Unë, Bora, kisha mbetur në mes të sallonit të prindërve të Dritanit, me rosën e pjekur në duar. E kisha bërë me mollë, pikërisht ashtu siç i pëlqente vjehrrës. Vjollca rrinte në krye të tryezës dhe më shponte me sy, sikur të mos kisha sjellë një pjatë festive, por ndonjë mi të ngordhur. Në atë çast Dritani u ngrit me gotën në dorë. Fytyra i kishte marrë një shprehje solemne, si të ndodhej jo në një darkë familjare, por në mbledhjen e bordit drejtues.
— Për vlerat e familjes, — tha ai, duke i kaluar sytë mbi të gjithë të afërmit. — Që secili ta dijë vendin e vet dhe t’i nderojë zakonet.
Të pranishmit tundën kokën me miratim. Vëllai i Dritanit, Gentiani, më mati nga koka te këmbët me një buzëqeshje tallëse. Gruaja e tij, Donika, uli fytyrën mbi pjatë, sikur papritur aty të kishte gjetur diçka tepër të rëndësishme. Dritani më bëri shenjë nga karrigia. Unë buzëqesha dhe nisa të ulesha. Rregullova fustanin, ndërsa tashmë ndieja nën gjunjë cepin e ndenjëses. Po në atë sekondë, karrigia u zhduk.
Përplasja jehoi në gjithë dhomën. U rrëzova përtokë, zgjata dorën për t’u mbajtur dhe copat e pjatancës m’u ngulën drejt e në pëllëmbë. Rosa ra me një zhurmë të shurdhër mbi qilimin e shtrenjtë, pastaj u shpërnda në copa mbi parketin e punuar. U bë një heshtje aq e trashë, sa dëgjohej qartë tik-taku i orës në dhomën e ngrënies.
— Të thashë, në fillim ulen burrat, — zëri i Dritanit ra fort, i qetë me qëllim, thuajse i stërvitur. — Pastaj vijnë gratë. Mësoje vendin tënd, bushtër. Apo s’të kanë thënë ende se këtu nuk je askushi?
Unë rrija ulur në dysheme, mes njollave të yndyrës dhe qelqeve të thyera. Pëllëmba më digjte; gjaku më rridhte nëpër gishta. Ngrita sytë drejt Dritanit. Ai nuk ishte i dehur. Qëndronte mbi mua krejt esëll, i kënaqur, dhe në vështrimin e tij shkëlqente një triumf i neveritshëm.
Vjollca mblodhi buzët me përçmim dhe tha ftohtë:
— Dritan, po pse menjëherë ta rrëzosh përtokë? Mund t’i kishe bërë vetëm një vërejtje. E ke mendjelehtë, e gjora, nuk kupton që herën e parë.
Gentiani nxori një të qeshur të shkurtër nga hundët. Donika e uli edhe më poshtë kokën. Ndërsa unë u ngrita ngadalë. Nuk qava. Pashë dorën time të gjakosur, pastaj burrin tim.
— Të dëgjova, Dritan, — thashë me një zë aq të akullt, sa edhe vjehrra ndaloi së përtypuri. — E mbajta mend ku është vendi im. Por ti, i dashur, një ditë do të mbytesh pikërisht në këtë tryezë.
Pastaj u nisa drejt dhomës së gjumit. Pas shpinës sime shpërtheu një murmurimë e zemëruar, por nuk ktheva kokën.
Në banjë m’u desh gjatë të nxirrja copëzat nga pëllëmba. Gjaku binte në lavaman me rrëke të holla rozë dhe bashkë me të më dukej sikur po dilte prej meje edhe ajo bindje e mpirë, ajo përulje e verbër me të cilën kisha jetuar pesë vitet e fundit. Vështroja fytyrën time në pasqyrë dhe kujtoja si kishte nisur gjithçka.
Pesë vjet më parë, Dritani më ishte dukur si shpëtim. Babai im sapo kishte ndërruar jetë, duke më lënë një siguracion prej rreth tre milionë Lekësh. Unë isha e shkatërruar, e humbur, pa asnjë pikë orientimi. Dritani u shfaq tamam në atë periudhë: i fortë, i sigurt në vete, më kapi për dore dhe, thuajse pa më pyetur, më udhëhoqi. Apartamenti ku jetonim ishte trashëgimi nga gjyshja ime. Ai propozoi të bënim një rikonstruksion të kushtueshëm — “që të jetonim si njerëzit”. Unë pranova. Makinën e blemë me paratë e siguracionit të babait, por e regjistruam në emër të burrit — “për lehtësi”. Biznesin, një aktivitet të vogël privat, e hapëm në emrin tim, sepse Dritanit “nuk i shkonte për status”. Ai më bindi se kështu duhej.
Pastaj filloi gjithçka. Jo menjëherë. Pikë-pikë, ngadalë. Në fillim komentonte çdo kafshatë që fusja në gojë: “Do të trashesh.” Më pas nisi të më ndalonte takimet me shoqet: “Do shkosh prapë të bësh thashetheme? Më mirë laje dyshemenë.” E lashë punën, sepse, sipas tij, “gruaja duhet të ruajë vatrën”. Kur mbeta shtatzënë për herë të parë dhe fillova të kisha gjakderdhje, ai as nuk më shoqëroi në spital. Tha se kishte një takim të rëndësishëm. Dështimi i dytë ndodhi një vit më vonë. I treti — para një viti e gjysmë. Mjekja ma tha hapur, pa e zbukuruar: “Stres kronik, Bora. Trupi juaj thjesht nuk po e përballon.”
Ndërkohë, para njerëzve, Dritani psherëtinte rëndë dhe më quante shterpë. Të dëmtuar. Të pavlerë. Dhe unë e besoja. Vërtet e besoja se problemi isha unë.
E lidha dorën me fashë dhe u ktheva në dhomën e gjumit. Nga xhepi i xhaketës së Dritanit, e cila varej mbi karrige, dëgjova një kërcitje të lehtë letre. Pa menduar, futa dorën dhe nxora një kupon të zhubrosur. Ishte nga një butik elitar të brendshmesh. Masa nuk ishte imja. Në anën e pasme, me stilolaps, ishte shkruar: “Për tigrin tim, nga lepurushja. Të pres të premten.”
Brenda meje, diçka u këput në heshtje.