokë.
— Po. Dhe duhet ta pranojmë.
— Pra, ti e paske vendosur gjithçka? — pyeti ai me zë të ulët.
— Po.
— Kur?
— Diku mes mesazhit tënd “flasim pas festave” dhe mëngjesit të parë të janarit, — u përgjigj ajo pa zbukuruar asgjë. — Kur rrija vetëm, dëgjoja fqinjët që thërrisnin “Gëzuar Vitin e Ri” dhe kuptova se brenda meje kishte qetësi. Për herë të parë pas shumë kohësh.
— Qetësi… pa mua?
— Po.
Ai u ul sërish. Shpatullat iu rrëzuan.
— Dhe tani?
— Tani vjen divorci, — tha Teuta me një zë të sheshtë. — Pa britma. Pa pazare. Pa ndarje të ndyra. Thjesht fund.
— Po sikur të përpiqem të ndryshoj gjithçka?
— Ti je përpjekur edhe më parë, — ajo tundi kokën. — Vetëm se jo për ne. Për t’ua bërë jetën të lehtë të gjithëve. Përveç meje.
— Unë të dua.
— E di. Por dashuria nuk mjafton kur i mungon respekti.
Heshtja ra mes tyre më e rëndë se çdo fjalë. Jashtë, dikush pastronte oborrin nga dëbora; zhurma e lopatës gërvishtte ajrin.
— Do të iki, — tha më në fund Kujtimi. — Që sot.
— Mirë.
— Nuk do të më pyesësh as ku?
— Është zgjedhja jote, — iu përgjigj ajo. — Si të gjitha të tjerat.
Ai pohoi në heshtje, u ngrit dhe hyri në dhomën e gjumit për të mbledhur rrobat.
Pas dyzet minutash qëndronte te korridori me çantën në dorë.
— Nëse ndonjëherë… — nisi ai.
— Mos, — e ndërpreu Teuta butë, por prerë. — Mos lër pas “nëse”. Kështu dera mbyllet më lehtë.
Ai e pa për herë të fundit.
— Je bërë e ashpër.
— Jam bërë e sinqertë.
Dera u mbyll.
Një muaj më vonë u divorcuan. Shpejt. Pa skena. Gjyqtarja, e lodhur nga pyetjet e përsëritura, bëri formalitetet e zakonshme dhe mori përgjigjet e zakonshme.
Teuta doli në rrugë dhe mbushi mushkëritë me ajrin e ftohtë. Janari ishte gri, por i kthjellët.
Nuk e shkatërrova familjen. Thjesht pushova së qeni e përshtatshme për të gjithë.
Telefoni iu drodh në dorë. Ishte shoqja.
— Epo?
— Mbaroi, — tha Teuta. — Jam e lirë.
— Atëherë jeto.
Teuta e futi telefonin në çantë dhe nisi të ecte përgjatë rrugës së mbuluar me dëborë. Për herë të parë pas shumë kohësh, nuk mendoi se kujt i detyrohej, por çfarë dëshironte vetë.
Dhe ky ishte fillimi më i drejtë i vitit që mund të imagjinohej.